Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Το Που Πας Χωρίς Αγάπη κι ο Pirandello

Και οι τυφλοί είναι όπως οι οροθετικοί ή οι καρκινοπαθείς, μια προβληματική μειονότητα, σωστά; Σωστά, που το πας; Πουθενά, ήθελα να δω αν συμφωνείς. Είναι όπως όλοι οι άλλοι ανάπηροι. Και γιατί δεν συνασπίζονται όλοι αυτοί; Δεν ξέρω. Μπορεί να έχουν απογοητευτεί. Ή να θέλουν άλλα πράγματα οι τυφλοί κι άλλα οι οροθετικοί, τι σου κάνει εντύπωση; Που δεν τους εκμεταλλεύεται κάποιος μαζικά όλους αυτούς, δεν το έχουν σκεφτεί; Να κάνει κάποιος δηλαδή ένα κόμμα; Και να το λέει πώς; Που πας χωρίς αγάπη; Ναι. Δεν είναι κακό.

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Η πόρτα του Pirandello

Δεν πετάς τη σκούφια σου βλέπω. Ναι. Δεν έχω όρεξη. Και σε ποιον γράφεις; Σε κανέναν. Γράφω για να μην σκέφτομαι. Τόσο καλά. Ναι. Και μην μ’ αρχίσεις τώρα ότι θα μπορούσε να ’ναι και χειρότερα, το ξέρω. Εντάξει, δεν λέω τίποτα. Έτσι μπράβο. Πάω δίπλα, αν θες τίποτα πες μου, μια πόρτα είμαστε.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Οι “οικογενειακές” υποθέσεις κι ο Pirandello

Πέρασε κόσμος και κοσμάκης από δω. Δεν έμεινε τίποτα που να μην έψαξαν, δες τις ντουλάπες, τα συρτάρια… πάλι καλά που δεν ξέστρωσαν και το κρεβάτι. Εδώ έγινε πλιάτσικο κανονικό λέμε. Σου άφησαν τις καρέκλες. Το ψυγείο πώς δεν το πήραν; Εδώ δες, άδεια κουτιά. Η μάνα μου δεν αγόραζε πράγματα, αγόραζε άδεια κουτιά. Να εδώ, ένα ποτήρι. Και τα τηλέφωνα δουλεύουν… εδώ ο τοίχος είναι χάλια, ποιος ξέρει τι έγινε ή από πότε. Τα σήκωσαν όλα. Δεν μπορεί αυτό το πράγμα να το ’κανε μόνος του ένας άνθρωπος, εδώ έγινε συστηματική δουλειά, πήρε μέρες. Και δεν έχεις δει τίποτα, πήραν τις παλιές κατσαρόλες, τα πιάτα, τα μαχαιροπήρουνα. Καλά τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί; Αυτός είναι κανιβαλισμός. Εδώ δες, εδώ ήταν γεμάτο σεντόνια. Σου άφησαν το λάστιχο της μπανιέρας. Πετσέτες… οι μάνα μου είχε ένα σωρό πετσέτες… νυχτικά, φορέματα… ξεχείλιζαν οι ντουλάπες… τίποτα. Ξευτίλα. Τι άλλο να πω; Τι άλλο να πεις; Τίποτα. Κατάντια. Έλα, ηρέμησε, έτσι είναι η ζωή, βόθρος. Και δεν πρέπει να πεις βόθρος, πρέπει να πεις ή σηπτική δεξαμενή ή χώρος συγκέντρωσης λυμάτων και ομβρίων υδάτων γιατί υπάρχει και κόσμος ευαίσθητος. Όπως και να το πεις, το πράγμα ζέχνει. Κι αν καταλαβαίναμε τι γίνεται απ’ την αρχή, δεν θα μιλούσαμε σε άνθρωπο. Το λες αυτό τώρα γιατί αισθάνεσαι κάπως. Το λέω γιατί έτσι είναι. Αργά ή γρήγορα έρχεται μια ώρα και το συνειδητοποιείς. Ναι αλλά ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώο, δεν ζει μόνος του. Σκατά κουβέντα πιάσαμε. Είσαι βέβαιος ότι έτσι έγιναν τα πράγματα; μήπως δηλαδή είναι αλλιώς; Δεν έχω αποδείξεις. Αλλά δεν χρειάζονται αποδείξεις, είδες και μόνος σου, εδώ μπούκαραν τυμβωρύχοι. Ούτε ο πρώτος είσαι ούτε ο τελευταίος. Αυτό δεν μ’ ανακουφίζει. Τέτοιες ώρες - τέτοια λόγια… ξέχνα το. Δεν πρόκειται. Και τι θα κάνεις; Τίποτα. Δεν μ’ ενδιέφεραν τα πράγματα, ο τρόπος με πείραξε. Κρίμα. Ναι, κρίμα.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Τα Δεκεμβριανά κι ο Pirandello

