Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Μία Ρωξάνη για τον Pirandello

Τι μούτρα είναι αυτά; Είναι απ’ την ανασκόπηση. Δηλαδή; Απλώς είχα διαφορετική εντύπωση. Διαφορετική εντύπωση για ποιο πράγμα; Για μας. Κατάλαβα, ενοχές. Αλλά δεν τρέχει τίποτα, όλοι νιώθουμε ενοχές πότε - πότε. Είναι που δεν έχω καταφέρει να σε κάνω έτσι πραγματικό που θα ήθελα. Για την ακρίβεια σε παρουσιάζω εξωπραγματικό. Εγώ δεν έχω πρόβλημα, δεν σε καταλαβαίνω. Να, δεν είσαι ανθρώπινος, πώς να στο πω; Δεν πας ποτέ να πληρώσεις έναν λογαριασμό… είσαι σαν αέρας που μπαίνει απ’ το παράθυρο, όλο μεγάλες ιδέες κι αερολογίες, δεν έχεις τίποτα που να μπορέσει κάποιος να ταυτιστεί. Γιατί, ταυτίζεται κανείς με τον Συρανό ντε Μπερζεράκ; Αν έχει μεγάλη μύτη ναι. Αυτή η δυσμορφία τον κάνει μοναδικό όμως. Κι εξηγεί γιατί είναι καβγατζής, τόσο μοναχικός κι απαρηγόρητος. Ο Συρανό ερωτεύεται τη Ρωξάνη, της γράφει φλογερά γράμματα, της αφιερώνει τη ζωή του ολάκερη. Ενώ εγώ; Ενώ εσύ είσαι υπεράνω. Δεν είναι φυσιολογικό… είναι εκτός πραγματικότητας. Μα οι έρωτες… αυτή η πραγματικότητα που λες… είναι εντελώς πρόσκαιρα πράγματα, όλοι το ξέρουν αυτό. Δεν έχει σημασία. Πώς θ’ αντέξει την πραγματικότητα ο άνθρωπος χωρίς έρωτες; Τέλος πάντων, αν είναι να νιώθεις έτσι άσχημα θα κάνω τη θυσία να ερωτευτώ. Να, βλέπεις; Το λες όπως λες θα κάνω ένα τσιγάρο ή θα πιω στου Απότσου έναν καφέ. Και πώς θα ’πρεπε να το πω; Με κωδωνοκρουσίες; Δεν έχεις αισθήματα. Οι άνθρωποι νιώθουν πράγματα. Μα δεν είναι της ηλικίας μου τα καρδιοχτύπια, θες να με παρουσιάσεις γελοίο; Εγώ λέω εκείνα που βλέπω. Και πες μου, τόσα χρόνια που κάνουμε παρέα, έχεις ποτέ σου ερωτευτεί; Εγώ εδώ υπηρετώ έναν ρόλο, δεν είμαι υπεύθυνος για το τι είδους θα είναι η παράσταση. Μα με προδιαθέτεις. Αυτό είναι μετατόπιση ευθυνών. Κάθε άλλο. Αλλά δεν γίνεται να ’σαι συνέχεια άμοιρος, σου επισημαίνω ότι δεν βοηθάς. Φταίει το παρελθόν, το παρουσιαστικό, ο κόσμος των ιδεών… δεν ξέρω αλλά έχω να κάνω μ’ έναν υπερόπτη κι έναν τσιτατοποιό… Εγώ τσιτατοποιός; Το ’χεις πάρει χαμπάρι ότι ο βλάκας μονίμως είμαι εγώ; Δεν φταίω εγώ, εσύ γράφεις τα σενάρια. Και δεν έχω αντίρρηση, την άλλη φορά να με βάλεις να λέω να ένα μήλο ή να με βάλεις να σκαρφαλώνω στη φασολιά… αν είναι να νιώσεις καλύτερα. Να πάλι αυτή η αναθεματισμένη υπεροψία σου. Πώς να κάνω ερωτικό έναν εγωίσταρο; Το μόνο που σε νοιάζει είναι το γαμημένο σου το εγώ. Τι κακό έχει αυτό; Με τι άλλο ν’ ασχοληθώ; Μ’ αυτό είναι σαν τη μακαριότητα των νεκρών διάβολε, δεν είσαι πεθαμένος. Ποιος το λέει αυτό; Εγώ. Ναι αλλά κι εσύ δεν είσαι Θεός. Μην προσπαθείς να εμπλέξεις στην κουβέντα μας τρίτους, άσε τον Θεό στην ησυχία του. Δεν είχα σκοπό. Μεσολάβησε μια βαριά σιωπή, ολόιδια με κουρτίνα. Ύστερα ο Pirandello πήρε ένα Pall Mall απ’ το πακέτο του όπως ο ήρωας στη μεγάλη κούρσα των κατασκόπων που ’χα διαβάσει μικρός. Δεν θα είχα αντίρρηση να ερωτευτώ αν έβρισκα στον δρόμο μου μία Ρωξάνη είπε και φύσηξε ένα γαλάζιο, αρωματικό συννεφάκι στον ανέφελο μέχρι πρότινος ουρανό.

Το τίποτα κι ο Pirandello

Ψάχνω έναν ορισμό για το τίποτα. Τίποτα ονομάζεται το ουσιαστικό που σημαίνει την απουσία του οτιδήποτε. Σε άλλη χρήση, το τίποτα σημαίνει την έλλειψη σημασίας, ενδιαφέροντος, αξίας, σχέσης, ή σημαντικότητας από κάποιο πράγμα ή μία έννοια. Ανυπαρξία ονομάζεται η κατάσταση κατά την οποία δεν υπάρχει τίποτα, η κατάσταση της μη-ύπαρξης… Δεν εννοούσα τη Βικιπαίδεια, τη Βικιπαίδεια την ξέρω κι εγώ. Τότε μπορείς να πεις πως το τίποτα είναι μεταδοτικό. Είναι επίσης καθαγιασμένο και άκακο. Αλλά είναι και πολύ βαρετό, σαν υποψηφιότητα για θάνατο, σαν να λέμε ολίγον νεκρός. Σαν να πηγαίνεις νωρίτερα σε ραντεβού; Σαν να πέφτεις στις γραμμές του τρένου αλλά δίχως κάτι το αναπάντεχο. Χωρίς σασπένς; Σαν σαμπάνια χωρίς φυσαλίδες. Χωρίς καν αλκοόλ. Αυτός μου φαίνεται καλός ορισμός. Αλλά δεν ξέρω αν σημαίνει τίποτα αυτό. Τι τον θέλεις τον ορισμό; Δεν ξέρω. Δεν έβρισκα τι να γράψω και μου ’ρθε αυτό. Δεν είναι κακό. Το τίποτα δεν είναι τίποτα, είναι ακριβώς αυτό, κανένα ίχνος. Ναι αλλά λέμε δεν τρέχει τίποτα. Ναι, λέμε και τι θες ή τι γίνεται και μετά λέμε τίποτα. Το βάζουμε όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο, το τίποτα είναι μια περιγραφή ας πούμε για το κενό, είναι δηλαδή μια ιδέα. Μπορεί να είναι ιδεαλισμός; Ιδεαλισμός είναι φιλοσοφική θεωρία που στο Βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας, τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και εξωτερικού κόσμου, ή συνείδησης και ύλης, παίρνει θέση υπέρ της πρωταρχικότητας του πνεύματος, της Νόησης και της Συνείδησης. Σοβαρά; Δεν το ήξερα. Ναι, βέβαια. Οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι μόνο η συνείδησή μας έχει πραγματική υπόσταση και ότι ο υλικός κόσμος είναι μόνο προϊόν των αισθήσεων, των παραστάσεων μας και των αντιλήψεών μας. Εντάξει, ιδεατό. Ξέρεις τι είναι το ιδεατό; Δεν είναι κάτι δίχως πραγματική υπόσταση, σαν μεταφορά; Το τίποτα είναι κάτι που ο καθένας το αντιλαμβάνεται αλλιώς. Για τον ένα μπορεί να είναι μια πράξη, για έναν άλλον μία σιωπή και για έναν τρίτο ένας ορισμός, μια κατάσταση, αιτία δεινών, ακαματοσύνη, αδυναμία… μια αρνητική έννοια. Δηλαδή τι μου προτείνεις; Να μην γράψεις τίποτα. Είναι συμμαζεμένο και περιεκτικό.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Το καλοκαίρι του Pirandello

Τι γράφεις; Α, τίποτα, ένα ημερολόγιο. Δεν ήξερα ότι κρατούσες τέτοιο πράγμα. Όλοι κρατάνε. Και πολύ σχολαστικά μάλιστα. Δεν το ήξερα. Και τι γράφεις ακριβώς; Θέλω να πω τι είδους ημερολόγιο είναι αυτό; Παρατηρήσεων. Και τι παρατηρείς; Τις μέρες… τον καιρό… διάφορα πράγματα. Και σήμερα τι έγραψες; Τίποτα. Αλλά παρατήρησα ότι τον τελευταίο καιρό ξεκινάω τη μέρα μου με καφέ και μία μπανάνα. Κι ύστερα; Ύστερα τίποτα, ο κόσμος τελειώνει μ’ αυτή την μπανάνα. Επειδή τις φέρνουν από μακριά ή είναι κάτι συμβολικό; Και τον καφέ τον φέρνουν από μακριά. Λες να σημαίνει κάτι αυτό; Είμαι μήπως σε μια αναζήτηση; Μάλλον είναι γιατί δεν παράγουμε τέτοια προϊόντα εδώ. Τι άλλο παρατήρησες; Παρατηρώ και τα πεύκα. Τι παρατηρείς στα πεύκα; Πρόσεξα ότι το καλοκαίρι μετατρέπονται σε τζιτζικιές. Νομίζω μάλιστα ότι είμαι ο πρώτος που το πρόσεξε αυτό. Αυτό είναι μάλλον λάθος συμπέρασμα. Ναι. Αλλά μου φάνηκε ποιητικό.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Η βάρκα του Κώστα κι ο Pirandello

Δεν είχες πει ότι θα ’φερνε αυτός ο φίλος σου ο Κώστας μια βάρκα; Ναι. Αλλά ξέρεις πώς γίνονται αυτά τα πράγματα. Αφού το είπε θα έπρεπε να τον πιέσεις, να δείξεις ότι θα σ’ ενδιέφερε και σένα. Δεν είναι δική του η βάρκα, θα τη ζητούσε κι αυτός από κάποιον άλλον. Τι σ’ έπιασε τώρα μ’ αυτή τη βάρκα; Να, έλεγα μην βγαίναμε για κανένα ψαράκι. Από πότε σ’ ενδιαφέρει το ψάρεμα; Δεν μ’ ενδιαφέρει. Αλλά αφού δεν κάνουμε τίποτα άλλο είπα δεν πάμε για ψάρεμα;

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Το τρένο κι ο Pirandello

Τι περιμένεις; Το τρένο. Μα πέρασε. Ναι, δεν το πρόλαβα. Δεν καταλαβαίνω γιατί φτιάχνουν αυτά τα εξελιγμένα τρένα αφού δεν τα προλαβαίνει κανείς. Από κεκτημένη ταχύτητα. Κι ο κόσμος; Τι θ’ απογίνουν οι άνθρωποι; Θα ζήσουν δίχως τρένα. Μα δεν υπάρχει κάποιος να κάνει κάτι; Υπάρχουν. Υπάρχουν ελεγκτές, μηχανοδηγοί… όλοι αυτοί είναι στη θέση τους. Και γιατί δεν υπάρχουν τρένα; Και τρένα υπάρχουν, όλα είναι στη θέση τους. Τότε; Το κάνει η εταιρεία. Μα δεν θέλει η εταιρεία να γίνονται δρομολόγια; Θέλει. Αλλά με τους δικούς της όρους. Μα αν δεν βρίσκει κανείς το τρένο να πάει στη δουλειά του τι να το κάνω; Δεν ξέρω. Και γιατί δεν διαμαρτύρεται κάποιος; Το τρένο είναι δημόσιο μέσο. Είναι οι καινούργιες έννοιες που θέλουν να περάσουν. Άλλο τρένο εννοούσαμε εμείς και άλλο αυτοί. Δεν το καταλαβαίνω. Αν καταστραφούμε εμείς δεν θα καταστραφούνε κι αυτοί; Όχι. Θα γίνει ανακατανομή, λιγότερα εσύ - περισσότερα αυτοί. Ύστερα θα ’ρθει και το τρένο. Και πότε θα γίνει αυτό; Μια μέρα… δεν ξέρω.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Το εκκρεμές κι ο Pirandello

Παρατήρησες μήπως την ταλάντωση στο εκκρεμές; Δεν σου φαίνεται ότι είναι όλο και μικρότερη;

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Οι ελαφρύνσεις κι ο Pirandello

Μπλοκάκι έχεις; Έχω. Να πας να το καταθέσεις. Και ό,τι άλλο έχεις, ταυτότητα, διαβατήριο, πινακίδες, λογαριασμούς Τραπεζών… τα πάντα. Γιατί; Για τις ελαφρύνσεις, να μην σε βαραίνουν.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Οι απορίες μου, οι κάλτσες κι ο Pirandello

Ματαιοπονώ βεβαίως είπα, το ξέρω αλλά δεν καταλαβαίνω πια τι σκατά γίνεται, πώς πράγματα που κοστολογούνται από κάποιους ένα σωρό λεφτά ταυτόχρονα για κάποιους άλλους να μην αξίζουν τίποτα. Σύνδρομο Down έχουμε ή γυρίσαμε στις κάλτσες νάιλον; Δεν έχεις δίκιο είπε ο Pirandello, ήταν πολύ φινετσάτες εκείνες οι κάλτσες.

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Η καταστροφή των Ψαρών κι ο Pirandello

Ο Τούρκος ναύαρχος Χοσρέφ πασσάς που ήταν επιφορτισμένος με την ευθύνη της εκστρατείας είχε πετύχει να πληροφορηθεί λεπτομέρειες για την οχύρωση των Ψαρών από κατασκόπους του που είχαν εγκατασταθεί από καιρού στο νησί και του είχαν στείλει αναλυτικούς χάρτες είπε ο Pirandello καθώς προσπαθούσε υποτίθεται να με βοηθήσει να σώσω άλλο ένα τελάρο που κατέστρεψα σχεδόν, κατά λάθος. Είσαι ειδικός στο να κάνεις τις κουβέντες να ξεστρατίζουν του είπα, θα έπρεπε να πολιτεύεσαι. Θαυμάζω το θάρρος σου μου είπε. Εγώ στη θέση σου θα είχα πηδήξει τώρα απ’ το παράθυρο. Οι καταστροφές είναι μες στο πρόγραμμα, κάθε μέρα γίνονται τέτοια πράγματα, είτε ηθελημένα είτε κατά λάθος, δεν γίνεται να τις αποφύγεις. Είναι οξύμωρο είπε. Ένα τόσο δα πραγματάκι να μπορεί να κάνει τόσο μεγάλη ζημιά. Καλύτερα να πας να πλυθείς και να κάτσεις σε μια γωνιά, τα κάνεις χειρότερα. Προσπαθώ να σε βοηθήσω. Είναι ανώφελο. Κι έχεις γεμίσει το σπίτι χρώματα, τα πατάς και τα πας από δω εκεί. Να βγάλω τα παπούτσια μου; Όχι, να καθίσεις μόνο στην άκρη. Κι εσύ τι θα κάνεις; Θα περιμένω μια αξιοπρεπή βοήθεια. Ύστερα θα το κάψω στο κάτω μέρος και δεν θα φαίνεται. Ή θα το βάψω από πάνω. Δεν θα είναι το ίδιο έργο αλλά οι αλλαγές είναι μέρος της δουλειάς. Το αντιμετωπίζεις σαν να μην έγινε τίποτα, μου κάνει εντύπωση. Δεν ήταν κι η καταστροφή των Ψαρών είπα. Και δεν το είχε δει κανείς, δεν θα λείψει σε κανέναν. Μα ήταν καλό έργο. Το ξέρω. Κι η Ελλάδα κάποτε ήταν μια ωραία, περήφανη χώρα, πρέπει να προσαρμοζόμαστε στις καταστάσεις, στα νέα δεδομένα.

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Οι εκλογές, η εθνική σαπωνοποιία κι ο Pirandello

Εγώ είμαι υπέρ των εκλογών κάθε τόσο είπα, είναι λίγο σαν λαϊκή πανήγυρη. Επιπλέον, όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε και τους επερχόμενους σωτήρες τόσο καλύτερα… οπότε γιατί όχι; Είσαι προκατειλημμένος είπε ο Pirandello, δεν είναι απαραίτητα απατεώνες άπαντες. Αν καιγόταν κι εσένα ο κώλος σου δεν θα τα έλεγες αυτά είπα. Γιατί δεν μιλάμε για μικροαπατεωνίσκους της συμφοράς, δεν σε κλέβουν στο ζύγι. Μιλάμε για ηγετικά στελέχη, συμβάλουν στη γενοκτονία, αυτοί οι άνθρωποι θα μας κάνουν σαπούνι, απορώ που δεν το βλέπεις. Εντάξει το καταλαβαίνω είπε ο Pirandello. Αλλά δες το κι απ’ την άλλη, άσχημη θα μας έπεφτε μια εθνική σαπωνοποιία;

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Η εκκλησία των πυραντελιστών κι ο Pirandello

Δεν σε πιστεύω είπα έκπληκτος, τι είναι όλα αυτά τα πράγματα; Βρήκα αυτούς τους πίνακές σου παραπεταμένους και είπα να τους αξιοποιήσω είπε ο Pirandello, ελπίζω να μην έχεις αντίρρηση. Φυσικά και έχω είπα. Και πρώτα - πρώτα, τι είναι όλα αυτά τα καντηλέρια και τα κεριά; Ο Θεός είναι άγνωστος είπε εκείνος ήρεμα. Μπορεί αυτοί οι πίνακες να είναι το πραγματικό πρόσωπο του Θεού. Ή των αγγέλων. Μα αυτά που κάνω δεν έχουν καμιά σχέση με τον Θεό. Και τι ρόλο παίζουν τα καντηλέρια, ξεμωράθηκες; Καθόλου είπε και συνέχισε να ανάβει κεράκια. Τι προσπαθείς να παραστήσεις τότε; Κοίτα μου είπε και μ’ έπιασε απ’ το χέρι, αρχιτεκτονικά δεν έχουμε να κάνουμε με μια κανονική εκκλησία αλλά και τα τζαμιά είναι διαφορετικά, οι καθολικοί έχουν αγάλματα, οι ορθόδοξοι εικόνες… είπε τίποτα ο Θεός για όλα αυτά; Είπε αυτά είναι λάθος; Είπε μήπως τι του αρέσει; Βάλε κάτι άλλο στην εκκλησία σου είπα, όχι τα έργα μου. Να τα κατεβάσεις αμέσως και να τα πας πίσω εκεί που τα βρήκες. Μα τίποτα δεν καταλαβαίνεις; Είναι η κατάλληλη στιγμή. Κατάλληλη στιγμή για ποιο πράγμα ακριβώς; Για ν’ αγιοποιηθείς; Η κρίση χριστιανέ μου, είναι μοναδική ευκαιρία. Τι ευκαιρία; Για τι πράγμα; Μα για… για να προτείνουμε κάτι καινούργιο. Ο κόσμος θα στραφεί πάλι στην εκκλησία, δεν καταλαβαίνεις; Και θα κάνουμε την εκκλησία των πιραντελιστών; Και τι θα πρεσβεύει; Την διαφορετικότητα. Δεν θα έχει προηγούμενο. Και δεν θα είναι πιραντελιστών, θα είναι πυραντελιστών Ωραία, βάλε κάτι άλλο στον τοίχο σου, όχι τα έργα μου. Και σβήσε και όλα αυτά τα κεριά, θα πάρουμε καμιά φωτιά. Κοίτα τι θα γίνει είπε ο Pirandello, είναι πολύ απλό. Για ν’ ακούσω. Αυτοί οι πίνακές σου δεν αξίζουν τίποτα, έτσι δεν είναι; Τώρα μπορεί και να μην αξίζουν παραδέχτηκα. Με την κρίση τίποτα δεν θ’ αξίζει σε λίγο. Να ορίστε μου είπε και μου έδειξε κάτι χαρτιά, αυτές είναι οι άδειες. Κι αυτά είναι τα συμβόλαια απ’ τις ασφαλιστικές, ασφάλισα τα έργα σου για φωτιά, κλοπή και τα λοιπά. Ευχαριστώ είπα. Με τιμά το ενδιαφέρον σου για την τέχνη μου. Αλλά θα πάρω τα εργάκια μου και θα φύγω αν μου επιτρέπεις, δεν πρόκειται να συμμετάσχω σε μια απάτη. Ποιος μίλησε για απάτη; Δεν μιλάς για εμπρησμό; Όχι φυσικά, για ατύχημα λέω. Ατύχημα που θα το προκαλέσεις εσύ, θα καούν τα εργάκια μου και εσύ θα εισπράξεις τις ασφάλειες. Μαζί θα εισπράξουμε τις ασφάλειες. Και εσένα θα σου μείνουν τα καμένα εργάκια να τα κάνεις μετά ό,τι θες. Δεν θα τα πάρει η ασφάλεια; Τι να κάνει τα καμένα έργα η ασφάλεια; Κι εγώ τι θα τα κάνω; Τίποτα. Θα παραμείνουν στη θέση τους. Μετά θα βάλουμε ένα κουτί απ’ έξω για ανοικοδόμηση του ναού και θα έρχονται να μας δίνουν τον οβολό τους… ψιλοπράγματα αλλά όλο και κάτι θα βγαίνει. Μα δεν είναι κανονική εκκλησία, δεν έχεις καν οπαδούς, ποιος θα ’ρχεται; Οι περίεργοι, να δουν την καταστροφή. Θα στέκεσαι κι εσύ περίλυπος κάπου, θα σε οικτίρουν… Ξέχνα το, δεν πρόκειται να το κάνω, θα ρεζιλευτώ. Δεν θα ρεζιλευτείς καθόλου. Ίσα - ίσα. Άμα δουν ότι βγάζεις χρήματα τόσο πιο πολύ θα σε σέβονται, θα μιλάνε για τα έργα σου, όλο και κάποιος θα θέλει έναν καμένο πίνακα για τη συλλογή του, θα πάρουν μεγάλη αξία. Λες; Φυσικά και λέω είπε ο Pirandello. Ναι… αλλά τα έργα μου; Θα θυσιαστούν. Αλλά για καλό σκοπό. Έτσι γίνεται πάντα, κάτι πρέπει να θυσιάσεις για να πας μπροστά, δεν γίνεται αλλιώς.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Η ανιδιοτέλεια, η παροιμία κι ο Pirandello

