Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Ο ημιυπαίθριος κι ο pirandello

Ο Pirandello άπλωσε στο τραπέζι το τοπογραφικό. Είχε σημειώσει με κόκκινο μαρκαδόρο τα επίμαχα σημεία.
«Αυτός εδώ είναι ο ημιυπαίθριος, που σύμφωνα με τα νέα μέτρα θα νομιμοποιηθεί», είπε. Μετά έφερε και ακούμπησε στο τραπέζι τη σακούλα με τα χαρτιά: «κι αυτά εδώ είναι τα χαρτιά που υποτίθεται πως χρειάζονται, δηλαδή κάποια απ’ αυτά».
Τον κοίταζα δίχως να καταλαβαίνω. «Εγώ τι πρέπει να κάνω;», ρώτησα.
«Να πας με τον δικηγόρο στην Εφορία, στην Πολεοδομία, στο ΤΕΒΕ… τέλος πάντων θα σου πει ο δικηγόρος».
«Μα αυτά είναι δικά σου θέματα, πρέπει να ασχοληθείς προσωπικά», είπα ελπίζοντας ν’ απαλλαγώ.
Έβγαλε άλλο ένα χαρτί: «ορίστε, το πληρεξούσιο», είπε. «Όλα αυτά πρέπει να είναι έτοιμα… να μη σου πω χθες», είπε. Μετά πήρε το καπελάκι του κι έφυγε.
Μα τι άνθρωπος είναι αυτός;

Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

… “μέρα που ‘ναι”

«… στο Ελ. Βενιζέλος, αφίχθη πριν από λίγο το Άγιο Φως, με ειδική πτήση. Απεδόθησαν τιμές αρχηγού κράτους…», ανακοίνωσε ο εκφωνητής. Ο pirandello με κοίταξε στραβά και κούνησε το κεφάλι του: «δεν πάμε καλά», είπε.
«Έτσι πρέπει», είπα, «έτσι είθισται».
«Σωστά», έκανε.
«Συρρέουν κατά χιλιάδες κάθε φορά οι επισκέπτες στην κεντρική πλατεία…», έλεγε ο δήμαρχος της Κέρκυρας, «για μας οι επισκέπτες είναι δικοί μας άνθρωποι».
Πάλι τον είδα που στράβωσε: «Τι σε πειράζει τώρα;», ρώτησα.
«Τίποτα, τίποτα», έκανε… «αλλά αν δεν το πω θα σκάσω».
«Να πεις τι; Που τα σπάνε; Για τις φιλαρμονικές; Σε πειράζουν τώρα κι οι φιλαρμονικές;»
«Με πειράζει που όλα γίνονται για τα Ευρούλια, που δεν υπάρχει πια τίποτα άλλο».
«Έλα τώρα, ηρέμησε, μέρα πού ‘ναι, θα φάμε και μαγειρίτσα το βράδυ, πότε άλλοτε τρώμε μαγειρίτσα;»
«Κανονικά θα ‘πρεπε να ‘ναι το εθνικό μας φαγητό, με τόσο μαγείρεμα», είπε. «Κι ούτε μ’ αρέσει η μαγειρίτσα».
«Ναι αλλά είπες ότι θα φας, τσάμπα μαγειρεύουμε όλη μέρα;»
«Θα φάω», είπε ο Pirandello. «Για να μην τα τρώνε όλα μόνοι τους».
«Δεν θα ευχηθείς στους φίλους σου χρόνια πολλά;», ρώτησα για ν’ αλλάξω κουβέντα.
«Γράψε εσύ», είπε, «και πες και χρόνια πολλά από ‘μένα, εγώ θα βγω».
«Θα πας πού; Έχουμε τραπέζι το βράδυ».
«Εδώ έξω εννοούσα, απλώς βαριέμαι τις χαιρετούρες».
Προς στιγμή σκέφτηκα να μην γράψω τίποτα. Μετά είπα, μέρα που ‘ναι…
«Καλό Πάσχα σε όλους».