Τι ώρα ξύπνησες; Δεν είχα ύπνο. Αφού κοιμήθηκες απ’ τις 10, πώς δεν έχεις ύπνο; Με ρώτησες τι ώρα ξύπνησα όχι τι ώρα κοιμήθηκα. Τις μαύρες σου έχεις; Όχι, γιατί να ’χω τις μαύρες μου; Δεν ξέρω, είσαι κάπως. Κάθε πρωί μου λες τα ίδια, πώς να ’χω δηλαδή κέφι μετά; Δηλαδή εγώ φταίω; Μ’ εκνευρίζεις. Κι εσύ μ’ εκνευρίζεις. Σε παρακαλώ, δεν έχω καθόλου όρεξη για καυγάδες. Δεν καυγαδίζω, εσύ ήρθες και μ’ έπιασες απ’ τα μούτρα, τι έχω, τι ώρα ξύπνησα, τι ώρα κοιμήθηκα… πώς να μην εκνευριστώ; Καλά, δεν ξαναμιλάω. Κάθε μέρα τα ίδια, δεν μπορείς να ξυπνήσεις ένα πρωί όπως όλος ο κόσμος; Τώρα ποιος το συνεχίζει; Το συνεχίζω γιατί με σκας. Ουφ, δεν σε αντέχω. Κάθομαι εδώ και πίνω ήσυχα έναν καφέ και μπαίνεις και μ’ αρχίζεις στις ερωτήσεις, τι θες να κάνω; Καλά τόσο τρομερό ήταν που σε ρώτησα τι ώρα ξύπνησες; Τι σημασία έχει τι ώρα ξύπνησα; Δεν με ρωτάς πώς είμαι, με ρωτάς τι ώρα ξύπνησα. Συγγνώμη που δεν είμαι χαρούμενος πρωί – πρωί, δεν θα το ξανακάνω. Μπορείς να μην είσαι ειρωνικός; Τι θες τώρα χριστιανέ μου; Εγώ δεν θέλω τίποτα, εσύ ήρθες ορεξάτος για καυγά. Εγώ φταίω που ενδιαφέρομαι. Ας το λήξουμε εδώ, δεν θέλω να τσακωθούμε. Δεν τσακωνόμαστε, εσύ τσακώνεσαι. Τέλος πάντων, ας το ξεχάσουμε. Σήμερα είναι επέτειος για τα Δεκεμβριανά, το ’Ξερες; Ναι. Και είπαμε να το γιορτάσουμε.

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Η συντέλεια του κόσμου κι ο Pirandello

Η θάλασσα λυσσομανάει, τα δέντρα πάνε κι έρχονται, λαλεί απ’ το πρωί ως το βράδυ ένας πετεινός, οι κάργιες χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια, οι γάτες ουρλιάζουν σαν δαιμονισμένες, τα σκυλιά σεληνιάζονται, ο υπολογιστής μου ζητάει συνέχεια κωδικό κι αυτή η συντέλεια του κόσμου όλο λέει ότι έρχεται και δεν λέει να ’ρθει. Πιστεύεις όλες αυτές τις καταστροφολογίες; Όχι αλλά πες - πες όλο και κάτι μπορεί να γίνει.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Ο Pirandello γιατρός

Καλός είσαι. Αλλά δεν τα σπας κιόλας. Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνω; Χορευτικά; Δεν ξέρω. Αλλά σε βρίσκω συντηρητικό. Μπορεί και να είμαι. Αλλά εσύ από πού το συμπεραίνεις; Εκτίθεσαι αλλά και δεν εκτίθεσαι, διακρίνω μια επιφύλαξη, κάτι. Είναι επειδή αυτά τα πράγματα τα διαβάζουν και άλλοι που δεν είναι υποχρεωμένοι ν’ ακούν γαμωσταυρίδια, δεν θα κάνω αυτά που κοροϊδεύω. Δεν είπα να βρίζεις, θα μπορούσες να κάνεις ένα είδος σάτιρας. Κι αυτό θα ήταν μοντέρνο; Δεν θα ήταν μοντέρνο αλλά θα ήταν πιο ευρύ. Τι λέει δηλαδή αυτό που κάνεις; Δυο τύποι που συζητάνε… ε, και; Έχει ένα ύφος. Εσένα μπορεί να μην σ’ αρέσει αλλά άλλοι το βρίσκουν έως και διασκεδαστικό. Κι εσύ τι είσαι; Διασκεδαστής; Ξέρεις, τους βαρέθηκα όλους αυτούς που παριστάνουν ότι είναι κάτι, δεν θέλω να παριστάνω τίποτα. Ναι αλλά ο κόσμος θέλει αυτό το κάτι, του αρέσει και το λίγο δήθεν. Δήθεν βλέπει όλη μέρα στην τηλεόραση. Μπούχτισαν. Γίνε τότε πιο κοινωνικός. Και να τους λέω για το μέρισμα; Λέγε τους ό,τι θες. Λέγε τους που να πάνε διακοπές ή που έχει καλό φαγητό, ποιός τα ’χει με ποιόν, τέτοια. Να βγάζω και λικέρ; Δεν σου είπα να γίνεις αναχρονιστικός, σου είπα να γίνεις πιο κάτι. Πιο θεατρικός; Και πιο θεατρικός. Θα μπορούσες να μου δίνεις ρόλους. Και τι θα ’βγαινε μ’ αυτό; Θα ’χε μια προοπτική, δεν θα ήταν μονότονο. Σαν τι δηλαδή; Ο Pirandello γιατρός; Δεν το έκανε ο Μεγαπάνος αυτό; Θα ήταν λες κορεσμός; Πιθανόν. Μ’ ανησυχεί που ο Μεγαπάνος ήταν έτσι καλός. Πολύ καλός. Θες να σε κάνω φαρμακοποιό; https://www.youtube.com/watch?v=05cuxVnhVmM

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Το πιστόλι κι ο Pirandello

Άσε που ψάχνω όλη μέρα το πιστόλι και τις σφαίρες και κανείς δεν ξέρει τίποτα. Τι πιστόλι ήταν αυτό; Κανονικό, τι πάει να πει τι πιστόλι; Εννοώ τι διαμετρήματος. Ξέρω γω; Μιας ίντσας. Πρώτη φορά ακούω πιστόλι μιας ίντσας. Το καρφωτικό βρε παιδί μου, να τελαρώσω ένα τελάρο θέλω, πώς λέγεται;

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Το ό,τι να ’ναι κι ο Pirandello