Είσαι καχύποπτος είπε ο Pirandello όταν του μετέφερα τις αντιρρήσεις μου, αποκλείεται δηλαδή να υπάρχει και κάποιος που να είναι ανιδιοτελής; Τι τα θες του είπα. Πάντα σε μια συζήτηση καλών προθέσεων βλέπω από πίσω έναν βαρύ ίσκιο που είναι το προσωπικό όφελος… θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Οι κλειδοκράτορες άνευ χαρτοφυλακίου, η ιστορία κι ο Pirandello

Κάποια στιγμή που νόμιζα ότι οι συνδαιτυμόνες μας με πρόσεχαν τόλμησα να πω ότι μετά τις δηλώσεις του Τσακαλώτου για τις απαιτήσεις των ευρωπαίων για μετά το ’18, έχω την εντύπωση ότι η Ελλάδα επιμένει να παραμένει στην ΕΕ ενώ αυτή δεν την θέλει. Γύρισαν τότε όλοι και με κοίταξαν σαν να έλεγα κάτι για το φεγγάρι. Αγαπητέ μου απάντησε τότε ψυχρά ο πρόξενος που καθόταν απέναντί μου, Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε αλλά αυτά δεν είναι θέματα που μπορούν να συζητηθούν σ’ ένα τέτοιο τραπέζι, ελάτε αν θέλετε στο Νταβός να σας απαντήσω. Ανεπίσημα θα μπορούσατε να πείτε κάτι είπα ανακατεύοντας τη σούπα με το κουτάλι μου. Αλλά αν σας έφερα σε δύσκολη θέση… λυπάμαι. Λίγη ακόμη σαμπάνια ρώτησε τότε ο Pirandello και σηκώθηκε ο ίδιος να σερβίρει τους καλεσμένους μας. Μετά η συζήτηση συνεχίστηκε στο ίδιο περίπου κλίμα για καμιά ώρα κι ύστερα ένας - ένας αυτοί οι περίφημοι κλειδοκράτορες άνευ χαρτοφυλακίου μας άδειασαν τη γωνιά. Μα τι σ’ έπιασε μου είπε όταν έφυγε επιτέλους κι ο τελευταίος, τι συμπεριφορά ήταν αυτή; Πατριωτική είπα. Και δεν κατάλαβα γιατί τους περιποιηθήκαμε, θα μπορούσαμε να τους βγάλουμε ένα σοκολατάκι και να τους στείλουμε από κει που ήρθαν. Αυτό είναι το πρόβλημα είπε ο Pirandello, εσείς οι έλληνες δεν έχετε ιδέα από διπλωματία, στη διπλωματία δεν λες ποτέ εκείνο που σκέφτεσαι, λες άλλα ντ’ άλλων. Μα δεν γίνεται διαρκώς να μιλάς περί ανέμων και υδάτων είπα, πώς θα βγούμε απ’ αυτή την κατάσταση αν δεν το συζητήσουμε ευθέως; Καταλαβαίνω τι λες αλλά δεν είναι αυτός τρόπος, σ’ αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να γίνεσαι πάντα συμπαθής, πετάει ο γάιδαρος - πετάει να λες.. τι νομίζεις ότι λένε οι πολιτικοί; Μα έτσι δεν έχουμε ελπίδα. Δεν έχουμε αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας. Αλλιώς η ιστορία θα καταγράψει ότι δεν κάναμε τίποτα.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η πρόβα γενεθλίων κι ο Pirandello

Μα δεν είναι κάπως νωρίς τέτοια ώρα για τούρτες με ρώτησε ενώ έξω ήταν ακόμα νύχτα. Τώρα, τώρα του είπα και μέριασα τα πράγματα στο τραπέζι, να κάνουμε ό,τι είναι να κάνουμε να τελειώνουμε. Τώρα που μεγάλωσες αρκετά πρέπει να βάλεις και μυαλό με συμβούλεψε ενώ εγώ πάλευα να χωρέσω τα κεράκια στην τούρτα. Δεν θα μου πεις χρόνια πολλά; Πότε ακριβώς να τα πω, πριν ή μετά; Όποτε θες. Μήπως θα ήταν πιο εύκολο αν το έγραφες ολογράφως; Είναι πιο θεαματικά τα κεράκια. Έβαλες αυτά που δεν σβήνουν όμως, θα παιδευτείς. Καθόλου είπα και τα άναψα μ’ ένα μακρύ σπίρτο απ’ αυτά που ανάβουν το τζάκι. Θα τα αφήσω να καούν μόνα τους και θα την κόψουμε βράδυ. Και όλη μέρα θα βλέπουμε αυτά τα πυροτεχνήματα; Ναι είπα, τι σε πειράζει; Δεν με πειράζει είπε ο Pirandello. Αλλά πολύ κακό για το τίποτα. Ύστερα πήγε κι έφερε το ψεκαστικό που έχουμε για το σίδερο απ’ την κουζίνα, τράβηξε μια πολυθρόνα και έκατσε πλάι στην τούρτα ενώ εγώ συνέχιζα ν’ ανάβω κεριά και ήδη γινόταν το έλα να δεις. Κράτησες ώρα τον ρώτησα ύστερα. Όχι μου είπε, νόμιζα πως κρατούσες εσύ.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Οι ψευτοειδήσεις, οι φρύνοι κι ο Pirandello

Όταν οι ειδήσεις δεν λένε τίποτα φαντάζομαι διάφορα πράγματα, φτιάχνω μια είδηση ας πούμε με το μυαλό μου κι αυτό μ’ ισορροπεί κάπως. Τέτοιες ειδήσεις δεν θα τις έπαιζε εννοείται το ραδιόφωνο… κανένα μέσο. Αλλά έτσι μπορείς να υποθέσεις, να επανατοποθετηθείς και να δεις που θα πάει το πράγμα, που σκατά στράβωσε. Δεν σου λέω να φτιάξεις και πρόγραμμα, το να σκέφτεσαι όμως κάτι, αυτό είναι που έχει σημασία, να μην στέκεις εκεί αποσβολωμένος σαν μηχανικός φρύνος να χάφτεις μύγες και να κοάζεις, εξαντλώντας μια μπαταρία. Σωτήριο αυτό αποφάνθηκε ο Pirandello, αλλά γιατί φρύνο κι όχι ένα άλλο ζωάκι; Τι πρόβλημα έχεις; Νομίζω πως δεν υπάρχουν πια φρύνοι. Πάντα κολλάς με τις λεπτομέρειες. Μια σκέψη έκανα, μην το κάνουμε ζήτημα. Γιατί δεν τους λες να πάρουν να διαβάσουν ένα βιβλίο; Ας μην το ανοίξουμε αυτό το θέμα. Καλά λες. Κι οι μηχανικοί φρύνοι είναι εξαιρετικά ζώα συντροφιάς απ’ ό,τι ξέρω.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Τα χρυσόψαρα, ο Αστραχάν κι ο Pirandello

Επιστρέφει δριμύτερος, άκουσες; Τι σου κάνει εντύπωση; Μα ο υπαίτιος του μνημονίου; Χρυσόψαρα είμαστε; Η πολιτική είναι μαγική εικόνα είπε ο Pirandello, όπως και να τη δεις βγαίνει Παπανδρέου. Φταίει το πρίσμα μέσα απ’ το οποίο βλέπουμε τα πράγματα, που επιλέγει να μας δείχνει τα συγκεκριμένα χρώματα. Αν μετρούσαμε τη θερμοκρασία θα βλέπαμε πιθανόν άλλα ονόματα αλλά εμείς είμαστε αθλητικοί τύποι κι επιμένουμε να ποντάρουμε στον Αστραχάν.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Το καινούργιο επεισόδιο κι ο Pirandello

Καινούργιος κύκλος επεισοδίων είπα. Με τους ίδιους ηθοποιούς, τα ίδια λόγια, τις ίδιες ίντριγκες και όλο και λιγότερους θεατές, με καμιά γνωστή φάτσα στο ακροατήριο. Δεν θυμάμαι καν τι έργο παίζουμε… Μα το ίδιο φυσικά είπε ο Pirandello, “το κώμα”. Στις 23 Μαρτίου του 2005 - θυμήθηκα αμέσως τα λόγια μου - η κοινή γνώμη στην Αμερική διχάστηκε, καθώς η ετυμηγορία του Ομοσπονδιακού δικαστή επέτρεψε τελικά στον πρώην σύζυγό της 41ης Terry Schiavo να την αποσυνδέσει απ’ το μηχάνημα που την διατηρούσε στη ζωή, μετά από 16 χρόνια σε “άγρυπνο κώμα”. Παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της άτυχης γυναίκας που επέμεναν πως η κόρη τους τούς αντιλαμβανόταν, επικοινωνούσε και τους χαμογέλαγε, και παρά το διάταγμα που υπέγραψε ο Αμερικανός Πρόεδρος εκείνες τις μέρες κατά της ευθανασίας, η απόφαση ήταν αμετάκλητη. Ο παρουσιαστής των ειδήσεων σχολίασε πως κάποιοι λένε πως αυτό που φαινόταν στο πρόσωπό της, μπορεί να ήταν και μορφασμός πόνου. Μπράβο, αυτό ακριβώς είπε ο Pirandello. Δεν θυμάμαι τι λέω παρακάτω είπα, δεν θυμάμαι τίποτα. Κι αυτό καλό είναι, μπαίνεις έτσι πιο βαθειά στην ψυχολογία του ρόλου. Ποιού ρόλου; Τι είναι αυτά που μου λες; Ησύχασε είπε ο Pirandello, έχεις πάθει μια ταύτιση. Δεν νιώθω καλά… Δεν είναι τίποτα, όλοι το παθαίνουν. Τι παθαίνουν; Τι έχω; Το παν είναι να παραμείνεις ήρεμος, μην πιέζεσαι, να σκέφτεσαι πως όλα είναι παροδικά, δεν έχεις τίποτα. Κλείσε τα μάτια σου και φέρε στο μυαλό σου κάτι όμορφο… ένα πράσινο λιβάδι… Τι λιβάδια και πράσινα άλογα μου λες, εδώ σου λέω ότι δεν θυμάμαι τίποτα. Θυμάσαι ποιος είμαι εγώ; Ναι, φυσικά, αυτό το θυμάμαι. Θυμάσαι πώς σε λένε; Πότε γεννήθηκες; Ναι, βέβαια. Τι έφαγες χθες; Όχι, λες να ’χω δηλητηρίαση; Όχι, αλλά αν δεν θυμάσαι τι έφαγες χθες είναι σοβαρό… είναι διαταραχή. Τι διαταραχή; Δεν ξέρω, δεν το ’χω μελετήσει το ζήτημα, ψυχολογική φαντάζομαι. Θα σου φέρω ένα ζεστό. Ύστερα πρέπει να κοιμηθείς, όσο χρειαστεί. Τι εννοείς; Πόσο θα μου χρειαστεί; Θα δούμε είπε ο Pirandello. Αλλά μην ανησυχείς θα σε φροντίζω εγώ. Δεν έχω τίποτα, πρέπει να βγω να με χτυπήσει ο αέρας. Ξεροκέφαλος όπως πάντα. Ορίστε εκεί είναι η πόρτα. Αλλά εγώ νίβω τας χείρας μου. Τι πάει να πει αυτό; Εντάξει μου είπε τότε, αρκετά, νομίζω πως μια σελίδα είναι αρκετή για το πρώτο επεισόδιο. Ποιο επεισόδιο; Πάλε δεν σε καταλαβαίνω. Ένα λεπτό να το ποστάρω και θα σου πω είπε. Ύστερα θα σου φέρω κι εκείνο το ζεστό και όλα θα πάνε καλά, θα δεις.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Η λευκή απεργία κι ο Pirandello

Είναι τζάμι εκεί έξω είπα και τίναξα το χιόνι από πάνω μου. Η εικόνα είναι αντιστρόφως ανάλογη είπε ο Pirandello και μου έδωσε ένα χαρτί, μπορείς να τσακιστείς κάλλιστα. Τι είναι αυτό το χαρτί; Μόλις μπορέσεις να πεταχτείς να πάρεις κι άλλες ηλεκτρικές κουβέρτες, να έχουμε. Και πολύμπριζα. Μα έχουμε κουβέρτες. Κι αν έρθει κάποιος; Να τον αφήσουμε να ξυλιάσει τον άνθρωπο; Εννοείς ότι θα κυκλοφορούμε με δαύτες; Θα κάνουμε λευκή απεργία. Αλλά θα την κάνουμε στα ζεστά. Και κοίτα μήπως βρεις με τίποτα ζωηρά χρώματα. Και για τί πράγμα θα διαμαρτυρηθούμε, για τον καιρό; Για την εξαφάνιση των ινδιάνων είπε ο Pirandello και μου έδωσε να καπνίσω απ’ την πίπα του, είναι πολύ επίκαιρο.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Οι αποτέτοιοι κι ο Pirandello

Το κτίσιμο του αφορολόγητου είναι καινούργιος όρος αλλά δεν σημαίνει αυτό που θέλουν να πουν, σημαίνει αφού είσαι τόσο ηλίθιος σου πετάω μια παπαριά στη μούρη και άντε γύρευε είπα. Εμείς είμαστε άσχετοι είπε ο Pirandello, κάτι θα έχουν στον νου τους. Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι όποιος ανεβαίνει εκεί πάνω από τέτοιος γίνεται αποτέτοιος. Τι είναι αυτό πάλι; Είναι το κτίσιμο του αφορολόγητου υπό άλλη έννοια. Εσύ έπρεπε να γίνεις πολιτικός, θα διέπρεπες. Δεν έχω τη στόφα. Μέχρι και πρωθυπουργός θα μπορούσες να γίνεις. Σκέψου τι ταξιδάκια θα κάναμε, τι χαιρετούρες, τι μεγαλεία… γιατί δεν το σκέφτεσαι; Χρειάζονται γραφεία, προσωπικό, παρατρεχάμενοι, δεν είναι έτσι απλά αυτά τα πράγματα, πρέπει να ’χεις όραμα, να ’χεις ανθρώπους που θα σε προτείνουν, γνωριμίες, να ξέρεις να κάνεις το άσπρο μαύρο, να μπορείς να σταθείς… Δεν ξέρω έκανε συλλογισμένος ο Pirandello, σκέψου το. Αν θες εγώ σε κάνω αποτέτοιο στο άψε - σβήσε.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Τα σκυλιά, οι λύκοι κι ο Pirandello

Βλέπω ότι παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον την υπόθεση Ρούπα είπε ο Pirandello, τι λένε; Τα συνηθισμένα είπα. Για τον καιρό. Ότι θα την πάνε από δω κι από κει και το βράδυ θα καταλήξει στον Κορυδαλλό, την ώρα του νυχτερινού δελτίου. Όλα καλά επομένως, πάει κι αυτό. Δεν είπαν τίποτα για την μπαντάνα. Σε άλλες συνθήκες τέτοιοι άνθρωποι θα ήταν λαϊκοί ήρωες. Ναι, έχουν αξιοπερίεργες συμπεριφορές, επιλέγοντας την παραβατικότητα όμως δεν μπορούν παρά να έχουν αυτή την κατάληξη. Ξέρεις, με τρελαίνει αυτή η παρανόηση, να σε ληστεύει το κράτος κανονικά και να φυλακίζεται η Ρούπα. Μα ήταν συνεργός σε ληστείες, προσπάθησε ν’ αποφυλακίσει τον Μαζιώτη και τους Πυρήνες με ελικόπτερο… είναι καταζητούμενη για ένα σωρό αδικήματα. Ξέρεις τις απόψεις μου γι’ αυτά τα θέματα. Τις ξέρω, τις ξέρω έκανε ο Pirandello αλλά έτσι έχουν τα πράγματα, έχουμε κράτος. Είμαστε ζεμένοι θέλεις να πεις. Τα σκυλιά που δαγκώνουν τα σκοτώνουν είπε ο Pirandello. Σκοτώνουν τα σκυλιά κι αφήνουν τους λύκους με τις γραβάτες να τρώνε τα πρόβατα.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Η 4η Ιανουαρίου κι ο Pirandello

Ό,τι είναι να κάνεις αναγκάζεσαι να το κάνεις μυστικά είπα, να μην μαθευτεί. Δεν το καταλαβαίνω αυτό είπε ο Pirandello, γιατί να το κρατάς μυστικό; Πρώτα απ’ όλα για την εφορία, με το που πεις ότι θα κάνεις κάτι θα έρθει η εφορία να στα πάρει μπροστά. Απ’ την άλλη είναι αυτός ο περίφημος φθόνος, η ζήλεια και αυτός ο άμοιρος ο γάιδαρος του διπλανού. Πώς να κάνεις κάτι έτσι; Και τώρα με κάνεις μέλος αυτής της μυστικής εταιρείας; Χρειαζόμαστε έναν αρχηγό με εκτόπισμα, εγώ δεν το έχω. Θες να πεις πως το έχω εγώ; Ναι, είσαι ο άνθρωπος που μπορεί να εμπνεύσει, να δώσει τη γραμμή. Πες ότι δέχομαι. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό το όραμα που έχεις θα πετύχει; Δεν μίλησα για όραμα, μίλησα για ανάγκη. Ναι, όπως νομίζεις αλλά θα πετύχει; Θα πετύχει. Όχι σε μεγάλη κλίμακα, μεταξύ μας. Αλλά σιγά - σιγά Η ιδέα θα εξαπλωθεί, θα έρθουν κι άλλοι. Θα φοράμε και μάσκες; Δεν ξέρω. Αν το θεωρείς απαραίτητο. Αλλά γνωριζόμαστε μεταξύ μας, θα είναι ανόητο. Πρέπει να διαβάσω τα περί Φιλικής Εταιρείας και θα σου πω. Τι σχέση έχει η Φιλική Εταιρεία; Όσο πιο αδιανόητη είναι η ιδέα τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει, είναι κανόνας. Μα δεν πάμε να κάνουμε κίνημα, μια δουλειά πάμε να στήσουμε. Ναι, ξέρω. Αλλά βλέπεις, όλες οι δουλειές έχουν πιάσει πάτο, πρέπει να τους ξεσηκώσουμε με κάτι μεγάλο, να υποσχεθούμε πράγματα, την αναγέννηση του έθνους, την επανεκκίνηση της οικονομίας, αλλιώς θα αδιαφορήσουν. Μα δεν κάνουμε επανάσταση, μια ομάδα κάνουμε, τεχνών και θεαμάτων. Δεν ήταν θεαματικοί οι μπολσεβίκοι; Μην μπερδεύουμε τα πράγματα, ο έλληνας σήμερα δεν είναι τίποτα. Αν πρόκειται να ηγηθώ μιας ενέργειας πρέπει να έχω γύρω απ’ το κεφάλι μου ένα φωτοστέφανο, δεν μπορώ να ηγηθώ σκέτος… ο κύριος τίποτα. Ναι αλλά… μπολσεβίκοι; Χρειαζόμαστε ένα χαλί από κάτω και το αριστερό πιάνει. Άσε που είναι κάτι που λείπει. Μα θεάματα και μπολσεβίκοι; Τι θα δείχνουμε; Το Ποτέμκιν και την Απεργία; Δεν είπες ότι θα είναι καλλιτεχνική εταιρεία; Ναι, κάτι τέτοιο. Ε, θα βάλουμε μέσα όλα τα καλλιτεχνικά, τους σινεφίλ, τους θεατρόφιλους, όλα αυτά που παρακμάζουν και θα το κάνουμε να φαίνεται σαν υπερθέαμα με αριστερές καταβολές. Δεν ξέρω τι να πω. Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, εγώ θα είμαι ο ηγέτης. Θα πολεμήσουμε την πλουτοκρατία, το κοινωνικό κατεστημένο, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο… Μα εγώ δεν μίλησα γι’ αυτά… εγώ είπα μόνο… Ξέρω τι είπες. Αλλά άσε με να εμπνεύσω, αν μου βάζεις φραγμούς δεν θα μπορώ να εκφραστώ. Ναι. Αλλά… Δεν έχει αλλά. Και φέρε μου να υπογράψω εκείνο το καταστατικό, σήμερα είναι ιστορική μέρα.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Η πρωτοχρονιά κι ο Pirandello

Ας το δούμε ψύχραιμα είπε ο Pirandello. Και πρώτα απ’ όλα ας πούμε ότι είμαστε τυχεροί που ε και είδαμε κι αυτή την πρωτοχρονιά γιατί από μόνο του δεν είναι λίγο αυτό, έτσι δεν είναι ; Ναι, βέβαια συμφώνησα γιατί δεν ήθελα να φανώ γρουσούζης μέρα που ’ναι. Ωστόσο καθόμασταν κι οι δύο σκυθρωποί και κοιτάζαμε τη λιακάδα απ’ το παράθυρο. Θα κόψουμε τη βασιλόπιτα; Να την κόψουμε είπα. Αλλά λίγο αργότερα. Θες λίγο καφέ ακόμα; Όχι, έχω. Σήμερα θα παίζουν όλο δηλώσεις είπε ο Pirandello, θα περάσουν άπαντες να μας πουν χρόνια πολλά, θα πηγαίνουν παιδικές χορωδίες από δω κι από κει και θα λένε τα κάλαντα, ωραία θα είναι. Θες ν’ ανοίξουμε τηλεόραση πρωί - πρωί; Όχι, δεν το είπα γι’ αυτό. Θες ραδιόφωνο; Όχι. Θες να πάμε τα σκυλιά βόλτα; Γιατί πρέπει να κάνουμε υποχρεωτικά κάτι; Όχι απαραίτητα αλλά επειδή κάθε πρωτοχρονιά όλο σκαρφίζεσαι κάτι είπα να σε διευκολύνω. Για τους άλλους το κάνω, δεν έχω κάποια πρεμούρα, νόμιζα ότι το καταλάβαινες. Ναι, το καταλαβαίνω είπα. Τι πρεμούρα να ’χεις άλλωστε; Θες να πεις ότι είμαι τακτοποιημένος, αυτό εννοείς; Τακτοποιημένος; Όχι, δεν θα χρησιμοποιούσα τέτοια έκφραση. Είναι ωστόσο και λίγο ανεξήγητο, το να κάνεις πράγματα για άλλους δίχως όφελος. Με λες υστερόβουλο; Τίποτα δεν σε λέω, γιατί αρπάζεσαι; Δεν αρπάζομαι, συζητάμε. Είσαι λίγο οξύθυμος. Εσύ είσαι προκατειλημμένος. Κάνεις λάθος. Απλώς βλέπω τα πράγματα όπως είναι. Εντάξει είπε ο Pirandello, ας μην το τραβάμε μέρα που ’ναι. Ναι είπα. Και συνεχίσαμε να κοιτάμε σκυθρωποί την πρώτη μέρα του χρόνου απ’ το παράθυρο.