Το παράξενοι δεν είναι σωστό αλλά έχουμε γίνει κάπως, δεν νομίζεις; Δεν ξέρω, τι πάει να πει παράξενοι; Ιδιότροποι μάλλον. Αλλά και άλλα πράγματα. Είναι η αρτηριοσκλήρυνση. Δεν ξέρω τι είναι αλλά δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Δεν βλέπω καμιά διαφορά. Είναι όπως στη διαφήμιση, στενοχωριέμαι αλλά δεν φαίνεται. Όλοι έχουμε παραξενιές, ποιος δεν έχει; Είναι σαν να παγιωνόμαστε σε μια εικόνα που φτιάξαμε, δες τον Τσίπρα, δεν είναι σαν να ’χει καταπιεί κάτι; Ο Τσίπρας ήταν πάντα έτσι κρύος. Ακόμα κι όταν θυμώνει το κάνει σαν να θυμώνει, δεν εκρήγνυται. Εντάξει, δεν είναι ηθοποιός. Η Κωνσταντοπούλου; Δεν είναι σαν να ’χει κάνει λίφτινγκ; Από πού αγοράζει αυτή την ηρεμία; Μια χαρά είναι όλοι αυτοί, οι άλλοι έχουν το πρόβλημα. Μας κατηγορεί κιόλας ότι καθόμαστε στον καναπέ. Οι πολιτικοί όλοι πρέπει να αυτόμαστιγώνονται δημοσίως πριν πάρουν το χρίσμα. Και να το επαναλαμβάνουν κάθε πρώτη του έτους. Είδες τι ωραία βάζει τις λέξεις με τη σειρά; Σου λέει για κινηματικές διαδικασίες, για φράξιες και σου πετάει κι ένα νταβατζήδες ανάμεσα κι ούτε που το καταλαβαίνεις. Ναι, είναι πυροτεχνουργός. Είναι απίθανοι αυτοί οι άνθρωποι, τους ακούς και ψάχνεις να βρεις που είναι το χαράκωμα να πας να χωθείς. Θα πάμε να δούμε το Αλεξαντρόφ; Δεν ξέρω, αν το λέει το κόμμα να πάμε. Τελικά πάμε δεξιά από αριστερά. Ναι. Ό,τι να ’ναι.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Τα πλάνα κι ο Pirandello

Εμείς γιατί δεν έχουμε μουρούνες; Όλα τα άλλα τα έχουμε. Πίνεις εσύ μουρουνέλαιο; Όχι αλλά αν ήταν της μόδας θα έπινα. Σάκε έχεις πιεί; Είναι σαν ορυκτέλαιο, μυρίζει καμένο λάστιχο. Ούτε σάκε φτιάχνουμε. Αυτές είναι μεγάλες οικονομίες και δεν χτυπιούνται. Κι εμείς έχουμε μόνον τον τουρισμό. Δηλαδή δεν έχουμε, λέμε τώρα. Κάνουμε ανοίγματα. Ρήγματα κάνουμε αλλά τέλος πάντων. Έχουμε όμως επιχειρηματίες, εφοπλιστές, απ’ όλα. Δεν έχουμε εθνική πολιτική όμως. Ναι, εκεί είμαστε πάτος. Πάτο θα μπορούσαμε να εξάγουμε. Αλλά θέλει κι αυτό μια διαδικασία. Όλα είναι θέμα μάρκετινγκ. Αλλά κολλάμε στην εφορία. Είναι το χρέος. Δεν ξέρω αν φταίει αυτό, είναι το ότι δεν είμαστε όσο πρέπει ευρηματικοί, δεν έχουμε πλάνα. Μα δεν μπορείς να πάρεις τα λεφτά του άλλου απ’ την τσέπη όταν δεν έχει, είναι πολύ σύνθετο. Τι λες τώρα; αυτό δεν κάνει η κυβέρνηση; Τώρα μιλάμε για ιδιώτες. Δηλαδή για ηλίθιους. Κατά κάποιο τρόπο. Αλλά πάντα υπάρχουν και κάποιοι που βγάζουν, δες τους μάγειρες. Ναι γιατί ο έλληνας είναι ό,τι φας κι ό,τι πιείς. Τα άλλα όλα στάχτη και μπούρμπερη.

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Οι ζαλάδες κι ο Pirandello

Το ίδιο βιολί κάθε μέρα, τα ίδια ερωτηματικά. Εγώ τα απαντώ και ’κείνα την άλλη μέρα ξανάρχονται. Αυτό πάει να πει πως έχεις συνείδηση. Αυτό πάει να πει πως είμαι ηλίθιος. Είσαι λίγο εμμονικός, αυτό είναι όλο. Δεν ξέρω να στο πω με μαθηματικούς όρους αλλά είναι σαν αλυσιδωτή εξίσωση, η λύση της δημιουργεί μια άλλη εξίσωση και πάει λέγοντας. Αυτό πάλι είναι σαν αυτοάνοσο. Δηλαδή μόνος μου δημιουργώ τα προβλήματα; Ίσως ναι αλλά μπορεί και όχι. Να, έτσι, όλα έχουν δύο πλευρές. Ναι αλλά μόνο οι μύγες βλέπουν πολυεδρικά. Θες να πεις να κοιτάζω μόνο εκείνο που φαίνεται; Να κοιτάζεις μόνον εκείνο που σ’ ευχαριστεί, τα άλλα δεν χρειάζονται. Δεν το κάνω επίτηδες. Φυσικά και δεν το κάνεις επίτηδες, κανένας δεν θέλει να δυσαρεστείται. Δεν μπορώ να τα αφήσω στην τύχη τους. Ούτε όμως και να τα λύσεις μπορείς, γι’ αυτό επανέρχονται. Ωραία. Και πού καταλήγουμε; Δεν ξέρω, δεν είπαμε ότι θα καταλήγαμε σε κάτι. Να, έτσι. Συνέχεια αυτός ο αναβλητισμός. Μα δεν μπορώ να λύσω εγώ το πρόβλημά σου, δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Δεν απομονώνονται, είναι σαν να γυρνάνε όλα γύρω από κάποιο άστρο. Έχεις και ζαλάδες; Σπάνια. Αυτό είναι καλό.