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Τα τεστ, η αναγκαιότητες κι ο Pirandello

Τελικά να υποθέσω ότι αυτή όλη η έξαρση ήταν μια κρίση; Όχι, δεν θα το έλεγα αυτό. Θα έλεγα ότι ήταν ένα τεστ. Αρκετά τοξικό αλλά τεστ. Που απέδειξε τι; Ότι οι επιθυμίες απέχουν παρασάγγας απ’ την αναγκαιότητα. Και ήταν ανάγκη να πούμε τόσα πράγματα για να καταλήξουμε ότι δεν μας χρειάζονται; Δεν το ξέραμε; Φυσικά και το ξέραμε. Αλλά είναι άλλο να επιβεβαιώνεις κάτι και άλλο απλώς να το σκέφτεσαι. Εμένα δεν μου χρειαζόταν, νιώθω το ίδιο άχρηστος όπως και πριν. Είναι κι αυτή μια παρεξήγηση, δεν είσαι άχρηστος, απλώς παράγεις κάτι που δεν είναι αναγκαίο… δεν είναι ψωμί, δεν είναι γάλα ή μπύρα… δεν είναι επιδιορθωμένα ρούχα. Δεν αλλάζει η κατάσταση, μην προσπαθείς να μου το πεις με όμορφα λόγια, ξέρω πολύ καλά τι μου γίνεται. Δεν προσπαθώ να στο ωραιοποιήσω, προσπαθώ να σου αποδείξω την αναγκαιότητα του τεστ. Προτιμούσα τα σύννεφα. Το ξέρω, όλοι τα σύννεφα προτιμάνε. Κι εσύ; Εγώ προτιμώ τα τεστ. Ίσως εκεί να βρίσκεται κι η διαφορά. Ποια διαφορά; Αναμεταξύ μας. Δεν σε καταλαβαίνω. Εσύ παράγεις από αναγκαιότητα ενώ εγώ κάνω στατιστικές. Πώς γίνεται αυτό; Δεν είσαι αμέτοχος. Δεν είμαι αμέτοχος αλλά εμένα δεν μ’ απασχολεί η παραγωγή, μ’ ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα. Είσαι τεχνοκράτης, γι’ αυτό. Τεχνοκράτης; Εγώ; Φυσικά. Και που το στηρίζεις αυτό; Μα στα τεστ. Έστω. Και είναι κακό; Όχι, δεν είπα αυτό. Τι είπες τότε; Ότι είσαι τεχνοκράτης. Μακάρι να ήμουν κι εγώ.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Τα χρηστικά θέματα κι ο Pirandello

Ενδιαφέρουσα μέρα, καιρικά. Καλό είναι να κινείστε ως λάπωνες, παγοπέδιλα, έλκηθρα… τέτοια. Επίσης να προσθέσω ότι οι αλυσίδες με τα σταυρουδάκια δεν κάνουν για τα αυτοκίνητα. Πάλι συμβουλές δίνεις; Ό,τι μπορώ κάνω είπε ο Pirandello, άμα μπορεί να βοηθήσει κανείς… γιατί όχι; Αύριο είπαν ότι θα είναι χειρότερα, που θα ’χει παγώσει. Πάντα το αύριο είναι χειρότερο, βρέξει χιονίσει, το ξέρουν αυτό. Κάτι χρηστικό δεν θα πεις; Τα λέει το ραδιόφωνο. Αλλά καλό είναι να ξέρουν ότι ο δρόμος απ’ το τελεφερίκ και πάνω είναι κλειστός, μην παιδευτούν τζάμπα.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Η Ολική Αναθεώρηση κι ο Pirandello

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αδυνατώ να σκεφτώ ειδυλλιακά θέματα. Ίσως φταίει η ατμόσφαιρα. Ίσα – ίσα, η ατμόσφαιρα είναι ό,τι πρέπει. Εννοείς που κάνει κρύο και οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά; Όχι ακριβώς αυτό, εννοώ όλες αυτές τις γιρλάντες στις βιτρίνες, τα φωτάκια… υποτίθεται πως όλα αυτά γίνονται για να σου φτιάχνουν τη διάθεση. Μήπως είσαι μουρτζούφλης; Εντάξει, είμαι και τέτοιος που λες. Αλλά δεν είναι αυτό. Μήπως οφείλεται στην τηλεόραση; Γιατί κανονικά δίπλα στο σήμα θα έπρεπε να γράφει ότι βλάπτει σοβαρά την υγεία. Ούτε η τηλεόραση φταίει… δεν ξέρω τι φταίει. Σου χρειάζεται αναθεώρηση είπε ο Pirandello. Τι αναθεώρηση; Ολική. Γιατί δεν γίνεσαι ποτέ συγκεκριμένος σαν άνθρωπος; Συγκεκριμένος είμαι. Αλλά εσύ είσαι κολλημένος στον τρόπο που σκεφτόσουνα χθες ενώ ο κόσμος αλλάζει, δεν ακολουθείς. Και πώς γίνεται αυτή η ολική αναθεώρηση; Πρώτα απ’ όλα αλλάζεις συνήθειες, κόβεις τον καφέ, το τσιγάρο και κάνεις καινούργια ανοίγματα, παρτίδες με άλλους ανθρώπους. Κι αν κόψω τον καφέ θα μου φτιάξει η διάθεση; Δεν ξέρω είπε ο Pirandello, πρέπει να πειραματιστείς.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Οι ουτοπίες κι ο Pirandello

Μιλάμε συνέχεια για κοινωνικό κράτος που είναι κάτι πλασματικό, είτε γιατί το κράτος προσπαθεί να συντηρήσει τον μηχανισμό του, να μην κόψει δηλαδή από δω για να δώσει εκεί, είτε γιατί ο καθένας κοιτάει αποκλειστικά τον εαυτό του. Θα μου πεις τι να κάνεις; Δεν ξέρω, προφανώς όμως πρέπει να υπάρξει κάποιος κοινός στόχος. Θα γίνει αυτό με οικουμενική; Θα γίνει με συνασπισμούς πολιτών; Δεν μπορώ ν’ απαντήσω γιατί όλες οι προτάσεις χρειάζονται ειλικρίνεια και σ’ αυτό πάσχουμε, δεν καταπολεμιέται αυτό το πράγμα με λαμογιές κι άλλα να λες και άλλα να κάνεις, στους πολέμους ανέκαθεν οι στρατοί πήγαιναν συντεταγμένοι. Καλά τα λες είπα. Αλλά δεν γίνονται αυτά προτάσσοντας πάντα το προσωπικό όφελος, δίχως δικαιοσύνη κι όλους αυτούς τους διακοσμητικούς όρους που διαφημίζουμε στα μπαϊράκια μας. Ναι συμφώνησε ο Pirandello, για να υπάρξει κοινωνικό κράτος πρέπει να υπάρξει πρώτα δίκαιο κράτος. Κυρίως όμως όλο αυτό το καθορίζει αυτός που πάει μπροστά. Πρέπει να διέπεται από κάποιες αρχές. Αλλά φοβάμαι πως λέμε για ουτοπίες.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Το ραντεβού, τα φίδια κι ο Pirandello

Πώς πήγε το ραντεβού, τον είδες; Τον είδα. Και τι του είπες; Ότι μας έπεσε στον δρόμο αυτός ο λάκκος με τα φίδια. Κι ότι αν τον διασχίσουμε κατά χιλιάδες έχουμε ελπίδες το φίδι να φάει κάποιον άλλον. Δεν το λες μεγαλοφυές αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο του είπα. Άσε που αν δεν πάμε εμείς θα έρθουν τα φίδια. Και το κατάλαβε; Δεν ξέρω είπε ο Pirandello. Το κακό μ’ αυτή την πρόταση είναι ότι χρειάζεται κι αυτή σύμπνοια.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Τα χρυσάνθεμα, το Λεοντοπόδιον το αλπικόν, τα μολυβένια κρίνα κι ο Pirandello

Μα αν είναι ποτέ δυνατόν έκανε αγανακτισμένος, στον Θεό σου, είναι τίτλοι αυτοί για έργα; Εννοείς τις ημερομηνίες; Εγώ το έβρισκα χαριτωμένο. Είναι ψυχρό, δεν έχει συναίσθημα, δεν το καταλαβαίνεις; Δεν πουλάμε συναίσθημα του είπα, εδώ πρόκειται για τέχνη. Και τι νομίζεις δηλαδή; Πως αν έλεγα αυτό το πράγμα Χρυσάνθεμα την τελευταία μέρα της άνοιξης θα το αγόραζαν; Δεν σου είπα να το πεις Χρυσάνθεμα αλλά μπορείς να το πεις ας πούμε Μολυβένια κρίνα ή Εντελβάις που το ξέρουν όλοι κι είναι πιο εξωτικό. Δεν μπορώ να βγάζω τα έργα μου ονόματα λουλουδιών. Δεν μπορείς το ένα, δεν μπορείς το άλλο, δεν βγαίνει άκρη έτσι. Πρέπει να πάψεις να είσαι έτσι ανελαστικός. Ανελαστικός επειδή δεν θέλω να βγάλω τα έργα μου καλωσορίσατε στου Προμπονά; Θα με τρελάνεις; Βγάλε τα τότε τοποθεσίες. Αλλά αριστοκρατικές, Εκάλη, Κηφισιά… καλά δεν έχουμε και πολλές, αρχαία ονόματα; Τοπωνύμια θες να πεις. Ναι, Λίνδος, Ερύμανθος… ονόματα ποιητών ή σύγχρονες πόλεις, Βερολίνο, Τομπρούκ… όχι, ούτε αυτό σ’ αρέσει. Ξέρεις τι λέω; Τι; Να τα αφήσουμε με τους παλιούς τίτλους, μια χαρά είναι. Σωστά είπε ο Pirandello, ήθελα να στο πω. Τι ήθελες να μου πεις; Ότι δεν έχουν σημασία οι τίτλοι.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η κατάσταση κι ο Pirandello

Είναι τρομερά ανασταλτικό το να ξέρεις πως είτε κάνεις - είτε δεν κάνεις κάτι, είναι ένα και το αυτό. Δεν θα προσπαθήσω να σε μεταπείσω είπε ο Pirandello, είναι. Αυτό έχεις να πεις μόνον; Ότι είναι; Ναι είπε ο Pirandello, ό,τι κι αν πω δεν θ’ αλλάξει κάτι.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Ο καιρός κι ο Pirandello

Στις 04 και 10 που βγήκα είχε 2c έξω. Και τι έκανες τέτοια ώρα στον δρόμο; Είχε ξαστεριά κι ήθελα να τη δω.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Τα εθνικά θέματα κι ο Pirandello

Εγώ βλέπω ότι όλο για τις χούντες ξέρετε να λέτε εσείς οι έλληνες είπε ο Pirandello, ότι βάζατε κροτίδες και τέτοια. Και τώρα που σας έχουν βάλει τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι δεν κάνετε τίποτα, το μόνον που σας απασχολεί είναι αν θα σας λογαριάζουν οι βάρβαροι για ευρωπαίους. Τι λες να κάνει ο Στάινμαϊερ με τη συνθήκη; Α, ναι ξέχασα, τώρα θα έχουμε και τον Στάινμαϊερ είπε ο Pirandello, θα μας φέρνει και στρούντελ. Λένε πάντως ότι θα είναι ευνοϊκά διακείμενος. Ό,τι θέλει μπορεί να είναι ο Στάινμαϊερ. Αλλά στα τουρκικά κιτάπια οι σημιτοδοθείσες βραχονησίδες λέγονται Καρντάκ εδώ και πολλά - πολλά χρόνια, πολύ πριν το παίξετε πέιντερς και τις γκριζάρετε, επειδή είσαστε ηρωική φάρα όμως και πολύ λαρτζ σαν λαός κάνετε τα στραβά μάτια, σαν τη μαϊμού ένα πράγμα. Είσαστε καταπληκτική χώρα γενικά, σοσιαλνεοφιλελεύθερη… σαν να λέμε μ’ απ’ όλα, με ήλιο και διάφορους ανεκδιήγητους να σας κυβερνάνε, μόνο ελληνοτουρκικά σήριαλ δεν έχετε ακόμα αλλά οσονούπω θα έχετε, φιρί - φιρί το πάτε. Και ή που θα σας γράψει ως ξευτίλες η ιστορία ή που θα την ξεφτιλίσετε. Εγώ σε ρώτησα τι λες να κάνει ο Στάινμαϊερ, δεν ρώτησα αν θα κάνουμε ελληνοτουρκικά σήριαλ. Ό,τι βολεύει τη Γερμανία είπε ο Pirandello, τι άλλο περιμένεις να κάνει;

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Η επικοινωνία κι ο Pirandello

Την ντουντούκα τη δοκίμασες; Πρώτη - πρώτη. Γιατί δεν στέλνεις γράμματα; Τα δοκίμασα όλα είπα, δεν πιάνει τίποτα. Εκτός δηλαδή από κάτι κλεφτοφάναρα που αναβόσβησαν δεξιά κι αριστερά και κάνα δυο χτυπήματα απ’ την άλλη μεριά του τοίχου, άλλο ουδέν. Λες κι είμαστε δηλαδή εμείς κι εμείς πάλι που νιώσαμε μόνο τη συμφορά κι οι άλλοι να ’χαν πάει όλοι βόλτα στην Κηφισιά, καμία αντίδραση. Μάλλον είναι λάθος τρόπος είπε ο Pirandello, γιατί δεν βγαίνεις με τις ρακέτες στην ταράτσα να κάνεις σήματα;

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Η επιστροφή στις αγορές κι ο Pirandello

Το μεγάλο κοινωνικό απών που δήλωσε ο πολίτης με την αυγή του 21ου αιώνα, ήταν η αναμφισβήτητη νίκη της προπαγάνδας του νεοφιλελευθερισμού. Ύστερα η νεοαριστερά ήρθε κι ολοκλήρωσε την επιχείρηση και τώρα έχουμε αυτές τις αξιολύπητες στρατιές των αναπήρων να κάθονται να τρώνε και να πίνουν τζάμπα και να περιμένουν ποιος θα τους πάρει για να τους κάνει σαπούνι. Αν το προπαγανδίζαμε αρκετά όλο αυτό βέβαια και βοηθούσαν και λίγο οι υπερήλικες θα μπορούσαμε να έχουμε ένα εθνικό προϊόν και να παίζαμε μ’ αυτό στις αγορές. Οι νεώτεροι θα είχαν δουλειά και δεν θα ξενιτεύονταν, οι παλαιότεροι δε θ’ απάλλασσαν το κράτος απ’ τις συντάξεις… άσε το άρωμα. Θέλει όμως καρδιά να θυσιαστείς για τον τόπο σου, δεν θέλει; Είχα μείνει άφωνος. Τι με κοιτάς έτσι είπε ο Pirandello, επώνυμα ελληνικά σαπούνια. Θα βάζαμε και έναν ανάγλυφο Παρθενώνα… θα γίνονταν ανάρπαστα.

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Οι κάκτοι, τα συμπλέγματα κι ο Pirandello

Σκέφτομαι μήπως πρέπει ν’ αρχίσω να αραδιάζω εδώ ψέματα ολκής γιατί όλοι ψέματα θέλουν ν’ ακούνε και ν’ ανακατέψω τους παρόντες με τους απόντες, προτείνοντας έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής. Είσαι ευρηματικός είπε ο Pirandello. Παρ’ όλα αυτά δεν ξέρω αν συμφωνώ. Και γιατί παρακαλώ; Γιατί ήδη είμαστε σε σύγχυση. Κοίταξε είπα, σύγχυση προκαλεί η ασάφεια, εγώ θα είμαι σαφής. Για δώσε μου ένα παράδειγμα. Να, ο υπουργός οικονομικών μίλησε χθες για φοροαπαλλαγές, ότι η ανάκαμψη της οικονομίας είπε δεν είναι ανέφικτη, λεφτά υπάρχουν… Καλά, αυτά τα είπαν και άλλοι. Καμιά σχέση. Ο Τσακαλώτος δεν μιλούσε γενικά, εννοούσε τον κοινωνικό του κύκλο. Κι εγώ ξέρω ένα σωρό επιχειρηματίες που τα ράβουν στο στρώμα γιατί δεν εμπιστεύονται πια τις Τράπεζες. Δεν θα σε πάρει κανείς στα σοβαρά αν ασχοληθείς μ’ αυτά τα θέματα. Εκτός κι αν θέλεις να γίνεις κι εσύ πολιτικάντης. Αθωώνουμε τους πολιτικούς μ’ αυτόν τον όρο, σαν να είναι παιδιά που κάνουν αταξίες ενώ είναι μια χαρά μαντράχαλοι. Και τι να κάνουμε; Εξεταστική επιτροπή; Κατ’ αρχάς είπα, είδες κι εσύ ότι αυτά τα πράγματα είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, καταδικάστηκε κάποιος ποτέ για κάτι; Όχι βέβαια, μας δουλεύουνε. Α μπράβο, όλοι μας δουλεύουνε, εκεί ήθελα να καταλήξω. Και τι σημασία έχει αν καταλήξεις κάπου; Δεν θα εφαρμόσουν τον προϋπολογισμό; Το θέμα είναι να πάψουν αυτοί οι άνθρωποι να διαφεντεύουν τις ζωές μας, βλέπεις ας πούμε τον Άδωνη στην τηλεόραση, κλεισ’ το. Βλέπεις τον Τσίπρα, το ίδιο, τον Μητσοτάκη, το ίδιο. Και προπάντων, μην το αναπαράγεις. Και αξιοπρέπεια, να τους αντιμετωπίζεις σαν αυτό που είναι κι όχι σαν αυτό που σου πασάρουν τα μίντια. Και ποιος θα τα κάνει αυτά τα πράγματα; ο έλληνας είναι φιλοεξουσιαστής, βλέπει τον τέως και χαίρεται, σκιρτάει το μέσα του, βλέπει τον υπουργό και στέκεται σούζα, αυτά είναι συμπλέγματα που δεν φεύγουν. Ξέρω είπα, ο έλληνας είναι ραγιάς απ’ τη φύση του, έχει μάθει να κάνει υποκλίσεις, να βλέπει όλους αυτούς τους ρεμπεσκέδες σαν ανώτερους, είναι λακές, δες τώρα με τον Λεβέντη, τον ψήφισαν και κοντεύει να κάνει πραξικόπημα, η εξουσία τους τρελαίνει. Δεν πάει πουθενά αυτή η κουβέντα είπε ο Pirandello, δεν βλέπω που θέλεις να καταλήξεις, ο έλληνας είναι έτσι που είναι, δεν αλλάζει. Το ξέρω. Αλλά κάποιος πρέπει να τα λέει αυτά τα πράματα, να ακούγεται και κάτι άλλο… έστω και αναμεταξύ μας. Θα φυτέψω κάκτους είπε ο Pirandello, βρήκα στο ιντερνέτ κάτι μεξικανικές ποικιλίες. Τι σχέση έχουν τώρα οι κάκτοι μ’ αυτά που λέμε; Οι κάκτοι ευδοκιμούν σε άνυδρα περιβάλλοντα είπε ο Pirandello. Κι είναι αφάνταστα ανθεκτικοί, γι αυτό, ταιριάζει.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Τα αυγά, η διάλεξη για την κωμωδία κι ο Pirandello

Δεν ξέρω αν το πιάνετε αλλά εμείς είμαστε τα πρόσωπα της κωμωδίας είπε ο Pirandello, εσείς κι εγώ. Όχι, όχι του είπα, δεν πρέπει να τους συμπεριλάβεις, έτσι τους φανατίζεις, νιώθουν ενοχές και αντιδρούν. Και πώς να το πω; Μίλα άσχετα, ούτε εσείς ούτε εγώ, γενικά. Γενικά λοιπόν είπε ο Pirandello, μιλώντας για τα πρόσωπα της κωμωδίας εννοούμε τους άλλους. Ούτε έτσι είπα εγώ, έτσι τους βγάζεις απ’ το παιχνίδι και δεν τους ενδιαφέρει τι τους λες. Ούτε έτσι λοιπόν έκανε. Και πώς θα μπω στο θέμα, με αοριστίες; Ναι, γιατί όχι; Γιατί οι αοριστίες δεν λένε ποτέ τίποτα και γιατί η κωμωδία είναι πάντα στοχευμένη. Να κάνεις αυτό που έκανε ο Χορν στις ερωτικές σκηνές με τη Λαμπέτη, την κοίταζε λίγο πιο πάνω απ’ τα μάτια. Δηλαδή άμα κοιτάω το υπερπέραν είναι εντάξει; Εννοώ μεταφορικά, να μην γίνεσαι συγκεκριμένος, μια διάλεξη είναι διάβολε, δεν είναι δοκίμιο. Όχι είπε ο Pirandello και μάζεψε τα χαρτιά του. Δεν το κάνω. Γιατί; Γιατί αυτό δεν θα ’ναι διάλεξη, θα ’ναι πρόσεξε μην σπάσεις κανένα αυγό, γι’ αυτό.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Ο κυριότερος εχθρός της ανθρωπότητας κι ο Pirandello

Γιατί είσαι έτσι σκεφτικός σήμερα; Συγγνώμη του είπα, κάτι σκεφτόμουν. Και δεν μπορούμε να μάθουμε τι; Τόσο σπουδαίο είναι; Δεν ξέρω αν είναι σπουδαίο, απλώς μ’ απασχολεί. Μπορείς να μ’ εμπιστευτείς είπε ο Pirandello, νομίζω. Ξέρεις είπα, νομίζω ότι ο κυριότερος εχθρός της ανθρωπότητας σήμερα είναι ακριβώς αυτό εδώ το μέσο, τα σόσιαλ μίντια. Άργησες αλλά το κατάλαβες είπε ο Pirandello και αναστέναξε. Κι εγώ που νόμιζα ότι είχες να μου πεις κάτι σημαντικό…

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο ηρωισμός, η Βικιπαίδεια κι ο Pirandello

Ορίστε είπα, το λέει καθαρά, το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008, περί την 9 μμ, στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, ο νεαρός Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός μετά από πυροβολισμό του ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα, ο οποίος συνοδευόταν από τον συνάδελφο του, Βασίλη Σαραλιώτη. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος, καθώς σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση η σφαίρα διαπέρασε την καρδιά και καρφώθηκε στον 10ο θωρακικό σπόνδυλο. Το να ζεις ηρωικά, με 300 ευρώ ας πούμε, δεν φτάνει σχολίασε ο Pirandello, πρέπει να πεθάνεις. Στο σκεπτικό της ετυμηγορίας του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Άμφισσας συνέχισα, το οποίο κήρυξε ένοχο ανθρωποκτονίας από πρόθεση, με άμεσο δόλο, τον Κορκονέα, χωρίς κανένα ελαφρυντικό, λέει ότι ο αστυνομικός σκόπευσε ευθεία και πυροβόλησε όχι μία, αλλά δύο φορές. Γιατί μου τα λες τώρα όλα αυτά; Για να πάω στην πορεία; Όχι, στα λέω γιατί το λήμμα για σένα στη Βικιπαίδεια δεν λέει τίποτα είπα, γιατί δεν γράφεις μια αυτοβιογραφία; Από πού κι ως που; Εμένα δεν με πυροβόλησαν. Για κάποιους που ενδιαφέρονται. Μπορούν ν’ αυτοσχεδιάσουν και χωρίς εμένα είπε ο Pirandello. Ύστερα πήρε την ομπρέλα του και βγήκε στη λιακάδα. Δεν τον καταλαβαίνω αυτόν τον άνθρωπο.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ο Ντίλινγκερ, ο Τζένγκις Χαν κι ο Pirandello

Γιατί άργησες με ρώτησε με το που με είδε, δεν είπαμε σήμερα πως θα κάναμε εκείνη τη δουλειά; Με πήρε ο ύπνος είπα. Είδα κάτι στην τηλεόραση και κοιμήθηκα κάπως αργά. Καλώς, ας μην καθυστερούμε είπε ο Pirandello και μ’ έβαλε να ξαπλώσω. Σήμερα έχουμε και γιούρογκρουπ είπα. Θα κοιτάς το χέρι μου με αψήφησε, χαλάρωσε και κοίτα το χέρι μου. Δεν έχω πιεί καν καφέ διαμαρτυρήθηκα. Μην μιλάς, κοίτα μόνο το χέρι μου και χαλάρωσε. Ένιωσα τα βλέφαρά μου να βαραίνουν. Λοιπόν είπε ο Pirandello, όταν είναι ώρα θα μετρήσω μέχρι το τρία και θα χτυπήσω τα δάκτυλά μου, να, έτσι και θα ξυπνήσεις, κατάλαβες; Ναι είπα με κλειστά μάτια. Ύστερα νομίζω πως κοιμήθηκα. Ένα. Δύο. Τρία τον άκουσα που μέτρησε ξαφνικά και χτύπησε τα δάκτυλά του. Μετά άνοιξα τα μάτια μου. Πώς τα πήγα; Βλακείες είπε ο Pirandello. Δεν έπιασε; Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι που υπνωτίζω μου λένε ότι στην προηγούμενή τους ζωή ήταν ή ο Ντίλινγκερ ή ο Φαραώ ή ότι ηγεμόνευαν τις στρατιές του Τζένγκις Χαν, χάθηκαν άλλες επιλογές; Δεν μπορεί να σου είπα και τα τρία αυτά. Οι αναδρομές είναι σαν το παστίτσιο, είναι σε διάφορες στρώσεις. Και πόσο βαθειά μπορείς να πας; Υποτίθεται όσο επιτρέπει το DNA γιατί από ένα σημείο και πίσω περνάμε σε διαφορετικές μορφές ζωής. Δηλαδή ήμουν πίθηκος; Δεν ξέρω, μούγκριζες αλλά δεν μου το διευκρίνισες.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα κι ο Pirandello

Ωραία επιχείρηση αυτή με τα χριστουγεννιάτικα δέντρα είπα κάποια στιγμή μεταξύ άλλων. Τα παίρνεις απ’ την πατρίδα και τα αποδίδεις στη θρησκεία και την οικογένεια που είναι νομίζω και το έμβλημά μας ως έθνος. Είναι μάταιο να προσπαθείς να δώσεις στους άλλους κάτι που δεν θέλουν να καταλάβουν είπε ο Pirandello. Τι θες να πεις; Μα στο είπα ήδη. Είπες μόνο ότι είναι μάταιο… Αυτό ακριβώς. Δεν καταλαβαίνεις γιατί δεν θέλεις να καταλάβεις. Είσαι δηλαδή υπέρ αυτής της εκμετάλλευσης; Μια χαρά επιχείρηση είναι αυτή με τα δέντρα, μόνος σου το ’πες. Δεν έχω τίποτα με την επιχείρηση, έχω με το ότι στηρίζεται σε μια βλακεία, βάζουν τους ανθρώπους σε μια ατμόσφαιρα και τους εκμεταλλεύονται. Θέλουν να τους εκμεταλλεύονται, δεν τους πουλάνε με το ζόρι. Μ’ αυτό ακριβώς είναι που γίνομαι έξαλλος. Κι εσένα σε εκμεταλλεύονται, δεν βλέπω να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Που μ’ εκμεταλλεύονται; Ας μην το κουβεντιάσουμε τώρα αυτό, ας πούμε ότι δεν έχεις κανένα κέρδος, γιατί κάνεις ό,τι κάνεις χωρίς κέρδος; Κι αυτό πάει να πει ότι μ’ εκμεταλλεύονται; Αυτό πάει να πει πως κάτι καλύπτεις μέσα σου μ’ αυτόν τον τρόπο. Όπως κάνουν οι άλλοι που αγοράζουν χριστουγεννιάτικα δέντρα, καλύπτουν κάποια ανάγκη. Τι ανάγκη μπορεί να σου καλύψει ένα δέντρο; Την ανάγκη για κάτι καλύτερο, είναι σαν να δίνουν σχήμα σε κάτι που εύχονται. Καταλαβαίνω είπα. Και λες ότι κάνω το ίδιο; Δεν το λέω απλώς είπε ο Pirandello, το πιστεύω.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Οι ιδιάζουσες καταστάσεις κι ο Pirandello

Μην ασχολείσαι είπε ο Pirandello. Ούτε χρειάζεται να ’σαι έτσι προκλητικός, οι άνθρωποι θέλουν να τους λες καλημέρες, να τους κάνεις τεμενάδες και να τους γράφεις αστειάκια… Κάθε φορά νομίζω πως αυτή είναι η πιο ιδιάζουσα περίοδος της ζωής μου είπα εγώ. Αλλά αυτό με ξεπερνάει, επαναλαμβάνεται συνεχώς, λες και το κάνει για να με διαψεύδει. Σκέφτομαι μάλιστα μήπως πρέπει να την ονοματίσω αλλιώς, να τη λέω γαμημένη για να καταλαβαινόμαστε. Μπορεί να παρεξηγηθεί κιόλας και να πάει στα τσακίδια, ποιος ξέρει; Μια άλλη φορά, ένα Πάσχα είπε ο Pirandello, πήγαμε στην Ανάσταση και κάποιος είχε κλέψει όλα τα κεριά απ’ την εκκλησία, τρέχαμε και δεν φτάναμε. Και τι σχέση έχουν τώρα το Πάσχα και τα κεριά μ’ αυτά που σου λέω; Είναι κι αυτή ιδιάζουσα περίπτωση μου είπε και μ’ αποστόμωσε.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Το κακό μάτι κι ο Pirandello

Γρήγορα είπε ο Pirandello, κλείσε τα παράθυρα, τα σκούρα, όλα. Και τις κουρτίνες. Περιμένουμε κατακλυσμό; Όχι είπε ο Pirandello, για το κακό μάτι. Ύστερα πήγε στην κουζίνα και γύρισε με μια αρμαθιά σκόρδα. Κι αυτά μου είπε. Να τα κρεμάσεις στην πόρτα.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Οι υπολογισμοί του Pirandello

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου πρέπει να βρισκόμαστε ακριβώς στο Ναδίρ είπε ο Pirandello και κατέβασε τον εξάντα. Μπήξε εδώ τη σημαία, ακριβώς εδώ που έχω το πόδι μου. Έκανα όπως μου είπε. Αλλά αμέσως μετά διαπίστωσε ότι η πυξίδα δεν δούλευε.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Ο Φιντέλ, ο κομαντάντε, το μαύρο φίδι κι ο Pirandello

Τώρα που πέθανε ο Φιντέλ με ξανάπιασαν τα αναχρονιστικά μου κι άρχισα να γράφω πάλι για τον κομαντάντε είπα. Αλλά είσαι από χέρι γελοίος όταν επικαλείσαι πια τέτοια πράγματα και το σταμάτησα, δεν έχει νόημα. Εγώ νομίζω πως πρέπει να δώσουμε έναν χαρακτήρα παλιγγενεσίας είπε ο Pirandello και να βάλουμε γύρω - γύρω πορτρέτα ηρώων, να επαναφέρουμε το θρήσκευμα στις ταυτότητες, την πρωινή προσευχή, το πηλίκιο και τις ποδιές στο σχολείο και να θεσπίσουμε και κάποιο είδος διακριτικού, τύπου κουκουβάγια για παράδειγμα. Μήπως να κάνουμε και την τηλεόραση ασπρόμαυρη και να παίζει 6 με 12; Μην το γελάς είπε ο Pirandello, τώρα που θα γυρίσουμε στην ακροδεξιά πρέπει να δείχνουμε κι εμείς Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια, αλλιώς… μαύρο φίδι που μας έφαγε.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Τα προγνωστικά του Pirandello

Ο καιρός θα χαλάσει μετά. Κι ύστερα θα ξαναφτιάξει.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

Το φαστ τρακ κι ο Pirandello

Είπα να γράψω κάτι μπαμ μπαμ είπε ο Pirandello.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Ο προσανατολισμός κι ο Pirandello

Ο ήλιος βγαίνει από αριστερά. Τα άλλα, τα από ανατολικοδυτικά και τέτοια δεν τα καταλαβαίνω.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Ο Προυντόν, το ΕΣΠΑ, οι καλλιέργειες ιδεών κι ο Pirandello

Νομίζω ότι αυτό που κάνουμε τώρα είναι μια κουταμάρα είπα. Να καθόμαστε και να μετράμε ένα οικόπεδο που δεν είναι καν δικό μας; Δεν έχεις διαβάσει Προυντόν; Έχω. Το περί ιδιοκτησίας. Και το άλλο. Άρα ξέρεις. Μα δεν υπάρχει κοινοκτημοσύνη, αυτά όλα είναι όλα ανέφικτα πράγματα. Ανέφικτος ο Προυντόν; Μ’ απελπίζεις. Τέλος πάντων του είπα, τι θέλεις να μετρήσουμε; Δεν θέλω τίποτα, μ’ απογοήτευσες. Μην γίνεσαι ανεδαφικός. Ανεδαφικός επειδή ονειρεύομαι; Επειδή αυτά που σκέφτεσαι δεν γίνονται. Αυτή είναι μια κλειστή σκέψη. Αν απορρίπτεις εξ αρχής την πιθανότητα να λύσεις ένα πρόβλημα δεν θα το λύσεις ποτέ. Μα κανένας που έχει κάτι δεν θέλει να το μοιραστεί, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Πες ότι αυτό το χωράφι είναι δικό σου και δεν το κάνεις τίποτα. Δεν είναι καλύτερο να το δώσεις σε μένα που θέλω να το κάνω κάτι; Εννοείς να στο νοικιάσω. Όχι, να μου το παραχωρήσεις να κάνω μια δραστηριότητα. Μετά θα είσαι μέτοχος. Ξέρεις εσύ καμιά εταιρεία ν’ αποδίδει μερίσματα στους μετόχους; Εδώ τόσοι άνθρωποι που είχαν επενδύσει στις Τράπεζες χάσανε τα λεφτά τους… και τέλος πάντων, τι είδους δραστηριότητα θα είναι αυτή; Σαλιγκάρια; Δεν ξέρω, δεν είμαι επιχειρηματίας. Τότε… αφού δεν ξέρεις τι θέλεις να το κάνεις γιατί το μετράμε; Κάνουμε υποθέσεις λόγου, δεν είδες πόσα πράγματα είπαμε; Μπορούσαμε όλα αυτά να τα πούμε και στο σπίτι. Ναι παραδέχθηκε ο Pirandello. Θα μπορούσαμε. Όπως θα μπορούσαμε να χαρτογραφήσουμε όλη αυτή την περιοχή που είναι ανεκμετάλλευτη και να προτείνουμε στους ιδιοκτήτες της ένα σχέδιο… να κάνουμε για παράδειγμα έναν συνεταιρισμό. Γεωργικά προϊόντα; Έχει γεμίσει ο τόπος. Θα μπορούσαμε να κάνουμε καλλιέργειες ιδεών. Και πώς δηλαδή το φαντάζεσαι αυτό; Με εκθέματα. Τόσους καλλιτέχνες ξέρεις. Δεν θα θέλανε να κάνουν μια έκθεση περιβάλλοντος; Τι έκθεση περιβάλλοντος; Να, ένα χωράφι με μεταλλικές μαργαρίτες. Ένα άλλο με ντάνες από βαρέλια, ένα τρίτο με άλογα που βόσκουν… να κάνουν χρήση της γης και να αναβαθμίσουν αυτούς τους ακαλλιέργητους σκουπιδότοπους σε ανοιχτά μουσεία. Θα μπορούσαμε να πάρουμε μέχρι και επιχορήγηση απ’ το ΕΣΠΑ.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Η Γεωμετρία κι ο Pirandello

Ο Pirandello μου είπε σήμερα ότι είμαι επίπεδου επιπέδου και όπως ήταν φυσικό παρεξηγήθηκα στην αρχή. Μετά όμως που μου το εξήγησε συμπέρανα πως μάλλον έχει δίκιο, δεν έχω προοπτική

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Η Γερμανία, το 50% κι ο pirandello

Αυτός ο Σόϊμπλε πρέπει να είναι πολύ ευχάριστος τύπος είπε ο Pirandello. Ας μην μιλάμε για πολιτικά, λέμε συνέχεια τα ίδια, βλέπεις τίποτα να διορθώνεται; Δεν ξέρω είπε ο Pirandello, προσπαθώ να σκεφτώ κάτι που θα μας έβγαζε απ’ τη δύσκολη θέση. Σαν τι δηλαδή; Για παράδειγμα, γιατί δεν προτείνουμε στην Γερμανία ν’ αναλάβει την κηδεμονία μας; Αυτό δεν κάνει το μνημόνιο; Αυτό κάνει αλλά βλέπεις, μνημόνιο ξεμνημόνιο έχουμε πρόβλημα. Ενώ αν υπογράφαμε ένα χαρτί… Τι χαρτί; Να την κάνουμε συνεταίρο και να παίρνει αυτή το 50% αντί να τα δίνουμε αορίστως στις αγορές… Τι 50%; Είσαι τρελός; Να βρε παιδί μου, μην είσαι στενόμυαλος, ένα χαρτί που θα λέει ότι θα συνεταιριστούμε με τη Γερμανία τα επόμενα πενήντα χρόνια, θα μας χάλαγε; Δηλαδή δεν φτάνουν αυτά που επιβάλει το μνημόνιο να τη βάλουμε και συνεταίρο; Και τι θα μας έδινε; Να, η Γερμανία ξέρει να βγάζει λεφτά ενώ εμείς δεν ξέρουμε. Εμείς έχουμε τουρισμό ενώ εκείνη δεν έχει αλλά έχει βιομηχανίες, να τις κάνει εδώ που έχουμε δέκα εκατομμύρια ανέργους που κάθονται. Και να παίρνει το 50% της επένδυσης. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Το ξέρω είπε ο Pirandello, λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα.