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Η τρύπα της 19ης Ιουλίου κι ο Pirandello

Τι θα κάνουμε απόψε, θα πάμε; Πού να πάμε; Καλά, χαιρετίσματα. Πήγες τελικά στον γιατρό που μου έλεγες; Πήγα. Και τι του είπες; Ότι δεν θυμάμαι τι έκανα στις 19 Ιουλίου. Αυτό ήταν το πρόβλημά σου; Είπα να το πιάσω από κάπου. Κι έβγαλες άκρη; Διαπίστωσα ότι η ιστορία μας αγνοεί. Μα και συ στη Βικιπαίδεια; Το είδα γενικά. Γιατί δεν ψάχνεις τα αρχεία σου; Ποια χρονιά; Απ’ το 8 κι ύστερα, κάτι θα βρεις. Μα πάνε σχεδόν 10 χρόνια. Και μπορεί να έγινε κάτι στις 19 κι εγώ να έγραψα στις 20 ή στις 22, πού θα ξέρω; Απ’ τα συμφραζόμενα, τι τα έχουμε τα συμφραζόμενα; Ναι αλλά έτσι πρέπει να συνταιριάξω ημερομηνίες και πριν και μετά. Καλά, αν ήταν κάτι σοβαρό θα το θυμόσουν, δεν θα ’ναι τίποτα. Μα έχω μια τρύπα. Άλλες ημερομηνίες θυμάσαι; Όχι. Τότε δεν είναι τίποτα. Κι αν είναι πριν απ’ το 8; Αν δεν το θυμάσαι πάει να πει ότι δεν έχει σημασία, ξέχασέ το. Και ν’ αφήσω έτσι μια τρύπα; Αφού δεν ξέρεις που είναι, τι σε νοιάζει;

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Ο Pirandello κι ο πατέρας του

Σελίδες επί σελίδων για την ιστορία της τέχνης και τους καλλιτέχνες ενώ το καράβι έχει μπρουμυτίσει και οι μισοί είμαστε ήδη κάτω απ’ το νερό. Αν δεν είναι τραγέλαφος αυτά τα πράγματα τι είναι; Μην γίνεσαι απαισιόδοξος. Μην με τρελαίνεις κι εσύ, τι να ’μαι δηλαδή, χαρούμενος; Όχι αλλά με την απαισιοδοξία δεν βγαίνει τίποτα, έτσι μου ’λεγε ο πατέρας μου. Είχε κι άλλες τέτοιες ωραίες ιδέες ο πατέρας σου; Βέβαια, μια μέρα που δεν ήξερα μπάνιο και πνιγόμουν μ’ έβγαλε να πάρω ανάσα κι ύστερα με ξαναβούτηξε να δω τις μέδουσες και τις γοργόνες. Κι εσύ τι έκανες; Τα είδα όλα και δεν ξαναβούτηξα στο νερό. Ωραία εκμάθηση. Ναι αλλά έκτοτε όποτε ακούω για πνιγμούς κρατάω την ανάσα μου μέχρι να σκάσω. Και τι σχέση έχει αυτό τώρα μ’ αυτό που σου λέω εγώ; Θέλω να πω ότι άλλο το να πνίγεσαι πραγματικά και άλλα τα σχήματα λόγου, μ’ αυτά απλώς πανικοβάλλεσαι. Έχω λόγους να πανικοβάλλομαι, δεν πανικοβάλλομαι γιατί δεν έχω τι άλλο να κάνω. Θα υπάρχει κάποια τακτική και γι’ αυτό, για όλα υπάρχει μια τακτική. Πώς δεν την είχε έτοιμη την τακτική ο πατέρας σου; Αφού δεν βγαίνει τίποτα πια με την τέχνη γιατί δεν τη στέλνεις από κει που ’ρθε να ησυχάσεις; Γιατί θέλει κουράγιο κι αυτό. Και γιατί νομίζω πως δεν υπάρχω δίχως την τέχνη. Είσαι φορτισμένος συναισθηματικά. Ποιος το λέει αυτό τώρα, ο πατέρας σου; Να κάτσεις ν’ αναλογιστείς τι καλό έκανε σε σένα η τέχνη. Μ’ έκανε αυτό που είμαι, πού θες να το πας; Είσαι εξαρτημένος, αυτό βλέπω. Κι ο πατέρας μου όταν έκοψε το τσιγάρο το ’κανε με το μαχαίρι. Αν είναι να μένει κι ο πατέρας σου εδώ, εγώ να φεύγω. Το ’φερε η κουβέντα.

Η πέτρα του Σίσυφου κι ο Pirandello

Δεν καταλαβαίνω τι βρίσκεις και γράφεις κάθε μέρα. Βλακείες, τι γράφω; Στη θέση σου δεν θα έγραφα τίποτα. Κι εγώ στη θέση σου το ίδιο θα ’κανα. Είναι σαν την πέτρα του Σίσυφου, την πετάς κι αυτή σου ξανάρχεται. Εντάξει, δεν είναι και μαρτύριο, την πλάκα μου κάνω. Εγώ περισσότερο στενοχωριέμαι παρά γελάω. Είναι θέμα οπτικής, άλλοι γελάνε κι άλλοι κλαίνε. Ναι αλλά όλη αυτή η καθημερινότητα δεν λέει τίποτα, τι είπαμε σήμερα; Τίποτα. Είπες εσύ για την πέτρα του Σίσυφου, όλο και κάτι βγαίνει. Γιατί δεν σχολιάζεις τουλάχιστον την επικαιρότητα; Αυτό θα ’χε κάποιο νόημα. Γιατί δεν μπορώ να λέω συνέχεια τα ίδια, δεν είμαι δελτίο ειδήσεων. Να μην λες ειδήσεις, να λες για επιτεύγματα. Καλά, τα είδαμε και τα επιτεύγματα, πήγαμε στο φεγγάρι κι από τότε τίποτα, όλο ότι έρχεται ο Αρμαγεδδών κι αυτός δεν έρχεται, σαν τον Γκοντό. Τι ωραίο έργο αυτός ο Γκοντό, τι μου θύμησες… Ναι ήταν ωραία παράσταση. Γιατί δεν γράφεις κριτικές; Άντε πάλι, γράφουν άλλοι κριτικές, εγώ τι να πω άλλωστε; Να πεις για τη σκηνοθεσία, ποιοι έπαιζαν, τι γράφουν στις κριτικές; Γι’ αυτό δεν γράφω, γιατί οι κριτικές δεν λένε ποτέ τίποτα. Κι άμα γράφω κριτικές θα πρέπει να πηγαίνω και στο θέατρο που όπως ξέρεις δεν πάω. Γράφε εικονικές κριτικές, ποιος θα το καταλάβει; Ποιος θα τις διαβάζει θες να πεις. Σωστά, είναι κι αυτό. Είναι σαν την πέτρα του Σίσυφου, την πετάς κι αυτή σου ξανάρχεται. Μαρτύριο.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Το χάος κι ο Pirandello