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Οι αντισυμβατικές παραγωγές κι ο Pirandello

Να, εδώ λέει για οργανωμένες εκδρομές, βαπτίσεις, περιηγήσεις σε αρχαιολογικούς χώρους… νομίζω ότι μας κάνει. Θέλω κάτι ειδικότερο είπε ο Pirandello. Δώσε μου τότε κάποιες λέξεις κλειδιά, να βάλω ας πούμε τέχνη, 21ος αιώνας, θέατρο; Βάλε αντισυμβατικές παραγωγές. Τι πάει να πει αυτό; Ποιος θα ψάξει για αντισυμβατικές παραγωγές; Θέλω κάποιο συγκεκριμένο κοινό, δεν θέλω να το κάνω περατσάδα. Ορίστε είπα, εδώ λέει ότι βρέθηκαν περίπου 4.850 αποτελέσματα για αντισυμβατικές παραγωγές, Ομάδα Ραφή: Η «Αλτσίνα» είναι ο μύθος της Κίρκης που συνεχίζει να ... παραγωγές, για αντισυμβατικές συζεύξεις τεχνών με πυρήνα το ... Στέγη καλεί Θέατρο Τέχνης Μόσχας και άλλο ένα που λέει ότι με μια από τις πιο αντισυμβατικές παραγωγές του: τους οργισμένους, μεταμοντέρνους, πολιτικά ρηξικέλευθους, ακατάλληλους για ανηλίκους ... Τι είναι όλα αυτά; Αποτελέσματα. Τώρα κατάλαβα γιατί δεν ήρθε κανείς είπε ο Pirandello κοιτάζοντας τις άδειες καρέκλες. Σου είπα ότι έπρεπε να το κάνουμε σαν εκδήλωση, έχει ειδική κατηγορία για εκδηλώσεις, πού και πότε γίνεται κάτι, πώς να κλείσουν εισιτήριο, ποιοι παίζουν, τα πάντα. Μα από πότε το πειραματικό θέατρο έγινε εκδήλωση; Αυτό έχει είπα. Κάποτε αυτά τα πράγματα συζητιόνταν στόμα με στόμα είπε ο Pirandello, δεν χρειαζόταν τίποτα. Τώρα γίνονται χιλιάδες παρόμοια πράγματα και έχουμε το ιντερνέτ, πρέπει να συμπορευόμαστε με το μέσο. Εντάξει είπε. Βάλε πάνω - πάνω τον τίτλο. Τι τίτλο να βάλω; Αφού δεν αποφασίσαμε. Μέλλουσα παράσταση απολεσθέντος αντικειμένου είπε ο Pirandello. Μα αυτό δεν λέει τίποτα, τι πάει να πει μέλλουσα παράσταση απολεσθέντος αντικειμένου; Ακριβολογώ νομίζω. Είναι ένα έργο εκ του μηδενός, χωρίς αντικείμενο, πώς θες να το βγάλω; Τι πραγματεύεται; Την απώλεια ίσως, πώς διαχειρίζεσαι την κενότητα, την έλλειψη στόχου, και πώς εκ του μηδενός μπορείς ν’ ανακαλύψεις το ένα, το δύο και το τρία… αυτά φτάνουν. Είναι δηλαδή ένα αριθμητικό πρόβλημα; Είναι μια εισήγηση, δεν είναι πρόβλημα. Ωραία. Ποιοι παίζουν; Οι παρόντες. Θα χρειαστώ και μια σύνοψη. Δύο πρόσωπα προσπαθούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους αποκαλύπτοντας μέσα από ατέρμονους συλλογισμούς έναν κοινό τόπο που δεν είναι άλλος απ’ τον χρόνο. Αυτό που τους ήταν άγνωστο χθες, αύριο θα τους είναι γνωστό και πάνω σ’ αυτή την κοινή εμπειρία θα μπορέσουν να οικοδομήσουν τη σχέση τους. Τώρα το σκέφτηκες αυτό; Φυσικά. Δεν είναι κακό. Θέλει να πει ότι όλα προκύπτουν όταν τους δώσεις μια ευκαιρία. Προϋποθέτει ωστόσο μια διαθεσιμότητα. Βέβαια. Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και το πρόβλημα, οι άνθρωποι δεν είναι πια διαθέσιμοι. Αυτή είναι η απώλεια; Μπορεί να είναι και οι άλλοι. Το αντισυμβατικές παραγωγές μου ταιριάζει καλύτερα απ’ το μέλλουσα παράσταση είπα. Ωραία, βάλε αυτό συμφώνησε ο Pirandello, το θέατρο είναι ζωντανός οργανισμός. Έτσι, από κοινού, επιλέξαμε και τον τίτλο. Ο Pirandello όμως στη συνέχεια προφασίστηκε πονοκέφαλο κι όλα τα άλλα παραμένουν σ’ εκκρεμότητα.

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Οι υπόνοιες, η σοβαροφάνεια κι ο Pirandello

Έβλεπα μια ταινία με τον Χάρισον Φορντ πριν που έκανε κάτι τανζανιές αξιοθαύμαστες για την ηλικία του. Μετά σκέφτηκα πως αν μου ’διναν και μένα τόσα λεφτά θα κρεμιόμουν ευχαρίστως με μεσινέζα πάνω απ’ το Γκραν Κάνυον… Στα λόγια είναι όλα εύκολα είπε ο Pirandello, εσύ δεν βγαίνεις καν απ’ το σπίτι σου. Αυτό είναι αλήθεια και δεν είπα τίποτα. Μετά για να τον πικάρω του αντέτεινα πως κάποιοι μέσες - άκρες μου άφησαν να εννοηθεί ότι όλα όσα γράφει εδώ είναι γραμμένα στο πόδι. Παρ’ όλα αυτά δεν φάνηκε να του καίγεται καρφί. Δεν σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι; Όχι μου είπε. Άλλωστε μπορεί να έχουν και κάποιο δίκιο. Δεν θα υπερασπιστείς δηλαδή το έργο σου; Κατ’ αρχάς αυτά τα γράφεις εσύ μου είπε, εγώ παρίσταμαι. Και δεύτερον δεν πρόκειται για ιντερνετικά μονόπρακτα όπως τα αποκάλεσες αλλά για ένα είδος χρονογραφήματος που είναι πότε εξυπνακίστικο, πότε πικρό και πότε ένα σωρό άλλα πράγματα. Έχει όμως μια θεατρική συγγένεια, δεν έχει; Μακρινή. Εντάξει δεν θα τσακωθούμε τώρα για τον βαθμό, είναι γραμμένα πάνω σ’ αυτόν τον άξονα, αυτό δεν μπορείς να το αρνηθείς. Δεν το αρνιέμαι, το χρονογράφημα όμως είναι γραμμένο στο πόδι, αναγκαστικά. Εκτός κι αν έχει κάποιος ταλέντο να γράφει κάθε μέρα αριστουργήματα. Δηλαδή παίρνεις το μέρος των άλλων. Όχι είπε ο Pirandello. Γιατί απ’ την άλλη μπορείς να πεις πως η σοβαροφάνεια σκότωσε τη γάτα και να τους βάλεις όλους στη θέση τους.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Το "κενό" του Pirandello

Δεν ξέρω τι να υποθέσω είπε ο Pirandello, σ’ ευχαριστεί; Είναι ρουτίνα. Σαν να πλέκεις. Δεν αισθάνεσαι τίποτα; Αισθάνομαι κούραση. Και που και που βγαίνει κάτι που δεν το περίμενες, εκεί είναι νομίζω το μυστικό, σ’ αυτό το αναπάντεχο, σ’ αυτό το κάτι που συμβαίνει όταν δεν το περιμένεις. Πόσο τακτικά γίνεται αυτό; Κάθε δεκαπέντε. Μα τι είδους ερώτηση είναι τώρα αυτή; Θα πρέπει να έχει κάποια συχνότητα. Εμφανίζεται. Αραιά και που. Κι όλον τον υπόλοιπο καιρό εσύ περιμένεις αυτή τη στιγμή; Την προετοιμάζω, δεν έρχεται μόνη της, αν δεν δουλεύεις δεν έρχεται. Εμένα θα με τρέλαινε αυτή η αναμονή. Είναι καλύτερη απ’ το τίποτα. Το καταλαβαίνω αυτό είπε ο Pirandello και σηκώθηκε για να φύγει. Μέχρι που θα πάει αυτό το πράγμα; Δεν έχει όριο. Ξεκινάει από ένα σημείο κι επεκτείνεται. Αλλά φαντάζομαι πως θα το διακόψω εκεί είπα κι έδειξα πίσω του, μέχρι εκεί που είχα σκοπό να φτάσει η κατασκευή. Και θα είναι χάρτινο όλο αυτό; Εντυπωσιακό. Όχι και τόσο, έχω ξανακάνει παρόμοια πράγματα. Και τι είναι ακριβώς; Νομίζω το παρόν είπα. Που μετουσιώνεται σε παρελθόν. Η ματαιότης είπε ο Pirandello. Κατένευσα και τον πήγα μέχρι την πόρτα. Μετά γύρισα πάλι σε ’κείνο που έφτιαχνα. Η απουσία του ήταν τόσο έκδηλη που αναγκάστηκα να κάνω ένα κενό στη σύνθεση για να συνεχίσω.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Οι συναστρίες κι ο pirandello

τι κοιτάς τον ρώτησα. Τη συναστρία είπε ο Pirandello και μου ’δειξε τον ουρανό που ήταν θολός, η νύχτα των κρυστάλλων,, η πτώση του τείχους του Βερολίνου κι η εκλογή Τραμπ έγιναν την ίδια μέρα. Ένα παρά ένα το πάει; Δεν ξέρω, μπορεί όλα αυτά να ’ναι δεισιδαιμονίες. Να είναι τυχαίο. Μια μέρα θυμάμαι είπα, τότε που έχασε η Μελίνα τη δημαρχία, άδειασε το περίπτερο, εξαφανίστηκαν άπαντες… εν ριπή οφθαλμού. Ότι γίνεται δηλαδή με την Χίλαρι. Δεν ξέρω αν ο κόσμος γίνει ακόμα χειρότερος με τον Τραμπ ή αν θα γινόταν καλύτερος με την άλλη είπε ο pirandello. Και μπορεί να λέει ό,τι θέλει ο Τζον Ντον για το για ποιον χτυπάει η καμπάνα αλλά όχι πια άλλα δάκρυα για την Κλίντον, αρκετά μ’ αυτή τη θεωρητικολογία της δημοκρατίας και την αριστεροδεξιά μας, ας ξεστραβωθούμε εδώ με τα δικά μας που δεν ξέρουμε να χωρίσουμε δυο γαϊδάρων άχυρα, που άλλο ψηφίζεις κι άλλο βγαίνει και βλέπουμε.

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Ο Τραμπ, το χρονικό συνεχές κι ο Pirandello

Να μου λες την ώρα είπε ο Pirandello. Έτσι θα έχουμε ένα σταθερό σημείο. Γιατί δεν θες ν’ ανάψουμε τον φακό; Αφού έχουμε. Όχι, όχι, μόνον την ώρα, τι ώρα είναι; Δεν έχω ρολόι. Δεν έχει σημασία, υπέθεσε. Είναι 10 το βράδυ. Σίγουρα δεν είναι 10 και 5; Σίγουρα 10. Τώρα είναι 10 και 1. Να μ’ ενημερώνεις. Μπορείς να μου πεις τι κάνουμε σε παρακαλώ; Κύκλους. Μπορεί και κύκλους σπουδών. Και τι λες ότι σπουδάζουμε; Τι ώρα είναι; 10 και 3. Τι σπουδάζουμε; Τον χρόνο υποθέτω. Και τι θα βγει μ’ αυτό; Εσύ δεν είπες ότι η άσκηση κάνει καλό; Ναι. Δεν εννοούσα μέσα στη νύχτα. Σημασία έχει ο χρόνος, όχι η νύχτα. Τι σημασία έχει δηλαδή; Δεν τριγυρίζουμε άσκοπα; Τώρα είναι 10 και 5; Ναι. Τι σημασία έχει; Η ώρα; Ο χρόνος. Στο σύνολό του, τι νόημα έχει; Ξέρουμε ότι οδεύουμε κάπου, έχουμε μια κατεύθυνση. Μέσα σ’ αυτό το χάος εμείς έχουμε μια κατεύθυνση. Είναι επίτευγμα τώρα αυτό; Τι ώρα είναι; 10 κι 7 υποθέτω. Δεν είσαι σίγουρος; Είμαι σίγουρος. Τότε πηγαίνουμε προς τη σωστή κατεύθυνση. Από πού προκύπτει αυτό; Ο χρόνος είναι μια σταθερά. Όταν κινείται σωστά η γη κινείται επίσης κι εμείς δεν παρεκκλίνουμε της πορείας μας. Εγώ νομίζω ότι κατεβαίνουμε την πλαγιά. Αυτή είναι ανωμαλία του εδάφους, δεν είναι του χρόνου. Απομακρυνόμαστε και θα χαθούμε. Ξέρεις τι ώρα είναι; 10 και 10. Αφού ξέρεις την ώρα δεν θα χαθούμε, απομακρυνθήκαμε μόνο 10 λεπτά. Αυτό δεν λέει προς τα πού είναι το σπίτι. Θα προσανατολιστούμε αργότερα με τα αστέρια. Έχει σύννεφα, δεν φαίνονται. Δεν θα χαθούμε, έχε μου εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη για ποιο πράγμα; Για την πορεία μας. Τι ώρα είναι; 10 και 12 ακριβώς. Πώς ξέρεις ότι είναι ακριβώς και όχι παρά 4 δευτερόλεπτα. Τώρα είναι 10 και 12 και 15 δευτερόλεπτα. Δεν γίνεται να είσαι τόσο ακριβής, δεν έχεις ρολόι. Τότε είμαστε σε λάθος κατεύθυνση απ’ την αρχή. Όχι, σε πιστεύω. Είμαστε στην σωστή κατεύθυνση. Δεν κάνουμε κύκλους Πιθανόν να κάνουμε και κύκλους, τα σχήματα δεν έχουν σημασία, είναι εναλλακτικά. Το θέμα είναι να βρισκόμαστε συνέχεια σε κίνηση. Δεν είναι να ξέρουμε την ώρα; Φυσικά, αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα. Είναι 10 και τέταρτο ακριβώς. Ευχαριστώ, με διευκολύνεις. Τώρα είναι 10 και 15 και 30 δευτερόλεπτα. Και 31. Και 32… Βλέπεις τη σχέση του χρόνου με την πορεία; Όχι. Πώς να στο πω; Με δικά σου λόγια. Να, δες το θέμα του Τραμπ. Τι σχέση έχει τώρα ο Τραμπ; Το δίλλημα ποιος είναι καλύτερος, ξέρουμε; Όχι, που να ξέρουμε; Δεν βγήκε ακόμα. Αυτό εννοώ, ο χρόνος θα δείξει. Τι ώρα είναι; 10 και 18. Ενώ πριν ήταν 10 και 15 και 35 δευτερόλεπτα. Τι πάει να πει αυτό; Ότι ο χρόνος κινείται συνέχεια. Ο κόσμος, τα αστέρια, όλα κινούνται συνέχεια. Συνέχεια γίνεται το ένα… το άλλο, συνέχεια κάποιοι φτιάχνουν κάτι και κάποιοι άλλοι πάλι συνέχεια το γκρεμίζουν, συνέχεια βρέχει και σταματάει, συνέχεια έχουμε άνοιξη φθινόπωρο και χειμώνα, συνέχεια γεννιόμαστε και πεθαίνουμε, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια… Δηλαδή η ώρα είναι ένας προσδιορισμός. Ακριβώς. Όταν ξέρεις την ώρα ξέρεις ότι είσαι στον σωστό δρόμο. Ότι είσαι ένα αιμοσφαίριο σ’ ένα κυκλοφορικό, ότι είσαι μέρος ενός συστήματος. Τι ώρα είναι; 10 και 20… νομίζω. Τι πάει να πει νομίζω; Ο χρόνος δεν έχει νομίζω, είναι τόσο και τόσο, είναι μέτρο. Έχεις δίκιο. Είναι 10 και 22 ακριβώς. Και 40 δευτερόλεπτα. Είδες; Τι να δω; Ο χρόνος είναι στη φύση μας. Αυτός είναι ο δημόσιος δρόμος είπα. Αν πάμε από δω σε 5 λεπτά θα ’μαστε πίσω. Είδες που δεν χαθήκαμε; Αυτό τι αποδεικνύει; Τίποτα. Μια συνέχεια. Τι συνέχεια; Το χρονικό συνεχές ανόητε, τίποτα δεν καταλαβαίνεις;

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Η press conference κι ο Pirandello

Έχει πολύ κόσμο είπα ρίχνοντας μια ματιά απ’ τις κουίντες. Βλέπεις κανέναν γνωστό; Όχι. Εκτός απ’ τους δικούς μας που κάθονται όλοι στην πρώτη σειρά δεν βλέπω κάποιον. Καλά, δεν πειράζει είπε ο Pirandello και κοιτάχτηκε στο καθρεφτάκι που έχει στον τοίχο. Πώς είμαι; Μια χαρά του είπα, λίγο χλωμός αλλά θα είναι απ’ το κρύο, εμένα πάγωσαν τα χέρια μου. Είσαι έτοιμος; Χτύπησε το κουδούνι πρόσταξε. Έκανα όπως μου είπε, το χτύπησα αλλά απ’ έξω δυνάμωσε η οχλαγωγία. Ο Pirandello μέτρησε μέχρι το εκατό και μου είπε πάλι για το κουδούνι. Έτριψε ύστερα τα χέρια του να ζεσταθούν. Κάνουν σαν άγρια θηρία του είπα, θα σε κατασπαράξουν. Δεν ξέρουν με ποιον έχουν να κάνουν είπε εκείνος και μου υπέδειξε πάλι το κουδούνι. Ύστερα τράβηξε τη κουρτίνα που μας χώριζε απ’ το ακροατήριο και βγήκε στα φώτα. Από κάτω ακουγόταν κάτι σαν βρυχηθμός τέρατος κι έπιασα τον εαυτό μου να προσεύχεται. Κυρίες και κύριοι ακούστηκε εκείνος στα μεγάφωνα, ησυχία παρακαλώ. Οι κυρίες και οι κύριοι που ήταν το τέρας μαζεύτηκαν λίγο, τώρα ακούγονταν σαν να σέρνονταν στο πάτωμα. Διέκρινα νομίζω και κάτι γελάκια απ’ το βάθος. Μετά σιγά - σιγά έπαψαν. Στο βήμα ο Pirandello ξεφύλλιζε τα χαρτιά του και δεν έλεγε τίποτα. Τώρα του ψιθύρισα, τώρα που ησύχασαν. Ένα δύο, ένα δύο είπε ο Pirandello και χτύπησε με το δάκτυλο το μικρόφωνο, ακούγομαι; Άμια σε έω ακούστηκε από κάτω, άμια σε έω. Άρα ακούγομαι, αυτό θέλετε να πείτε είπε ο Pirandello. Άμια σε έω επανέλαβε η φωνή. Ωραία είπε ο Pirandello, ας αρχίσουμε. Σας ευχαρίστησα που ήρθατε νομίζω. Αν όχι το κάνω τώρα. Άγκα ντα νταντά είπε μια άλλη φωνή. Οντιντού. Οντιντού, οντιντού, οντιντού φώναξαν πολλές φωνές μαζί. Το θέμα μας είναι η αντικειμενικότητα της τέχνης και πόσο συμβατή είναι με τον σημερινό κόσμο. Αν είναι συμβατή. Θα το εξετάσουμε. Αμπιταμπίμπι φώναξε μια αγριοφωνάρα απ’ το πλήθος. Τερστ του φτου. Είχα σοκαριστεί. Εκείνος παρέμεινε παρ’ όλα αυτά ψύχραιμος ενώ ταυτόχρονα μου έκανε νόημα να δείξω την πρώτη διαφάνεια. Ναι, αμπιταμπίμπι, πολύ σωστά είπε μικροφωνίζοντας λίγο στα ηχεία, δείχνοντας ταυτόχρονα πίσω του την προβολή, αυτό εδώ υποτίθεται πως είναι το κλασικό δείγμα του ανθρωπίνου γένους και πρόκειται όπως βλέπετε για τις μορφές τεσσάρων προέδρων των Η.Π.Α., ύψους 18 μέτρων, τις οποίες σκάλισε σε μια γρανιτένια πλαγιά του όρους Ράσμορ ο γλύπτης Gutzon Borglum. Το έργο αποπεράτωσε ο γιος του Λίνκολν. Οι τέσσερις πρόεδροι είναι, από αριστερά προς τα δεξιά: ο Τζωρτζ Ουάσινγκτον, ο Τόμας Τζέφερσον, ο Θεόδωρος Ρούζβελτ και ο Αβραάμ Λίνκολν. Ακολούθησε ένα γενικευμένο σούσουρο και κάποιοι σηκώθηκαν απ’ τις θέσεις τους κι άρχισαν να πηγαίνουν πάνω - κάτω στον διάδρομο και να παροτρύνουν τους άλλους να ξεσηκωθούν. Κάποιοι πιο θερμόαιμοι είχαν σηκώσει ήδη τις γροθιές τους και αλάλαζαν: Κάρντα, κάρντα, αμπιταμπίμπι, τερστ του φτου. Έχω την εντύπωση ότι λέξεις όπως πρόεδρος, υπουργός ή πρωθυπουργός είναι κάτι σαν τίτλοι τιμής κι όχι μόνον προσδιορισμός θέσης σε μια αοριστία είπε ο Pirandello κοιτάζοντας το κοινό του κατάματα. Γι’ αυτό όταν αναφέρεται κάποιος στον ανάλογο του προσδίδει νομίζω και κάποια τιμή. Κι ο νοών νοείτω. Νταρέμπα ντασά, νταρέμπα ντασά τέμπιο μπαμπά νταμπαντί είπε κάποιος κι ακούστηκε κάτι σαν γιουχάισμα απ’ τους υπολοίπους. Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και για άλλες ιδιότητες επαγγελματιών, όπως επί παραδείγματι καλλιτέχνης ή συγγραφέας συνέχισε ατάραχος ο Pirandello, καλό θα ήταν η προσφώνηση να σήμαινε και αποδοχή και να μην ήταν συνειρμική ή αυτονόητη. Αυτό που ακούστηκε από κάτω ήταν τώρα σαν απαύγασμα διαμαρτυρίας, ένα συνονθύλευμα από ακατανόητες εκφράσεις σαν τις παραπάνω που προοιώνιζαν πανδαιμόνιο. Αλλά ο Pirandello περιέργως παρέμενε ψύχραιμος. Θα μας λυντσάρουν του φώναξα απ’ τα παρασκήνια, κατέβα από κει. Εκείνος όμως τα είχε στυλώσει και δεν έφευγε. Τη δεύτερη διαφάνεια μου φώναξε, γρήγορα. Πάτησα το κουμπί κι ο προτζέκτορας πέταξε στον τοίχο πίσω του μια σκηνή απ’ τον πλανήτη των πιθήκων. Το πλήθος ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Πώς διάβολο κατάφερες να αντιστρέψεις το κλίμα τον ρώτησα ύστερα που τρώγαμε όρθιοι σ’ ένα βρώμικο της συμφοράς, τη μια στιγμή ήθελαν να μας λιντσάρουν και την άλλη ήταν αρνάκια. Το θέμα είναι να τους καλοπιάσεις με κάποιο τρόπο είπε ο Pirandello. Και δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ’ το να τους πεις ότι σέβεσαι την οικογένεια.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

Ο ρόλος της Μαγκνταλένας κι ο Pirandello

Σε μια σύσκεψη που κάναμε περί ανανέωσης προφίλ, μεταξύ άλλων πέταξα την ιδέα ν’ αλλάξουμε σκηνικό και να πάμε για παράδειγμα στη θάλασσα. Αλλιώς τόνισα, δεν πάνε καλά τα πράγματα. Δεν είσαι καλά διαφώνησε ο Pirandello, ξέρεις ότι δεν μπορώ την άμμο στα παπούτσια μου, τη βάζεις μετά μέσα και τρίζει όλο το σπίτι. Να πάμε τότε σε κανένα μπαράκι; Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν πίνω. Κι από πού προκύπτει ότι δεν πάμε καλά; Απ’ τις δημοσκοπήσεις. Και σκέψου εσύ κάτι τότε του είπα γιατί γράφω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Σκέφτομαι ότι χρειαζόμαστε μια κοπέλα να βάζει εδώ μέσα μια τάξη. Ναι έκανα κοιτάζοντας όλο αυτό το εργένικο χάος τριγύρω, μια γυναίκα χρειάζεται. Αυτό βέβαια θα σου κοστίσει είπε ο Pirandello. Τι εννοείς; Εγώ θα την πληρώνω; Εγώ θα την πληρώνω. Εσένα θα σου κοστίσει σαν ρόλος… θα ’ναι μικρότερος. Δεν με νοιάζει είπα. Αν είναι καλή κοπέλα. Τι θα ’λεγες για τη Μαγκνταλένα; Δεν ξέρω αν προλαβαίνει, να τη ρωτήσω. Κάποιες ώρες είπε, όχι ολικής απασχόλησης. Γιατί τέτοια διάκριση; Εγώ γιατί τρέχω όλη μέρα; Εσύ τρέχεις γιατί έχεις φιλοδοξίες. Όλοι οι άνθρωποι έχουν φιλοδοξίες. Και νομίζω ότι μου τέλειωσαν. Αυτά είναι σκαμπανεβάσματα, σε λίγο καιρό θ’ αναρρώσεις και θα ξανάχεις. Δεν είμαι άρρωστος παραπονέθηκα, πραγματιστής είμαι. Τέλος πάντων έκανε ο Pirandello, ρώτησε τη Μαγκνταλένα να δεις αν θέλει. Και πες της ότι θα κάνει ότι και σε σένα, θα βγάζει τα σκυλιά βόλτα, θα φτιάχνει καφέδες, τέτοια. Να της πω ότι θα ’ναι οδηγός σκηνής καλύτερα; Ό,τι θες πες της, ότι θα πρωταγωνιστεί, με τις γυναίκες πιάνουν αυτά. Γιατί δεν το λες εσύ; Δεν έχω το θάρρος. Εντάξει είπα. Κάτι άλλο; Ναι. Να της πεις ότι τη θέλω με ποδιά και σκουφάκι. Δεν νομίζω ότι θα δεχτεί, δεν είναι τέτοιος τύπος. Να της πεις τότε ότι είναι ρόλος, αυτό πάντα πιάνει. Κι αν δεν δεχτεί; Δεν έχει σημασία είπε ο Pirandello, εσύ θα κάνεις σαν να είναι εδώ. Σωστά είπα. Αυτή είναι η βασική μας αρχή άλλωστε.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Η συντόμευση, οι μπομπίνες και το “έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα”

Μπήκα ορεξάτος. Τι φτιάνς τον ρώτησα. Handmade things μου απάντησε, δεν κατάλαβε φαίνεται. Ρώτησα τι κάνεις επανέλαβα. Πράγματα με τα χέρια μου είπε ο Pirandello που κουβαλούσε εκείνη την ώρα ένα μεγάλο χαρτόκουτο με παλιές μπομπίνες μαγνητοφώνου, τι δεν καταλαβαίνεις; Κατασκευές; Κόλλησα μια πρίζα που έσπασε, άλλαξα φίλτρο στον απορροφητήρα, ψέκασα τα λουλούδια, έβρασα καφέ… καθημερινές ασχολίες. Α έκανα, εξού κι η συντόμευση. Και τι είναι αυτές οι μπομπίνες ρώτησα γιατί μ’ είχε δελεάσει το ζήτημα, θα κάνουμε ξανά ραδιόφωνο; Αδειάζω τον τόπο από άχρηστα πράγματα χριστιανέ μου είπε αγανακτισμένος κι απόθεσε το κιβώτιο, αντί να κάνεις ερωτήσεις δεν βάζεις ένα χεράκι; Αναγκαστικά δραστηριοποιήθηκα. Τα υπόλοιπα δεν θα σας ενδιαφέρουν, το παρακάτω όμως ήταν σε ’κείνες τις μπομπίνες. https://www.youtube.com/watch?v=D7G6Rtv_NuM Το βρήκα μάλιστα και για αγγλόφωνους. https://www.youtube.com/watch?v=7W31fFHS9Og

Η επιβίωση, η γραβάτα κι ο Pirandello

Ώρες - ώρες μ τρελαίνεις του είπα. Δεν καταλαβαίνω από πού αντλείς αυτή την αισιοδοξία και δεν σε παίρνει από κάτω. Τι πάει να πει δεν καταλαβαίνεις, όλους αυτούς τους επικήδειους κάθε τόσο δεν τους ακούς; Δηλαδή ν’ αρκούμεθα στο ότι δεν πεθάναμε ακόμα; Όχι αλλά πρέπει να είναι το πρώτο, τα άλλα εφόσον υπάρχει χρόνος υπάρχει και πιθανότητα ανάκαμψης ή και βελτιστοποίησης. Τότε είσαι ο μόνος που το πιστεύει. Δεν πιστεύω τίποτα. Ούτε ονειροβατώ. Αλλά πες πως είναι παιχνίδι κι ότι παίζουμε με φακές. Το ζήτημα είναι να μην σε πετάξουν έξω. Μα δεν ζει ο άνθρωπος χωρίς φαγητό. Ναι, έχει αποδειχθεί ότι δεν υπερβαίνει τις σαράντα μέρες, ύστερα πεθαίνει. Κι αυτό τώρα είναι αντίλογος; Παρατήρησε τα ζώα και θα καταλάβεις, υπάρχει μια σοφία στη στάση τους. Μα ο άνθρωπος δεν είναι ζώο. Ναι, η αλήθεια είναι ότι έχει μια - δυο ιδιότητες παραπάνω, ότι μιλάει ας πούμε. Κατά τα άλλα όμως τα ζώα υπερτερούν σε πάρα πολλά πράγματα, η όραση ας πούμε του γερακιού, η όσφρηση της αρκούδας… η ανάσα της φάλαινας… πολλά. Ο άνθρωπος υπερτερεί φαινομενικά επειδή βρήκε τρόπους να αυτοπροστατεύει τον εαυτό του, την ιδιοκτησία του. Δεν είναι τα ζώα το θέμα μας. Ξέρω ποιο είναι το θέμα μας. Απλώς πιστεύω ότι ο καθένας πρέπει ν θέτει τα όριά του, να προασπίζει τη διαβίωσή του και να μην κάθεται άπραγος μπροστά στα θηρία. Γιατί κάτι θ’ ανακαλύψει αν ψάξει. Τι; Λίρες; Όχι. Αλλά μπορεί ν’ ανακαλύψει τον πρωτόγονο μέσα του, να σκέφτεται με τον τρόπο που σκέφτεται το θηρίο. Κι αυτό θα ’ναι πρόοδος; Νομίζω ότι η πρόοδος ενίοτε είναι πλασματική είπε ο Pirandello. Αυτό που λέω εγώ θα ’ναι επιβίωση. Κι η επιβίωση είναι πανάρχαιο ζήτημα. Πώς νομίζεις ότι επιβίωσε ο άνθρωπος; Με τι γραβάτα;

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Το Ιν και το Εγώ του Pirandello

Τα ΜΜΕ είναι η πεμπτουσία της πληροφορίας είπε ο pirandello. Μαθαίνεις διαρκώς τι γίνεται, απ’ τον καιρό μέχρι χρηματιστήριο, καλλιτεχνικά κουτσομπολιά, πολιτική, οικονομία… τα πάντα. Είσαι online με το δια βίου μάθησης. Προωθούν προσωπικότητες και μανικουλάρουν τις καταστάσεις. Και μαζί με τον βασιλικό… καταλαβαίνεις, το ’να χέρι νίβει τ’ άλλο. Είναι καλή μπίζνα αν καταφέρεις και χωθείς σε καλό μαγαζί. Αλλά πρέπει να το ’χεις και στο πετσί σου, να λες αερολογίες με περισπούδαστο ύφος, να μεγαλώνεις τον ρόλο σου, ν’ αγνοείς τον εξάψαλμο του κάθε τυχάρπαστου και να βλέπεις κατά που γέρνει κάθε φορά το πράγμα για να ’σαι Ιν. Δηλαδή εσύ απορρίπτεις συλλήβδην όλους τους δημοσιογράφους έτσι που το λες. Όχι ακριβώς είπε ο Pirandello, είναι στη μέση και το Εγώ, υπάρχουν και δημοσιογράφοι που έχουν κάποιο ήθος, κάποιοι πιτσιρικάδες που το βλέπουν ακόμα σαν λειτούργημα. Αλλά πρωτοκλασάτος με ήθος δεν γίνεσαι. Υπάρχουν όμως εξαιρέσεις. Ναι, βέβαια. Θα υπάρχουν. Αλλά είναι δουλειά, πρέπει να ’χεις κότσια, να είναι το Εγώ σου μεγαλύτερο απ’ το Ιν. Και δεν μιλάω εδώ για δημοσιογράφους που βγαίνουν και εκφωνούν τις ειδήσεις, μιλάω για ’κείνους που είναι σε θέση να επηρεάζουν συνειδήσεις και να προμοτάρουν πράγματα.

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

Η μικρή, κοινή γνώμη κι ο Pirandello

Κοιμάσαι; Τι ώρα είναι; Μετακομίζουμε είπε, έλα αμέσως. Μα τι διάβολο σ’ έπιασε μες στη νύχτα τον ρώτησα, δεν έχεις ύπνο; Ο ύπνος είναι για ’κείνους που δεν κάνουν ποτέ τίποτα στη ζωή τους είπε ο Pirandello, σε μια ώρα το πολύ, όχι αργότερα, να είσαι εδώ. Να φέρω κάτι; Όχι, έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε. Βιάσου, δεν θέλω να χάνω την ώρα μου. Τι απαιτητικός άνθρωπος είπα από μέσα μου κι έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα ντύθηκα… κουκουλώθηκα δηλαδή και πήγα με την τσίμπλα στο μάτι. Άνοιξα με τα κλειδιά μου και βρήκα αυτό που περίμενα, ένα σπίτι άνω - κάτω. Μην δίνεις σημασία είπε εκείνος, βάλε καφέ και κάθισε, θα σου εξηγήσω όσο θα πίνουμε καφέ, αλλάζουμε σπίτι. Κι αυτό; Αυτό θα είναι η αρχειοθήκη μας, θα το διαμορφώσουμε σε διαδραστικό μνημείο λόγου. Θα κάνουμε λογοθεραπείες; Όχι ανόητε, θα προσαρμοστούμε στην καινούργια πραγματικότητα. Και δεν θα μετακομίσουμε ακριβώς. Δεν θα πάρουμε δηλαδή τα έπιπλα; Δεν αλλάζουμε σπίτι, ιντερνετική έδρα αλλάζουμε είπε ο Pirandello. Αυτό θα μείνει ως έχει, με τους δεκατρείς ακολούθους του στο ψυγείο, τις αναρτήσεις του, αυτό είναι το σπίτι μας. Και με ξύπνησες άγρια μεσάνυχτα για να μου πεις αυτό; Δεν αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος του εγχειρήματος είπε ο Pirandello, γι’ αυτό αντιδράς έτσι. Και γι’ αυτό δεν θα πας ποτέ μπροστά, είσαι γεννημένος βοηθός. Ωραία είπα βαριεστημένα γιατί μου είναι αδύνατον να διαπληκτίζομαι τέτοια ώρα, εγώ τι πρέπει να κάνω; Τίποτα είπε και μου πρόσφερε απ’ τα τσιγάρα του. Θα κάθεσαι εκεί και θα με παρακολουθείς που θα μεγαλουργώ, για συμπαράσταση. Δηλαδή με κουβάλησες για να μην κάνω τίποτα; Είσαι το ακροατήριό μου είπε ο Pirandello, η μικρή, κοινή μου γνώμη. Ύστερα πιάσαμε δουλειά, εγώ έφτιαχνα καφέδες κι εκείνος μεγαλουργούσε… τρόπος του λέγειν.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Αποφθεγματικός Pirandello.

Μα που ήσουν τόση ώρα, γιατί δεν σηκώνεις το τηλέφωνο ρώτησα γεμάτος ανησυχία, νόμιζα ότι πέθανες. Είχα δουλειές, δεν μπορώ ν’ απαντάω κάθε τόσο στα τηλέφωνα. Απ’ ό,τι ξέρω δεν σε παίρνει κανένας τηλέφωνο είπα, εκτός από μένα. Κι αυτό όταν χρειάζεται. Μα δεν είσαι εδώ συνέχεια για να ξέρεις αν χτυπάει ή όχι αυτό το διαβολοτηλέφωνο, είναι εξοργιστικό, προσφορές, μου κάνουν συνέχεια προσφορές. Να βάλεις αναγνώριση κλήσεων, δεν μπορώ να τρέχω κάθε τόσο να βλέπω αν ζεις ή αν πέθανες. Πρέπει ν’ απαλλαγείς απ’ αυτή την έννοια. Και δεν είναι δικό μου θέμα αν ανησυχείς εσύ με οτιδήποτε, από πού κι ως που να πεθάνω, δεν είμαι άρρωστος. Οι άνθρωποι πεθαίνουν για ψύλλου πήδημα είπα, μπορεί να σου έρθει μια λιποθυμία και να πέσεις να τσακιστείς… μπορεί να γλιστρήσεις στο μπάνιο, μπορεί… ένα σωρό πράγματα μπορεί. Κουταμάρες. Δεν είμαι μικρό παιδί για να προσέχεις μην πέσω, τι βλακείες είναι αυτές; Τέλος πάντων, μπορείς να βάλεις και διαφορετικό κουδούνισμα όταν σε καλώ, έτσι θα καταλαβαίνεις ότι είμαι εγώ. Όχι, όχι. Λέω μάλιστα να καταργήσω εντελώς το τηλέφωνο, δεν το χρειάζομαι. Το τηλέφωνο το έχουν οι άνθρωποι για κάποια ανάγκη, δεν το ’χουν για πλάκα. Γι’ αυτό ακριβώς το αγνοώ. Παράδειγμα, τι ήθελες να μου πεις στο τηλέφωνο; Ήθελα να τσεκάρω κατά πόσο είσαι καλά. Γιατί; Είχα κάτι το πρωί; Όχι. Αλλά απ’ το πρωί ως το βράδυ… Ορίστε, αυτό εννοώ. Είχες εσύ μια ανησυχία και ήθελες να τη φορτώσεις σε μένα. Από ενδιαφέρον σε πήρα τηλέφωνο. Το ξέρω. Η ουσία όμως είναι ότι ήθελες να βγάλεις από πάνω σου την ιδέα. Μα έτσι κάνουν οι άνθρωποι, παίρνουν ένα τηλέφωνο και ρωτάνε αν είναι ο άλλος καλά. Εσύ δεν έχεις τηλεφωνήσει ποτέ για να μάθεις αν κάποιος είναι καλά; Ωραία, με πήρες τηλέφωνο, σου είπα ότι είμαι εντάξει και ησύχασες. Μετά; Θα με παίρνεις κάθε πέντε λεπτά; Όχι, αφού θα έβλεπα ότι είσαι καλά γιατί να σε ξαναπάρω; Γιατί μπορεί να έπεφτα και να τσακιζόμουν μετά Να μπερδευόμουν στο καλώδιο του τηλεφώνου και μπαμ. Εσύ θα κοιμόσουν και εγώ θα ήμουν σέκος. Τέλος πάντων είπα, δεν θα σε ξαναπάρω, κατάλαβα. «Μα τι είναι αυτά που γράφεις;» ρώτησε ο Pirandello, «πότε κάναμε αυτή τη συζήτηση;» «Ποτέ» είπα, «τη σκέφτηκα. Δεν είχα δουλειά, εσύ δεν μιλάς…» «Και γιατί δεν έβαλες εισαγωγικά;» «Για να διαφέρει απ’ αυτά που λέμε πραγματικά». «Μα δεν θα διαβάζετε». «Σε νοιάζει;» «Όχι, δηλαδή… μάλλον όχι». «Τότε να το ανεβάσω». «Ανέβασέ το. Και σ’ ευχαριστώ που ενδιαφέρθηκες αν είμαι καλά». «Την ώρα μου πέρναγα… δεν είχα τι άλλο να κάνω». «Το ξέρω» είπε ο Pirandello. «Αλλά μερικές φορές αυτό που σκεφτόμαστε βγαίνει και στα γραφτά».

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Η ιντερνετική σκηνή του pirandello

«Γιατί δεν σουλουπώνεις λίγο το σπίτι» είπα μπαίνοντας, «και τι είναι όλα αυτά τα πράγματα, που θα τα βάλεις;» «Είναι σκηνικά» είπε ο Pirandello, «θα φτιάξουμε μια μικρή σκηνή». «Που θα τη φτιάξουμε; Στην κρεβατοκάμαρα;» «Θα είναι ιντερνετική, εμείς θα τους δώσουμε απλώς ένα κίνητρο». «Ναι, αυτό τους έλειπε, το κίνητρο, πας καθόλου καλά;» «Μην είσαι απαισιόδοξος, το χειρότερο όλων είναι να σε παίρνει από κάτω». «Εδώ σε λίγο θα τρώνε όλοι απ’ τους σκουπιδοτενεκέδες κι εσύ ονειρεύεσαι θέατρα;» «Μα όλοι έχουν ιντερνέτ. Και δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι ιδιαίτερο, μπορούν να φιλμάρουν τη ζωή τους και να τη βλέπουν το βράδυ στην τηλεόραση, τα σήριαλ είναι έτσι κι αλλιώς για κλάματα, προτείνω μια λύση». «Δηλαδή δεν φτάνει που ζούνε έτσι όπως ζούνε θα μας τα δείχνουν να τα βλέπουμε κι εμείς, αυτό θες να πεις;» «Όχι απαραίτητα. Απλώς υπάρχει που υπάρχει το μέσο, γιατί να μην το αξιοποιούν;» «Μα δεν έχουν όρεξη, πώς θα τους πεις να κάνουν τη ζωή τους θέατρο, για ποιο λόγο;» «Μπορεί έτσι να ανακαλύψουν γιατί δεν είναι καλά, να εντοπίσουν το πρόβλημα». «Μόνος σου το σκέφτηκες όλο αυτό;» «Ναι, γιατί;» «Γιατί νόμιζα ότι δεν ενδιαφερόσουν για το τι κάνουν οι άλλοι, ότι ήσουν παρτάκιας, συγγνώμη που στο λέω… αλλά έτσι πίστευα». «Μπορεί και να είμαι» είπε ο Pirandello. «Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν μπορώ να είμαι και κάτι άλλο… ονειροπόλος ας πούμε». Ναι βέβαια, σ’ αυτό είχε ένα δίκιο.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Ο Μπιγκίντιοτ κι ο Pirandello.