Ο αυτοματισμός απορρέει απ’ την τριβή με το αντικείμενο και πρέπει να εντάσσεται σ’ ένα σύστημα. Αλλιώς γίνεσαι υποχείριο των συναισθημάτων σου και το αποτέλεσμα είναι μια χίμαιρα. Χίμαιρα ή χείμαρρος; Ο χείμαρρος σε πάει όπου θέλει. Κι η ζωή σε πάει όπου θέλει. Ναι αλλά η τέχνη υποτίθεται ότι είναι παράγωγο μιας σκέψης, δεν είναι βαράτε βιολιτζήδες. Ναι αλλά και το βαράτε βιολιτζήδες παράγει έναν ήχο και ακόμα κι ένα κακόηχο παίξιμο μπορεί να σημαίνει κάτι, μια αλλαγή. Αν σ’ ενδιαφέρει η δυσαρμονία ναι. Είναι τρομερές όμως αυτές οι συζητήσεις για την τέχνη, μπορείς να μιλάς όλη μέρα και να μην λες τίποτα. Μπορείς να τα βάλεις όλα σε μια σειρά και να κάνεις πως είσαι Ντα Ντα. Ή να τα εντάξεις κάπου και να τα παρουσιάσεις σαν διάλογο, υπάρχουν λύσεις. Παρ’ όλα αυτά κι ένα σύστημα μπορεί να παράγει ένα κακό έργο, δεν μπορεί; Γι’ αυτό είναι εκεί ο καλλιτέχνης, για να μην του ξινίσει το γάλα. Ναι αλλά πρέπει να υπάρχουν και κάποιες αρχές, δεν σημαίνει επειδή απλώνεις χαρτιά τουαλέτας πέρα – δώθε ότι κάνεις κι ένα καλό έργο, ούτε απαραίτητα ότι είναι πρωτοπορία. Μπορεί να μην σ’ ενδιαφέρουν οι αρχές, να θες να παράγεις έναν κακόγουστο ήχο ή ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Δηλαδή η τέχνη δεν υπηρετεί το ωραίο; Η τέχνη κανονικά δεν πρέπει να υπηρετεί τίποτα, πρέπει να είναι αυτόνομη. Εσύ δεν είπες ότι ο αυτοματισμός χωρίς έλεγχο κάνει στο τέλος μια χίμαιρα; Ο αυτοματισμός είναι μέσο, δεν είναι τέχνη, τέχνη είναι το παράγωγο όλης αυτής της πράξης. Και με το καλό και το κακό τι γίνεται; Μ’ αυτά ασχολούνται οι άλλοι. Και είναι ζήτημα αισθητικής. Βρε παιδί μου πότε ένα έργο είναι καλό; Αυτό ρωτάω. Όταν παράγει το σωστό συναίσθημα, καλό έργο είναι ας πούμε η Γκουέρνικα αλλά και άλλα, όταν ο καλλιτέχνης ξέρει τι λέει κι έχει κάτι να πει. Αλλά θα υπάρχουν φαντάζομαι κι άλλες, διαφορετικές ερμηνείες, το κάθε έργο μιλάει αλλιώς στον καθένα. Κι εξαρτάται κι απ’ αυτόν που μιλάει, αλλιώς θα το δει ο Μαλρώ κι αλλιώς το οποιοδήποτε σούργελο. Χάος. Ναι.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Τα περί εθνοσυνέλευσης και άλλων οραμάτων κι ο Pirandello