«Τι κάνεις πάνω στη σκάλα;» τον ρώτησα, «εσύ θα το φτιάξεις;» «Καλύτερα να το φτιάξω εγώ παρά να κυνηγάω από πίσω εκείνον τον ηλίθιο» μου είπε, «μου ’χει χαλάσει ένα σωρό πράγματα». «Μα είναι καλός στη δουλειά του» είπα εγώ. «Αν ήμουν κομικογράφος θα είχα εφεύρει τον Μπιγκίντιοτ» είπε ο Pirandello. «Είναι αδύνατος, ολίγον ραχιτικός απ’ το σκύψιμο. Τρέχει όλη μέρα να προλάβει τις υποχρεώσεις του, αδιαμαρτύρητα, δεν του κόβει όμως κι οι μισές απ’ τις δουλειές που κάνει είναι για πέταμα. Έχει και άποψη. Μόνον που αυτή τυχαίνει να συμπίπτει με τις απόψεις του εκάστοτε εργοδότη του. Είναι θλιβερός τύπος έτσι ηλίθιος που είναι αλλά τι να τον κάνεις, να τον λουστείς;» «Κάνε τα στραβά μάτια» του είπα, «να τον έχεις για τις χοντροδουλειές». «Για τίποτα δεν είναι ικανός» είπε ο Pirandello. «Η μόνη δουλειά που ξέρει καλά είναι να σε τρελάνει». «Τότε να του πεις να μην ξανάρθει». «Δεν είσαι καλά» έκανε, «ίσα - ίσα θα του πω να έρχεται και Τετάρτη και Πέμπτη. Έτσι θα μπορέσω να γράψω και ’κείνο το σύγγραμμα περί ηλιθίων που σκέφτομαι». «Τι θα ’ναι αυτό πάλι;» «Ο Μπιγκίντιοτ είναι ο λόγος που δεν μπορεί να ορθοποδήσει αυτή η χώρα» είπε ο Pirandello, «είμαι απόλυτα σίγουρος». «Και τι θα γίνει άμα το γράψεις, τι θα αλλάξει;» «Μπορεί να βρεθεί ένας χριστιανός να κάνει ένα προγκρόμ ηλιθίων και ν’ απαλλαγούμε απ’ αυτή τη λαίλαπα… αλλιώς πάμε χαμένοι» πρόσθεσε. «Να κάνει δηλαδή τι;» ρώτησα, «να τους στειρώσει;» «Καθόλου κακή ιδέα» είπε ο Pirandello, «θα τη συμπεριλάβω». «Μα… μα αυτό είναι απάνθρωπο». «Όχι» έκανε. «Απάνθρωπο είναι να τους συναναστρέφεσαι όλους αυτούς και να κάνεις ότι δεν τρέχει τίποτα, το άλλο είναι εξέλιξη». «Μα την ευγονία την οραματίστηκε πρώτος ο Χίτλερ» είπα, «πώς είναι δυνατόν να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα;» «Αναγκάζομαι» είπε και κατέβηκε επιτέλους από τη σκάλα, «δεν μπορείς να φανταστείς πόσα πράγματα μου κατέστρεψε, τίποτα δεν αφήνει όρθιο». «Αυτός δεν είναι λόγος να τον στειρώσεις, διώξε τον». «Άμα τον διώξω θα πάει αλλού να καταστρέφει πράγματα» μου είπε, «θα τον έχω υπό περιορισμό, τέσσερις φορές τη βδομάδα, είμαι κάτι σαν ευεργέτης». Δεν είχε και πολύ άδικο εδώ που τα λέμε, εσώκλειστος θα ήταν καλύτερα.

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Τα χιόνια, τα ποντίκια κι ο pirandello.

"Δε μ' αρέσει καθόλου που χιονίζει". "Δεν είσαι ρομαντικός, γι' αυτό". "Μα είναι όλο προβλήματα, δε βλέπεις τι γίνεται; Δε μπορείς να πας από 'δω εκεί". "Μπορείς, απλώς θα ταλαιπωρηθείς". "Μου φτάνουν οι ταλαιπωρίες που έχω, δε θέλω άλλες". "Είναι ένα καιρικό φαινόμενο, απόλαυσέ το". "Λυπάμαι, ούτε αυτό μπορώ να κάνω". "Ησύχασε, δε θα 'ναι πάντα άσπρα". "Το ξέρω. Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου, είναι που με την πρώτη ευκαιρία χαζεύουμε απ' το παράθυρο, που είμαστε αλλού". "Έτσι είναι ο κόσμος, ρομαντικός". "Εγώ θα τον έλεγα ηλίθιο". "Ίσως να 'ναι ηλίθια ρομαντικός. Αλλά πού το κακό;" "Να δεις που θα γίνουν ένα σωρό ατυχήματα σήμερα, όλοι χαζεύουν το χιόνι". "Είσαι γκρινιάρης, αυτό είσαι". "Είναι και το κρύο. Είναι κι αυτοί απ' το ραδιόφωνο, όλα αυτά που λένε". "Γιατί δεν παίρνεις τη ζωή όπως έρχεται;" "Γιατί αν κοιτάξεις μια στιγμή αλλού θα πέσουν να σε φάνε, γι' αυτό". "Ηρέμησε, κανείς δε θα σου κάνει τίποτα". "Είμαι θες να πεις υπερβολικός;" "Έχεις κι εσύ το δίκιο σου". "Και βέβαια το έχω. Γι' αυτό ανησυχώ". "Έχεις δίκιο που ανησυχείς. Αλλά δε φταίει το χιόνι γι' αυτό". "Εσύ τι πιστεύεις πως θα γίνει;" "Δεν ξέρω. Το λογικό θα ήταν να τα βρουν". "Αλλά ούτε εσύ ξέρεις". "Είναι πολλά και διαφορετικά τα συμφέροντα". "Κι εμείς είμαστε οι ξεβράκωτοι; Αυτό θες να πεις". "Δεν έχει και τόση σημασία η αμφίεση, αν ο Βαρουφάκης έλεγε ναι κανείς δε θα ασχολιόταν με το τι φοράει ή δε φοράει". "Έχω χάσει τον ύπνο μου". "Κι εγώ. Αλλά μερικές φορές δεν έχεις τι άλλο να κάνεις". "Να βγούμε έξω λες να φτιάξουμε χιονάνθρωπο;" "Δε θα 'ταν άσχημα". "Τόσο ανήμποροι λοιπόν". "Τόσο, δυστυχώς". "Δεν είμαι ποντίκι. Αν ήμουν θα είχα ουρά. Και όλοι ξέρουν τι κάνουν στα ποντίκια". "Ποιος μίλησε για ποντίκια;" "Προσωπικά δε θέλω να με γαμάει καμιά Ευρώπη". "Αυτό νομίζεις για την Ευρώπη;" "Αυτό νομίζω. Και προτιμώ κάτι άλλο, μπορώ;" "Εννοείς τα βράχια;" "Εννοώ όπου να 'ναι. Εννοώ δε με νοιάζει". "Ούτε να το ξανασκεφτείς;" "Ούτε. Να πάει να γαμηθεί κι η Ευρώπη και το ευρώ κι όλα".

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Ο άγγελος του pirandello.

"Τι είναι αυτά τα φτερά;" ρώτησα. "Σκέφτηκα μήπως ήθελες να ζωγραφίσεις έναν άγγελο, να ποζάρω". "Δεν κάνω πια παραστατική ζωγραφική, πάνε πάρα πολλά χρόνια". "Ίσως είναι που δεν έχεις κάποιο ερέθισμα". "Όταν σταμάτησα ήταν γιατί δε μ' ενδιέφερε". "Ναι. Αλλά επειδή ο κόσμος αλλάζει σκέφτηκα μήπως ήθελες ν' αλλάξεις κι εσύ, να πεις κάτι άλλο". "Και γιατί έναν άγγελο;" "Γιατί θα μπορούσε να είναι και ρεαλιστικό και υπερβατικό ταυτόχρονα". "Ναι, έτσι που το λες... αλλά και πάλι... δεν είσαι ακριβώς ο άγγελος που θα μ' ενδιέφερε". "Πώς δηλαδή θα ήταν ένας δικός σου άγγελος;" "Μεταλλικός, σκληρός. Ίσως να μην είχε καθόλου φτερά". "Τα φτερά είναι το σήμα κατατεθέν των αγγέλων, δε μπορείς να κάνεις άγγελο χωρίς να του βάλεις φτερά". "Θα μπορούσε να είναι κάτι που απλώς να ίπταται". "Με φωτοστέφανο;" "Θα μπορούσε να είναι κι από νέον, το φωτοστέφανο συμβολίζει το φως, δεν ακτινοβολεί... υπάρχουν δηλαδή εναλλακτικές". "Δηλαδή δεν τα χρειάζεσαι τα φτερά, να τα βγάλω;" "Να κάτσεις να πιούμε έναν καφέ". "Και όμως" είπε ο pirandello βγάζοντας απρόθυμα τα φτερά, "νομίζω πως αν έκανες αγγέλους θα σου 'δινε και 'σένα φτερά".

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ο Προυντόν, η μία, η άλλη κι ο pirandello.

"Είχα και βαφτίσια χθες μεταξύ άλλων, τις κολώνες μου". "Είναι κι αυτές δίδυμα, δεν είναι;" "Ναι". "Και πώς τις έβγαλες;" "Η μία και η άλλη". "Κανείς δε θα το καταλάβει". "Δεν πειράζει, εμένα μ' αρέσει". "Είσαι εγωιστής εκτός όλων των άλλων. Υποτίθεται ότι η τέχνη είναι για όλον τον κόσμο". "Κι εγώ έτσι νόμιζα κάποτε. Μέχρι που βεβαιώθηκα ότι δεν είναι, η τέχνη είναι προσωπική υπόθεση". "Πάω στοίχημα όλα τα ψιλά που 'χω στην τσέπη πως έχεις άδικο, η τέχνη ανήκει σ' όλον τον κόσμο". "Από που προκύπτει αυτό; Πας δηλαδή στο Λούβρο και λες τυλίξτε μου τη Νίκη της Σαμοθράκης γιατί μου ανήκει;" "Εννοώ πως είναι πνευματική κληρονομιά". "Κι εγώ εννοώ πως όλα αυτά είναι μπούρδες και ότι δεν σου ανήκει τίποτα. Κι αν δε πιστεύεις πήγαινε να διαβάσεις Προυντόν". "Τι δουλειά έχει τώρα ο Προυντόν;" "Ο Προυντόν είναι πολύ επίκαιρος, δεν το 'ξερες;" "Εδώ μιλάμε για τέχνη". "Εδώ μιλάμε για δικαιοδοσία. Κι αυτά τα έργα είναι δικά μου. Και τα ονομάζω έτσι που θέλω εγώ". "Καλά δε σε διαπνέει κανένα ανώτερο πράγμα; "Όχι, δεν τα πάω καλά με την ανωτερότητα". "Μα δε μπορείς να τα διαγράφεις όλα, υποτίθεται πως είσαι καλλιτέχνης, πνευματικός άνθρωπος". "Πνευματικός άνθρωπος είσαι εσύ. Εγώ είμαι ακόμα εδώ, χθες είχα μάλιστα και τα γενέθλιά μου". "Το πας αλλού. Πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που ασχολείται με το πνεύμα, οι συγγραφείς, οι ζωγράφοι..." "Ναι. Έλα ντε όμως που κανέναν δεν τον ενδιαφέρει αυτό". "Δεν έχει σημασία, ο καλλιτέχνης ζει μέσα απ' αυτή την πνευματικότητα". "Κουταμάρες. Ο καλλιτέχνης δε διαφέρει από κανέναν άλλον, ζει εδώ, σ' αυτόν τον δρόμο. Κι αυτός ο δρόμος έχει ένα όνομα κι ένα νούμερο". "Μα δε λέω ότι ζει στα σύννεφα. Αλλά η ενασχόλησή του είναι πνευματική, είναι αλλού". "Ναι αλλά το έργο του είναι εδώ, διέπεται από κανόνες, δεν είναι μια αφηρημένη σκέψη". "Και μέσα σ' αυτούς τους κανόνες λέει ότι η τέχνη ανήκει σ' όλον τον κόσμο". "Δεν ξέρω τι λέει, ξέρω μόνο ότι ανήκει σε 'μένα... και νομίζω για πάντα". "Ακόμα κι αν το αγοράσω;" "Αγοράζεις μόνο την παράσταση. Το έργο θα φέρει πάντα τη δική μου υπογραφή". "Ναι. Αλλά άμα το αγοράσω μπορώ να το κάνω ό,τι θέλω, να το κρεμάσω στον τοίχο ανάποδα, να το κόψω κομματάκια και να το πετάξω στα σκουπίδια... ό,τι θέλω το κάνω". "Φυσικά. Αλλά δε μπορείς να αφαιρέσεις την πατρότητα, θα είναι δικό μου. Κι αν καταστραφεί, καταστράφηκε". "Αν δεν κάνω λάθος μιλούσαμε για τα ονόματα". "Μιλούσαμε. Αλλά όλα αυτά είναι πολύ ρευστά... σε ποιον ανήκει το έργο, τι πάει να πει τέχνη, τι πάει να πει καλλιτέχνης, ποιος τα αποφασίζει αυτά... έτσι μ' αρέσει - έτσι τις λέω".

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Η "κάλπικη λίρα" κι ο pirandello.

"Πού πήγαν εκείνα τα ωραία χρόνια που είχαμε τόσα να κάνουμε, μου λες;" "Πέρασαν. Πρέπει να συμβιβαστούμε με τα νέα δεδομένα". "Και ποια είναι αυτά; Το ότι φαλιρίσαμε;" "Και αυτό. Κυρίως όμως ότι όλα αυτά που ξέραμε τέλειωσαν". "Και πώς συνεχίζουμε;" "Αυτό λέω, ότι δεν υπάρχει καμιά συνέχεια, σε τίποτα". "Είμαστε δηλαδή ένα νέο είδος ανθρώπων;" "Όχι, εμείς είμαστε το παλιό. Νέο είδος θα 'ναι εκείνο που θα 'ρθει". "Και πώς θα 'ναι; Με κεραίες;" "Όχι. Με iphone". "Δηλαδή υπάλληλοι". "Μηχανές. Προγραμματισμένοι. Τόσο το λάδι - τόσο το ξύδι". "Αυτή θα 'ναι η κατάληξη; Εκεί οδηγηθήκαμε απ' τον Μάη;" "Εκεί οδηγηθήκαμε απ' τις Τράπεζες. Βάλαμε τα χεράκια μας..." "Και βγάλαμε τα ματάκια μας. Και πώς άρχισε όλο αυτό;" "Απ' την κάλπικη λίρα, απ' τον αόμματο". "Απ' την κάλπικη λίρα;" "Ναι".

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Η "σκάλα" του pirandello.

"Αν βάζαμε εδώ τη σκάλα που έβγαλε ο γείτονας..." "Ποια σκάλα;" "Αυτή τη στρογγυλή που 'χε και ανέβαινε στην ταράτσα, μια σιδερένια". "Και γιατί την έβγαλε;" "Θα βάλει άλλη... δεν ξέρω, σκούριασε". "Και θα την πάρουμε εμείς; Να τη βάλουμε πού;" "Εδώ". "Εδώ πού δηλαδή; Μες στη μέση;" "Ναι. Δε θα 'ναι ωραία; Να τη βάψουμε κόκκινη;" "Δε θα μπορούμε να περνάμε". "Ναι. Αλλά θα δίνει έναν αέρα". "Τι αέρα;" "Ότι ντε και καλά έχουμε κι από πάνω". "Σε ποιον θα τον πουλάμε τον αέρα;" "Σ' όποιον έρχεται". "Μα δεν έρχεται ποτέ κανείς". "Τέλος πάντων, θα το κάνουμε για 'μας, θ' ανεβοκατεβαίνουμε". "Μα αφού δε θα πηγαίνει πουθενά γιατί ν' ανεβοκατεβαίνουμε;" "Θα το κάνουμε σαν άσκηση. Μπορούμε να ανοίξουμε και μια τρύπα και να βγαίνουμε στην ταράτσα". "Στην ταράτσα ανεβαίνουμε κι από την άλλη". "Εγώ θα πάω να τη φέρω και βλέπουμε". "Μα που θα τη βάλουμε; Εδώ δε χωράμε οι δυο μας, θα βάλουμε και τη σκάλα;" "Θέλω ν' αλλάξω λίγο τον χώρο. Κι η σκάλα είναι ευκαιρία". "Μη μου πεις πως την πουλάει κιόλας ο γύφτος". "Φυσικά την πουλάει. Αλλά θα του κάνω παζάρι". "Θα σε πιάσει κορόιδο άμα καταλάβει πως ενδιαφέρεσαι. Και επιπλέον δεν ξέρω καν αν χωράει". "Λες να μην χωράει;" "Όχι λέω, είμαι σίγουρος, αυτός έχει διώροφο". "Ακόμα καλύτερα. Μπορούμε να την επεκτείνουμε προς τα κάτω, να φτιάξουμε κι ένα υπόγειο, θα 'ναι το δωμάτιό σου". "Δε θέλω δωμάτιο, ευχαριστώ". "Όχι θα πάρεις. Αφού θα έχουμε τη σκάλα θα πάρεις και δωμάτιο". "Βρε τι πάθαμε με την σκάλα..." "Θα χρειαστώ όμως βοήθεια". "Θα πετάξεις τα λεφτά σου, στο λέω". "Γιατί;" "Το σπίτι είναι χτισμένο σε βράχο, δε μπορείς να κάνεις υπόγειο, θα περισσεύει". "Θα κάνουμε παρατηρητήριο τότε. Θ' ανεβαίνεις και θ' αγναντεύεις το πέλαγο". "Δε θέλω, το πέλαγο το βλέπω κι από 'δω". "Θα ανεβαίνω εγώ τότε. Θα φτιάξουμε και μια πλατφόρμα στην κορυφή. Και θα κατοπτεύω από 'κει πάνω τα πάντα". "Μα δεν τρέχει τίποτα ποτέ εδώ γύρω. Τι θα κατοπτεύεις;" "Τα μη συμβαίνοντα, θα μελετήσω το τίποτα, την αδράνεια. Μπορεί να κάνω κι ανακαλύψεις, θα 'χει ενδιαφέρον". "Και τι θα γίνει με τη βροχή;" "Εννοείς ότι θα μπαίνει από την τρύπα;" "Και όχι μόνο η βροχή... θα γεμίσουμε γάτες, σκουπίδια, ψηφοδέλτια". "Τα ψηφοδέλτια δεν τα είχα σκεφτεί... καλά λες. Αλλά θα την πάρω, μ' αρέσει η ιδέα μιας σκάλας". "Μα έχουμε ήδη ένα σωρό άχρηστα πράγματα. Και επιπλέον επιμένω πως δε χωράει". "Όλοι οι καλοί χωράνε". "Οι καλοί, όχι οι σκάλες. Κανείς δε βάζει στη μέση του δωματίου του μια σκάλα που δεν πάει πουθενά". "Κι οι εκλογές δεν πάνε πουθενά αλλά τις κάνουμε, δεν είναι αυτό επιχείρημα". "Τι να σου πω; Κάνε όπως νομίζεις". "Θέλω τη συναίνεσή σου, έτσι πρέπει". "Γιατί;" "Μα δεν παραδειγματίζεσαι με τίποτα εσύ; Αυτό δεν κάνουν όλοι;" "Δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι, δε βάζουν μια άχρηστη σκάλα όμως στη μέση του δωματίου τους". "Η σκάλα είναι δευτερεύον ζήτημα, προέχει να πετύχουμε μια συναίνεση". "Και για να πετύχουμε συναίνεση πρέπει να φορτωθούμε τη σκάλα; Δε μπορούμε να συμφωνήσουμε σε κάτι άλλο;" "Μπορούμε. Το δέλεαρ εδώ είναι να κάνεις και μια θυσία, να χάσεις κι εσύ κάτι, αυτό πάει να πει συναίνεση, αν ήταν εύκολο θα την έκαναν όλοι".

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Το "φαίνεσθαι" κι ο pirandello.

"Είδες αυτό για τη Γαλλία;" ρώτησα. "Εγώ πιστεύω ότι οι τζιχαντιστές είναι αμερικανικός δάκτυλος. Για να κάνουν τον πόλεμο που θέλουν". "Μπορεί. Μπορεί να είναι κι αυτονομιστές όμως". "Μπορεί. Αλλά και το ότι σκοτώνει συνέχεια αφροαμερικανούς η αστυνομία είναι τυχαίο; Δε νομίζω". "Όντως. Παγκοσμίως γίνονται διάφορα "απερίσκεπτα" πράγματα". "Πάντως αν αυτό το πράγμα εξαπλωθεί κι άλλο θα τρέχουν και δε θα φτάνουν, είναι φανατικοί όλοι αυτοί. Και δε χαμπαριάζουν, τα δίνουν όλα". "Θρησκευτικό μένος". Ναι. Αλλά από κάπου κατευθύνεται όλο αυτό". "Δηλαδή λες CIA". "Δεν ξέρω. Αλλά μου φαίνεται πιθανό". "Κι αν δεν είναι;" "Τότε είναι χειρότερο γιατί δε θα 'χει σταματημό". "Λένε ότι απ' αυτή την ιστορία βγαίνει ευνοημένη η Λεπέν". "Ναι. Αλλά αυτό το θεωρώ μικροπολιτική. Ενώ εδώ έχουμε να κάνουμε μ' ένα τεράστιο ζήτημα". "Φρουρείται λέει όλο το Παρίσι". "Ε, και; Λες να τους φοβηθούν; Αν σκοπός σου είναι να σκοτώσεις με τον τρόπο που το κάνουν αυτοί τους βολεύει μπορώ να σου πω". "Τους έδωσαν βήμα όμως κι οι δημοσιογράφοι, αφού ξέρουν ότι τους πειράζει". "Φαντάζομαι ότι δεν το περίμεναν". "Φυσικά δεν τους περίμεναν. Αν τους περίμεναν δε θα 'γραφαν τίποτα". "Ενώ τώρα θα φοβούνται λες;" "Τώρα είναι στη μέση, πρέπει να δείξουν ότι εμμένουν στις θέσεις τους. Αλλά η καρδούλα τους θα το ξέρει". "Εσύ τι θα έκανες αν ήσουνα κράτος;" "Φωτιά στα μπατζάκια μου αν ήμουνα κράτος. Θα έκανα κάτι πρωτοποριακό μάλλον... θα επέβαλα τη μπούρκα ας πούμε, από αύριο όλοι με μπούρκα, να μην ξέρης ποιος είναι ποιος". "Δεν ακούγεται κακό. Είναι ζεστή όμως η μπούρκα;" "Φοράς από μέσα ό,τι άλλο θες. Η ουσία εδώ είναι το φαίνεσθαι".