Δεν θα της απαντήσεις; Όχι. Δεν έχεις τι να της πεις ε; Έχω. Αλλά τα ’χω επαναλάβει πολλές φορές όλα αυτά που λέει και δεν μ’ ακούει κανείς. Δεν ανακατεύονται, για να μην χαρακτηριστούν. Ή είναι αντίθετοι. Φοβούνται. Σου λέει ο άλλος και οι τοίχοι έχουν αφτιά… για τέτοια είμαστε τώρα; Μου ’ρχεται να το ξεριζώσω αυτό το αφτί. Αυτοί είναι η κοινή γνώμη όμως. Και βλέπεις πως αντιδρά ο κόσμος στον Ρουβίκωνα. Δεν ξέρω για τον Ρουβίκωνα, δεν μου γεμίζουν το μάτι όλοι αυτοί, ούτε αυτοί ούτε οι άλλοι, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα παρά μόνον βανδαλισμούς και σπασίματα. Θα υπάρχουν φαντάζομαι και άτομα που πιστεύουν σε κάτι. Ναι αριστεριστές, ξέρω. Αλλά κάτι τρέχει με την ηγεσία κι εκεί, πιστεύουν ακόμα στον πατερούλη… δεν ξέρω. Θα υπάρχουν μεταξύ τους και κάποιοι προοδευτικοί. Μπορεί. Αλλά κι αυτοί μόνοι τους θα τα λένε - μόνοι τους θα τα ακούν. Είδες που βγήκε πάλι η Φώφη; Άλλο κι αυτό, από κει να καταλάβεις τι γίνεται. Έχουμε και τον Γλέζο, έχουμε σύμβολα. Προσωπικά δεν μου λέει τίποτα που πηγαίνει άσκεπος ο Γλέζος και σηκώνει τη γροθιά του ή που οδύρεται ο Κολλάτος στο FB, όλα αυτά συμβαίνουν μόνον για να τα δείχνει η τηλεόραση, δεν έχουν πέραση γιατί ο κόσμος απογοητεύτηκε ή κουράστηκε να προσπαθεί ή απλά γιατί δεν είναι στο χέρι του. Με το να μην αποδέχεσαι όμως κανέναν δεν πάει πουθενά. Το ξέρω. αλλά όταν δεις την αγορά εκεί έξω καταλαβαίνεις τι δεν πάει καλά και γιατί δεν γίνεται τίποτα, γιατί ο καθένας προσπαθεί να τσεπώσει το κάτι τι στου και δεν υπάρχει όραμα. Απ’ την άλλη είμαστε όλο γλέντια και στην υγειά μας βρε παιδιά, έχουμε γίνει σαλτιμπάγκοι που αντιπολιτευόμαστε ο ένας τον άλλον, εσύ φταις, όχι εσύ φταις κι από δουλειά τίποτα, λόγια μόνον και φιοριτούρες. Και σαν τι θα έπρεπε να κάνει ο κόσμος; Δεν ξέρω, να το αρνηθεί, να μην ψηφίσει τίποτα, ουδείς. Και να γίνει ύστερα μια εθνοσυνέλευση. Και να ξανάρθει πάλι ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, να βγάλουν και τον Τσοχατζόπουλο απ’ τη φυλακή κι άντε πάλι δωστου. Ή άντε πάλι στ’ άρματα, μπρος στον αγώνα… παιδιά της Ελλάδος παιδιά…

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Τα αυγά κι ο Pirandello

Δηλαδή τι νομίζεις ότι κάνεις; Αντιστέκομαι. Με τον τρόπο μου. Αντιστέκεσαι. Σε τι ακριβώς; Στη διαφθορά μάλλον. Αλλά δεν μαζεύεται. Γιατί δεν γράφεις μια καταγγελία; Γιατί μπάζει. Και γιατί δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, είναι αχταρμάς. Ναι αλλά έχει δίκιο η κοπελιά που σου λέει ότι αν δεν κάνεις εσύ τίποτα ποιος θα το κάνει. Κάνω. Ψιλοπράγματα αλλά κάνω. Να επιμείνεις. Δεν γίνεται τίποτα. Και νιώθω γελοίος να κουνάω σημαίες πέρα – δώθε και να νομίζουν πως τους κάνω σήματα. Βλέπεις όμως ότι δεν είναι όλοι αδιάφοροι. Μιλάμε για εξαιρέσεις. Οι περισσότεροι κοιτάνε απ’ την άλλη. Και δεν θέλω να καταντήσω ηθικολόγος, να λέω συνέχεια τι δεν είναι σωστό και πώς έπρεπε να γίνει, όλοι ξέρουν πώς έπρεπε να γίνει, ακόμα κι αυτοί που το κάνουν λάθος. Και γιατί το κάνουν; Η διαφθορά που σου ’λεγα. Το μέλι, τα αξιώματα. Κι επειδή έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι, επειδή δεν υπάρχει ήθος. Εσύ όμως είσαι υποχρεωμένος να κάνεις κάτι, δεν φτάνουν τα ωραία λόγια, χρειάζεται δράση, πράξεις. Δεν γίνεται ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Δεν γίνεται. Και δεν γίνεται γιατί κανένας δεν θέλει να σπάσει τα δικά του αυγά. Σπάσε των άλλων τότε. Δεν μπορώ, θα έπρεπε να είμαι συστημικός.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Η βροχή κι ο Pirandello

Ούτε να σκεφτείς δεν μπορείς μ’ αυτή τη βροχή. Ίσως να είναι καλύτερα. Να πάρω ρεπό λες; Να το κάνεις τι; Αυτό να μου πεις. Είναι Κυριακή άλλωστε. Φαντάζομαι πως θα ’ναι κι αργία. Σωστά, δεν είναι αργία όλες οι Κυριακές. Αλλά με τέτοιο παλιόκαιρο ποιος θα πήγαινε στα μαγαζιά; Κανείς. Αλλά θα μπορούσε να είναι εργάσιμη, από βλακεία. Γενικά έχει καταντήσει βλακεία το να δουλεύει κανείς. Είχαμε - δεν είχαμε, κάτι είπαμε πάλι ε; Δεν το κατάλαβα, τι είπαμε; Αυτά, τα περί βροχής και αργίας. Νόμιζα ότι συζητούσαμε περί βλακείας. Αυτό προέκυψε, λόγω βροχής.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Η θανατερή ποίηση κι ο Pirandello