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Ο "Γοργοπόταμος", τα "γουναράδικα" κι ο pirandello.

"Δεν είναι και τόσο άσχημα που λέγανε". "Τους ξέρεις, πάντα υπερβάλουν". "Βλέπουμε συνέχεια το ίδιο έργο". "Εννοείς τα προεκλογικά ή τον Ξυρό;" "Τα προεκλογικά, τον Καρατζαφέρη, τον Σαμαρά, τους πρετεντέρηδες... ο Ξηρός συμπεριλαμβάνεται" "Την Καραμήτρου την πρόσεξες; Αυτή θα είναι η επόμενη Σπυράκη". "Λες;" "Λέω. Ξεκινάνε έτσι, δείχνουν κινητικότητα... και μετά προβιβάζονται". "Και τους καπελωνόμαστε ύστερα εμείς". "Τέτοιοι που 'μαστε καλά μας κάνουνε. Κι οι πρετεντέρηδες και οι καρατζαφερέοι". "Μούφα αυτή η δουλειά με τον Κορυδαλλό όμως, δε σου φαίνεται;" "Μα τι τις ήθελε κι αυτός τόσες σημειώσεις; Αν έβαζες εσύ δηλαδή στο μυαλό σου ν' ανατινάξεις τις φυλακές θα έγραφες από πάνω "επιχείρηση Γοργοπόταμος; Θέλουν να μας τρελάνουν;" "Πώς... παίζει ρόλο ο τίτλος". "Μα δεν πρόκειται για ταινία, υποτίθεται πως έχουμε να κάνουμε με τρομοκράτες. Όχι εμείς δηλαδή, αυτοί". "Και το Λουτράκι; Πώς βρέθηκαν στο Λουτράκι;" "Ότι κάποιος τους τηλεφώνησε ντε και καλά". "Μα κι αυτά τα κωλοχώρια... να μη μπορείς να κάνεις μια δουλειά". "Και η Αγγελική; Τι είναι τώρα αυτή η Αγγελική; Και γιατί τις λένε όλες Αγγελικές, είναι κι αυτό συνθηματικό;" "Τραγική σύμπτωση, έτυχε". "Και είναι και κοριτσάκι. Ακόμα δε βγήκε απ' το αυγό, βόμβες". "Πού πάμε; Μου λες πού πάμε; Γέμισε ο τόπος αντάρτισσες. Αντί να κάθονται σπίτια τους τα κωλοκόριτσα". "Είναι άνεργες. Τι νομίζεις πως κάνουν αυτοί που σπουδάζουν; Όλη μέρα γυρνάνε και σκέφτονται που να βάλουνε βόμβες". "Ευτυχώς που δεν είναι όλες έτσι, δε λες; Ευτυχώς που 'χουμε την Καραμήτρου και παίρνουν κι ένα παράδειγμα". "Να μου το θυμηθείς, δεν πάει καθόλου καλά αυτή η γενιά, ότι δεν έκαναν οι άλλοι θα το κάνουν αυτοί". "Άντε να δούμε τι θα κάνουν κι αυτοί... μ' έχουν απογοητεύσει αυτά τα πράγματα, γύρω - γύρω βόμβες και στη μέση τίποτα". "Εγώ δεν έχω παράπονο". "Ναι. Αλλά κάτι απρόβλεπτο βρε παιδί μου, μια έκπληξη". "Τι έκπληξη;" "Δεν ξέρω. Όχι πάντως Γοργοπόταμους και γουναράδικα, κάτι άλλο". "Όπως;" "Κάτι επί της ουσίας... μια προκήρυξη, κάτι". "Πάνε πια αυτά, πέρασαν, δεν είμαστε πια μπάχαλο". "Μωρέ μπάχαλο είμαστε... από άλλα είναι που πάσχουμε". "Δεν πάει ο νους μου". "Είναι που είσαι καλός άνθρωπος. Και που δε διαθέτεις και φαντασία". "Εγώ; Δε φαντάζομαι εγώ πράγματα;" "Φαντάζεσαι. Αλλά θες να λιώσεις παπούτσια για να φτάσεις την αντιτρομοκρατική". "Αυτό ναι... το παραδέχομαι. Τα παιδιά είναι μπροστά". "Ενώ εσύ... που πας ρε Καραμήτρου;"

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Το ρεπερτόριο της ιστορίας κι ο pirandello.

"Πέρα απ' τα "ηθικά" διλήμματα και την αναγκαιότητα ή όχι του "επαναστατικού αγώνα" βρίσκονται οι ιδέες, οι άνθρωποι και το κοστολόγιο" είπα. "Και υπάρχουν και τα εγκλήματα, που άλλα διώκονται κι άλλα όχι. Υπάρχουν δυο μέτρα και δύο σταθμά. Υπάρχει κι η κοινή γνώμη που άγεται και φέρεται. Υπάρχουν η χλεύη, ο φόβος, τα προσωπικά κριτήρια, το βόλεμα και οι τάσεις, οι από 'δω και οι από 'κει... ο κόσμος που είναι πολύ σύνθετος, κάθε καρυδιάς καρύδι. Υπάρχουν οι απατεώνες, τα τομάρια και οι τρελοί. Τα θρασίμια, οι κερδοσκόποι κι οι παρατρεχάμενοι. Υπάρχουν αυτοί που ξέρουν να κρύβονται κι αυτοί που σιχαίνονται το κρυφτούλι. Οι κερδισμένοι και οι χαμένοι. Αλλά γιατί έχω την αίσθηση ότι τη μεγαλύτερη ζημιά την κάνουν πάντα οι νομιμόφρονες;" "Χμμμ" έκανε ο pirandello, "βλέπω πάλι ταραχές και καταστροφές". "Δεν ξέρω, ο Ξηρός δεν είναι κανένα αγγελούδι... απ' την άλλη οι άλλοι είναι ασύδοτοι". "Ναι. Αλλά όπως βλέπεις..." "Καλά, δεν το συζητώ, ο κόσμος είναι ηλίθιος... η γνωστή πλακίτσα με όλα. Έξω απ' τον κώλο μου κι ας είναι κι ένα δάκτυλο, η πάγια τακτική". "Τα ξέρουμε αυτά, δε με εκπλήσσει". "Ούτε εμένα. Αλλά τόση χλεύη... αυτό μόνο;" "Αυτό. Και επανέρχεται το ερώτημα που συμπεριλαμβάνει και τον Ρωμανό και όλους τους άλλους: "αξίζει να θυσιάζει τη ζωή του κανείς;" "Τους βάζεις όλους στο ίδιο σακί, ο Ρωμανός δε σκότωσε ποτέ του κανέναν". "Συμμετέχει σ' αυτόν τον ανέλπιδο πόλεμο. Και δεν έχει σημασία αν σκότωσες ή όχι, πάει συλλογικά". "Να γίνουν δηλαδή όλοι αρνιά; Αυτό λες;" "Ας κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, δε λέω αυτό. Αλλά μην περιμένεις κανέναν να τους σταθεί... δεν έχουν κοινό". "Γιατί είναι όλοι χέστες, γι' αυτό". "Και γι' αυτό. Αλλά και γιατί δεν τους αφορά, δεν τους αφορά τίποτα". "Δεν καταλαβαίνουν ότι μ' αυτή τη στάση παίζουν το παιχνίδι της εξουσίας; Αποδοκιμάζοντας τον εκάστοτε Ξηρό επιδοκιμάζουν τις κυβερνήσεις, λένε ναι στους φόρους, στις ρεμούλες, στα μνημόνια... δεν το καταλαβαίνουν αυτό;" "Δεν καταλαβαίνουν τίποτα που 'χει παραπάνω από μια φράση, δε σκέφτονται. Ζητάς πολλά επομένως". "Δε ζητάω τίποτα. Αλλά τέτοια χαρά που έπιασαν τον Ξηρό; Και τέτοια κλάκα απ' την άλλη για τον τριανταφυλλένιο; Τι κόσμος είναι αυτός;" "Κόσμος. Όχλος. Τι περίμενες απ' τον όχλο;" "Θα βγει λες ο τριανταφυλλάκιας;" "Θα βγει. Θα τους δουλέψει ψιλό γαζί και θα βγει. Κι ύστερα θα γυρίσουν και θα λένε μα δε βρίσκεται ένας Ξηρός;" "Βαρέθηκα την ιστορία να επαναλαμβάνεται". "Έχει κι αυτή ρεπερτόριο, δεν υπάρχουν πια συγγραφείς και αναγκάζεται κι αυτή να παίζει τα ίδια". "Ωραία πράγματα". "Κλασικά".

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Η ιδιοτέλεια κι ο pirandello.

"Θα ξεκινήσουμε από 'δω" είπε ο pirandello και μου έδειξε με το δάκτυλο την κόκκινη γραμμή που γυρόφερνε το σπίτι στο σχεδιάγραμμα. "Αυτό εδώ τι είναι;" ρώτησα. "Αυτή είναι η αποθήκη". "Η αποθήκη είναι απ' την άλλη μεριά". "Εντάξει, δεν είναι ακριβές. Ήθελα απλώς να σου δείξω ότι το μελέτησα". "Δε χρειαζότανε, δεν πρόκειται να σκάψω, έχω κι άλλες δουλειές". "Θες να πεις πως είμαι αργόσχολος;" "Δε θέλω να πω τίποτα. Αλλά δεν έχω καμιά διάθεση και για σκάψιμο". "Γιατί είσαι τόσο αρνητικός; Κανέναν δεν έβλαψε ποτέ ένα οχυρωματικό έργο". "Δε θα μας σώσει απ' τον Παπαντρέου, χρειάζεται κάτι ριζοσπαστικό. Να πάνε όλοι οι ντοματοπαραγωγοί να του πετάξουν ντομάτες... κάτι τέτοιο". "Δεν πιάνουν αυτά, θα του ανεβάσουν την δημοτικότητα". "Κοίταξε, έχει δημοτικότητα, όλοι οι ξεβολεμένοι του ΠΑΣΟΚ θα πάνε στον Παπαντρέου". "Δε θα κάνουμε την τάφρο μόνο για τον Παπαντρέου, θα την κάνουμε για να περιφρουρήσουμε κι αυτό που έχουμε, θα δείξουμε ότι είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι να αντισταθούμε". "Προτιμώ να πάω να ολοκληρώσω εκείνο που άρχισα, χέστηκα με το τι θα κάνει ο Παπαντρέου". "Ο τύπος είναι επικίνδυνος, μπορεί να φέρει τα πάνω - κάτω". "Ας κάνει ό,τι θέλει, δεν πρόκειται ν' ασχοληθώ" είπα και γύρισα να φύγω. "Πού πας;" ρώτησε και μ' έπιασε απ' το χέρι. "Να ετοιμαστώ για αύριο, να δω τι θα πάρω μαζί μου". "Δε μπορείς να φύγεις τώρα, θα φέρουνε τα σακιά". "Α, και σακιά". "Πρέπει να συγκρατήσουμε και τον καιρό". "Κοίτα, κάτι πρέπει να κάνεις μ' αυτές τις εμμονές, έχεις βάλει κι άλλη φορά σακιά, έχεις κάνει τον τοίχο τρυπητήρι, έχεις κλείσει τα παράθυρα... δεν κάνεις τίποτα μ' όλα αυτά". "Αντιστέκομαι, τι άλλο να κάνω;" "Να βρεις κάτι ν' ασχοληθείς, να δείξεις επιχειρηματικότητα". "Επιχειρηματικότητα δε σημαίνει μόνο κάνω επιχειρήσεις, σημαίνει και κάνω κάτι". "Ναι. Αλλά όχι αυτές τις βλακείες, κάνε κάτι χρήσιμο". "Δηλαδή αυτά που κάνεις εσύ είναι χρήσιμα;" "Όχι μάλλον. Δεν είπα ότι είμαι καλύτερος, τα ίδια σκατά κάνω κι εγώ". "Γιατί δε συνεργαζόμαστε τότε; Δεν ξέρεις τι θα μπορούσαμε να κάνουμε". "Έχουμε άλλους προσανατολισμούς". "Όλοι έχουν άλλους προσανατολισμούς". "Σωστά. Γι' αυτό δε γίνεται τίποτα". "Γι' αυτό πρότεινα το έργο" είπε ο pirandello και τύλιξε το σχεδιάγραμμα. "Για να σου δείξω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι... αλλά δεν κατάφερα να σε πείσω". "Να ενώσουμε δηλαδή τις δυνάμεις μας". "Ακριβώς. Αλλά μπαίνει πάντα στη μέση η ιδιοτέλεια".

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

Οι στατιστικές, ο κατσικοπόδαρος κι ο pirandello.

"2015. Αυτό ήταν, άλλαξε". "Να τα παίξουμε όλα στο κόκκινο" έκανε ενθουσιασμένος ο pirandello. "Δεν είμαστε στη ρουλέτα" του είπα, "σύνερθε". "Μα γιατί είσαι πάντα έτσι πεζός;" ρώτησε. "Γιατί δεν κάνεις ποτέ σου μια τρέλα; Είναι πρωτοχρονιά βρε αδελφέ, ριξ' το λίγο έξω, δε θα πάθεις τίποτα". "Μου κάνει εντύπωση που βρίσκεις το κέφι, αν το καλοσκεφτείς είναι μια Πέμπτη, απλώς. Κι έχει και σκατόκαιρο, φυσάει και βρέχει χιονόνερο, δεν έχει ήλιο..." "Τα ξέρω όλα αυτά. Αλλά αν δεν σπρώξεις και λίγο την κατάσταση δεν πρόκειται να βελτιωθεί από μόνη της". "Μόλις έκανα 2 χιλιόμετρα διάδρομο, τι άλλο να κάνω;" "Να πάρεις τους φίλους σου να τους ευχηθείς χρόνια πολλά, έτσι κάνει ο κόσμος". "Βαριέμαι πολύ αυτά τα εθιμοτυπικά... όλοι εύχονται. Και από μπανάνα τίποτα". "Κάνε τότε μια ευχή από μόνος σου". "Τι ευχή; Δεν πιστεύω στις ευχές, είναι παράλογο". "Κάνε πως δεν το ξέρεις". "Ωραία. Τι να ευχηθώ;" "Δεν ξέρω. Υγεία, χαρά... τέτοια". "Μήπως να περιμένω να δω κι ένα αστέρι;" "Δεν έχει σημασία, δεν βοηθάει το αστέρι". "Μήπως να προσευχηθώ καλύτερα;" "Δε μπορώ να το φανταστώ αυτό". "Ωραία, ας τελειώνουμε, κάνω μια ευχή". "Την έκανες;" "Την έκανα. Να στην πω;" "Όχι, μα την πεις δεν πιάνει". "Μα στ' αλήθεια τα πιστεύεις αυτά τα πράγματα;" "Όχι βέβαια. Αλλά δεν κοστίζει τίποτα". "Εσύ ευχήθηκες κάτι;" "Όχι, εγώ δεν πιστεύω στις ευχές". "Και γιατί μου 'πες να κάνω μια ευχή;" "Πειραματίζομαι... κάνω κάτι σαν στατιστική". "Τι στατιστική;" "Να, ρωτάω μετά αν εκπληρώθηκε κανενός η ευχή". "Και τι σου λένε;" "Άλλος ναι, άλλος όχι. Αυτό είναι το ενδιαφέρον. Ότι μερικές φορές πιάνει φαίνεται". "Μήπως θα έπιανε και χωρίς να το ευχηθούν;" "Ίσως. Αλλά οι περισσότεροι πιστεύουν πως έπιασε η ευχή". "Στους ανθρώπους αρέσει να πιστεύουν σε κάτι. Ότι θα βάλει κάποιος το χέρι του... δεν τους καταλαβαίνω". "Δεν έχει σημασία, έτσι είναι οι άνθρωποι". "Είδες αυτούς που πήγαν και εγκλωβίστηκαν στα χιόνια; Δεν είναι βλακεία τώρα αυτό;" "Είναι. Αλλά το κάνουν. Κάνουν πολλά παράλογα πράγματα". Τι νομίζεις προκάλεσε τη φωτιά στο ναυάγιο;" "Μετανάστες. Ανάβουν φωτιά για να ζεσταθούν". "Άτυχοι άνθρωποι". "Άμυαλοι άνθρωποι". "Και πήραν στον λαιμό τους ποιος ξέρει και πόσους". "Γι' αυτό δεν ταξιδεύω με πλοία". "Γιατί, ταξιδεύεις με κάτι άλλο;" "Όχι πια. Δε νοιώθω την ανάγκη να ταξιδέψω". "Ούτε εγώ. Μπας και γεράσαμε;" "Μπορεί. Ή να έγινε ο κόσμος αδιάφορος". "Τι θα έλεγες τώρα για μια μακαρονάδα;" "Δε θα 'λεγα όχι". "Όταν δεν έχω κέφι καταφεύγω στις μακαρονάδες". "Το 'χω προσέξει". "Έχω καιρό να θέλω όμως μακαρονάδα, δεν έχω;" "Δεν ξέρω, δεν μου τα λες όλα". "Στατιστικά να το δεις". "Στατιστικά ναι, δεν τρώμε και τόσο συχνά". "Τι μακαρόνια θες;" "Μπαρίλα. 13". "Αυτά αρέσουν και σε 'μένα, με αντιγράφεις". "Επειδή μ' αρέσουν τα 13;" "Ξέχνα το. Θα βγει λες ο ΣΥΡΙΖΑ;" "Αυτό λέει η στατιστική". "Και θα κάνει κυβέρνηση;" "Στατιστικά θα κάνει, ναι". "Κι ο Κουβέλης;" Αυτός στατιστικά θα μείνει απ' έξω". "Κι ο Παπανδρέου;" "Αυτόν δεν τον πιάνουν οι στατιστικές". "Λέμε, αν..." "Αν... κρίμα οι ευχές του κοσμάκι... είναι κατσικοπόδαρος".

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Τα "γκατζετάκια" κι ο pirandello.

"Έχει φωνητικές εντολές αυτό το τηλέφωνο;" ρώτησε ο pirandello και το πήρε για να το δει. "Έχει" είπα, "τι τις θες;" "Θέλω να δω αν τραβά selfie". "Τραβάει. Τις φωνητικές εντολές δεν κατάλαβα". "Να, όπως παλιά με τις μηχανές. Μόνο που αυτές είχαν χρονοδιακόπτη. Το πατούσες και τραβούσε σε δέκα δευτερα, προλάβαινες να πας να στηθείς". "Θες να τραβήξεις φωτογραφία;" "Ναι, να βγάλω μια selfie". "Γιατί;" "Γιατί αν δεν τραβάς selfie σήμερα δεν είσαι τίποτα". "Μεγάλη μαλακία αυτό το selfie". "Ναι. Αλλά μόνο έτσι είσαι κάτι, αλλιώς ποιος θα σε μάθει;" "Είναι μια χαζή μόδα για να πουλάνε κινητά". "Άσε τις θεωρίες. Ξέρεις πως δουλεύουν οι φωνητικές εντολές;" "Μα τι θες να κάνεις;" Να βγάλω μια selfie. Τι δεν καταλαβαίνεις;" "Με φωνητικές εντολές;" "Ναι. Κάπως θα πρέπει να συνδέεται, πώς δουλεύει η αφύπνιση;" "Η αφύπνιση είναι άλλο". "Δεν το 'χουν σκεφτεί λες;" "Θα το σκεφτούν. Άπαξ και το σκέφτηκες εσύ θα το σκεφτεί και κάποιος κατασκευαστής". "Θέλω να το σκεφτώ πρώτος. Να φτιάξω μια πατέντα". "selfie πατέντα;" "Ναι. Μετά θα γίνω κι εγώ πλούσιος και διάσημος". "Μα δεν έχεις ιδέα από κινητά, πώς θα το φτιάξεις;" "Γι' αυτό το συζητάω, μήπως ξέρεις εσύ". "Ούτε εγώ έχω ιδέα από κινητά". "Να βρούμε τότε κάποιον που να ξέρει και να του πούμε την ιδέα". "Μα τότε θα γίνει αυτός πλούσιος και διάσημος". "Τι τα θες;" αναστέναξε ο pirandello, "άμα δεν έχεις νύχια να ξυστείς...". Μετά τέντωσε το χέρι του και είδα το φλας που άστραψε. "Κοίτα" είπε, "είναι σαν φωτογραφία ταυτότητας". "Είναι μια κοινή selfie" είπα, "δε λέει τίποτα". "Θα την ποστάρω" είπε ο pirandello. Και θα κοτσάρω από κάτω κι ένα αυτοκόλλητο, επεξηγηματικό". "Γιατί αυτοκόλλητο; Δεν ξέρεις να γράφεις;" "Ξέρω. Αλλά το αυτοκόλλητο είναι πιο μοδάτο". "Έχεις πάθει κρίση τεχνολογίας, το ξέρεις;" "Το ξέρω. Αλλά είμαι ένα βήμα μπροστά". Μετά άνοιξε πάλι το μενού. "Να βρω και μια εφαρμογή για τον καιρό, να βάλω ένα βίντεο... ίσως βρω και κάτι για τις ειδήσεις, θα μπαίνεις στον pirandello και δε θα χρειάζεται να πας πουθενά, θα 'ναι όλα σε ένα". "Μην ξεχάσεις να ευχηθείς και καλή χρονιά". "Σωστά" έκανε. Κι άρχισε να ψάχνει και τις ευχές.