Προσπαθώ να καταλάβω τη σχέση των ποιητών με τον θάνατο ή τέλος πάντων με ό,τι είχε έναν λογαριασμό και τον ξόφλησε και δεν βγάζω άκρη, θεωρούν ότι τον ξορκίζουν έτσι; Κατευνάζουν τον φόβο τους μάλλον. Ή γαντζώνονται κατά κάποιο τρόπο απ’ τη ζωή, δεν ξέρω, το ίδιο δεν κάνεις κι εσύ; Δεν νομίζω, συνήθως αποφεύγω οτιδήποτε σχετικό. Ε, το κάνεις μ’ άλλον τρόπο, το ίδιο είναι. Δεν είναι το ίδιο, εγώ τον βλέπω σαν σε ταινία, δεν τον αφήνω να δηλητηριάζει την καθημερινότητά μου. Αλλά μπορεί εγώ να ’μαι αναίσθητος κι αυτοί οι καλοί, ούτε αυτό το ξέρω. Είναι άλλη προσέγγιση. Ή το θεωρούν και λίγο κωλοπιασάδικο, είναι ωραίο σαν στοιχείο, μελοδραματικά, καταλαβαίνεις τι εννοώ. Καταλαβαίνω. Αλλά το θεωρώ και πολύ φτηνό παράλληλα… οι στάχτες που παίρνει ο αέρας, τα μαραμένα λουλούδια, οι φωτογραφίες των πεθαμένων στη σιφονιέρα, όσο ωραία και να τα πεις είναι καταθλιπτικά, δεν είναι; Τον κάνουν τέχνη, είναι μια αντίδραση ίσως. Μα πόσες φορές μπορεί να σ’ αγγίζει ένας θάνατος; Μια; Τρεις; Δεν γίνεται να σ’ αγγίζει εκατόν δεκατρείς. Εννοείς ότι ψεύδονται; Ότι έχουν μια ευκολία και πάρε να ’χεις; Ακριβώς. Ότι πουλάνε συναίσθημα. Και μ’ ενοχλεί.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Η 17 Νοέμβρη κι ο Pirandello

Πάσχουμε από υμνοπάθεια, αλλιώς τι; Εντάξει, τα μέσα τον κάνουν τον σαματά. Εννοείς ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται; Και ποιοι πάνε στην πορεία, εγώ; Κάποιοι πάνε. Αλλά πάνε για να τους δούνε οι άλλοι που θα ’ναι εκεί, από σκοπιμότητα, έχει γίνει κάτι σαν reunion. Δεν ξέρω τι έχει γίνει, εμένα μ’ απελπίζουν όλα αυτά. Αδιαφόρησε, τι άλλο να κάνεις; Θλίβομαι μ’ όλες αυτές τις παράτες, με τα σκατοκόμματα που μπαίνουν μπροστά κι όλους αυτούς τους υπαλληλίσκους που παριστάνουν τους αγωνιστές. Έτσι γίνεται με τις επαναστάσεις, τις καρπώνονται στο τέλος κάτι άσχετοι. Αλλά δεν μπορείς να επιβάλεις σιωπή. Δεν θέλω σιωπή, μια μεσίστια μου φτάνει, τα άλλα όλα είναι καραγκιοζιλίκια και κουβέντα να γίνεται.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Οι νοοτροπίες κι ο Pirandello

Είδες τι έγινε; Είδα. Είναι να μαζευτούμε όλοι οι υποψήφιοι αυτόχειρες κι όπου είναι να κάνει καταιγίδα να τρέχουμε. Δεν είναι αστείο. Δεν είναι αλλά δεν έχει σωσμό, μην το ψάχνεις. Αυτό τώρα είναι παραίτηση. Εσύ που δεν δηλώνεις παραίτηση πήγαινε να το παλέψεις. Δεν είναι στάση αυτή τώρα. Είναι νοοτροπία, τι δεν καταλαβαίνεις; Δεν το δέχομαι, δεν μπορείς να κάθεσαι και να βλέπεις κάθε τρεις και λίγο τις καταστροφές και να μην κάνεις τίποτα. Είσαι επηρεασμένος. Αύριο που θα γίνει η πορεία το πρόβλημα θα πάει στην άκρη και θα κυνηγάνε τους ταραξίες στα Εξάρχεια, πρώτη φορά το βλέπεις; Τώρα λέμε για την καταστροφή, δεν λέμε για το τι θα γίνει στην πορεία. Από όπου και να το πιάσεις το ίδιο κάνει, δεν έχει νόημα. Κι αυτό είναι όμως νοοτροπία. Ναι, στην Ελλάδα έχουμε δύο νοοτροπίες, των μεν και των δε. Κι αυτό δεν αλλάζει.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Το θέσφατο κι ο Pirandello

Μπρρρ… έχει φουσκοθαλασσιά σήμερα. Νοέμβρης είναι. Είναι λες και θα μπει απ’ τη μπαλκονόπορτα. Μην μου πεις τώρα ότι σε φοβίζει κι ο καιρός. Είναι λίγο τρομαχτικός, ειδικά το πρωί που ξυπνάς. Εγώ πάντα απορούσα με αυτούς που ταξιδεύουν με πλοία. Μέχρι 8 μποφόρ πάνε κι έρχονται, ύστερα δένουν. Και δεν είναι κι ωκεανός. Εσύ θα ταξίδευες με 8 μποφόρ; Όχι… αλλά αν ήταν ανάγκη μπορεί. Ναι, στην ανάγκη τα παίζεις όλα για όλα. Αλλά δεν αισθάνομαι άνετα στο νερό. Δεν είσαι δηλαδή θαλασσινός. Είμαι καλά κι από δω. Παρ’ όλα αυτά βλέπεις, κολυμπούν ακόμα. Θαλασσοπνίγονται θες να πεις. Όποιου του μέλει να πνιγεί που λένε. Αλλά μπορεί να είναι διασκεδαστικό. Ή ζήτημα υγείας. Ναι. Αλλά πρέπει να ’σαι και λιγουλάκι τρελός. Καλά, τρελός πρέπει να ’σαι όπως και να ’χει, δεν τη βγάζεις αλλιώς. Τι είναι αυτό τώρα, συνταγή; Θέσφατο.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο ιντελεκτουαλισμός κι ο Pirandello

Ξέρεις τι νομίζω; Ότι είμαστε πολύ ιντελεκτουελ. Και τι να κάνουμε; Να σπάμε πιάτα; Δεν λέω να σπάμε πιάτα αλλά ότι μπορεί αυτή να ’ναι η ρίζα του κακού. Δεν είναι κακό να είσαι διαφορετικός. Και δεν καταλαβαίνω τι θα μπορούσες να κάνεις μ’ αυτό. Θα μπορούσαμε βρε παιδί μου να συζητάμε για πιο βατά θέματα… Μα δεν συζητάμε για κβαντομηχανική, για ζώδια θες να μιλάμε; Δεν λέω και για ζώδια αλλά θα μπορούσαμε να αναλύουμε ερωτικά θέματα ή να λέμε… πώς λένε οι άλλοι για το καλάθι της νοικοκυράς… τέτοια θέματα. Ωραία, γράψε τις τιμές δίπλα στη λίστα για το σούπερ μάρκετ που σου ’δωσα, τι να σου πω; Δεν κατάλαβες, να λέμε για τη λίστα αλλά να την λέμε διαφορετικά. Γιατί, δεν την καταλαβαίνουν;

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Η λύση του Pirandello

Τι απελπισία είναι αυτή; Δεν είναι απελπισία, έχω μπαϊλντήσει με τους ανθρώπους. Σου έχω πει να τους αγνοείς. Τους αγνοώ αλλά μου μπαίνουν στη μύτη. Γιατί δεν τους κόβεις; Γιατί είναι Λερναία Ύδρα, κόβεις έναν και βγαίνουν δέκα. Κάτι θα γράφεις που τους πειράζει. Όλα τους πειράζουν, τα λες έτσι τους πειράζουν, τα λες αλλιώς πάλι τους πειράζουν. Αυτά έχει ο δημόσιος λόγος. Μου τη σπάει να μην μπορώ να λέω τη γνώμη μου. Λέγε την με άλλο τρόπο, λέγε ότι τα λέω εγώ. Αυτό κάνω αλλά εσύ δεν έχεις facebook και τα λένε σε μένα. Λέγε τότε περί ανέμων και υδάτων, μην τους προκαλείς. Περί ανέμων και υδάτων λέω. Αλλά αυτοί έχουν τη μύγα και μυγιάζονται. Καταλαβαίνεις ότι αυτά τα πράγματα είναι παιδαριώδη, έτσι δεν είναι; Το καταλαβαίνω μωρέ αλλά κι εγώ άνθρωπος είμαι, γράφω μια μαλακία να περάσει η ώρα και όλοι θέλουν να με βάλουν στη θέση μου. Έτσι είναι ο κόσμος, δεν θέλει να περνάει ο άλλος καλά. Πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω. Να γράφεις αδιάφορα πράγματα. ή να τους τσακίσεις στα ποιήματα. Λες; Λέω.

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Η φυτολογία κι ο Pirandello

Πρέπει να τσαλαπατήσεις οτιδήποτε μέσα σου για να πετύχεις ακόμα και κάτι που αργότερα μπορεί και να μοιάζει πραγματικά ασήμαντο, δεν είναι γελοίο Εξαρτάται από το σε τι αναφέρεσαι. Αναφέρομαι στις αποτιμήσεις. Ναι αλλά πιθανόν και οι ίδιες οι αποτιμήσεις να είναι γελοίες. Ακόμα χειρότερα. Γιατί δεν παίρνεις τα πράματα απλώς όπως έρχονται; Το προσπαθώ αλλά δεν είναι εύκολο. Δεν απασχολείς το μυαλό σου αρκετά με άλλα πράγματα, γι’ αυτό. Υποτίθεται ότι οι αποτιμήσεις σε βελτιώνουν. Και η βροχή ευνοεί τα φυτά αλλά δεν το σχολιάζουν. Μπορεί να το σχολιάζουν και να μην το αντιλαμβανόμαστε. Ναι αλλά κι αυτό είναι με ανθρώπινα κριτήρια. Μα δεν είμαι υπεράνθρωπος. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια σκοπιμότητα όμως. Γιατί πάντα καταλήγουμε να συζητάμε κάτι άλλο απ’ αυτό που σου λέω; Γιατί αυτά που λες δεν σηκώνουν συζήτηση. Αυτό τώρα είναι υπεκφυγή. Δεν υπεκφεύγω, απλώς δεν έχω τι να σου πω, αν νομίζεις ότι τα πράγματα που κάνεις μπορεί να μην έχουν αξία γιατί τα κάνεις; Δεν ξέρω. κι εγώ αναρωτιέμαι. Θα μπορούσες να αναρωτηθείς για κάτι άλλο. Μπορεί να είμαι εμμονικός. Ή να έχεις τάση σε σοφιστείες. Λες να είναι κακό αυτό; Δεν νομίζω. Για να είναι κακό κάτι πρέπει να βλάπτει και κάποιον. Και στην περίπτωσή μου; Μπορεί και να σε βλάπτει. Αλλά μπορεί και να σου κάνει καλό. Και πώς θα το ξέρω αυτό; Με φυτολογικούς όρους μπορεί ν’ αρχίσεις να μαραζώνεις οπότε θα είναι κακό. Ή ν’ ανθίσεις οπότε θα είναι καλό.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Η επικαιρότητα κι ο Pirandello

Επίκαιρος είσαι όταν είσαι μέσα στα πράγματα, όχι όταν τα βλέπεις στις ειδήσεις στον καναπέ. Τότε είσαι μια ξεμωραμένη μούμια που παρακολουθεί σαπουνόπερες και καλά θα ’κανες να του δίνεις. Δηλαδή εσύ νομίζεις ότι είσαι επίκαιρος; Όχι. Αλλά ασχολούμαι. Μα δεν πας ποτέ πουθενά, με τι ασχολείσαι; Εκφράζομαι. Μα αυτό είναι μεταποίηση, δεν είναι επικαιρότητα. Ναι. Με τι διαφορά ότι εγώ κάνω κάτι… μεταποιήσεις έστω. Υπαινίσσεσαι ότι εγώ δεν κάνω τίποτα; Γιατί, κάνεις; Δεν κάνω; Όχι. Κάθεσαι μόνον πάνω απ’ το κεφάλι μου και μ’ επικρίνεις. Αντιπροσωπεύω την κοινή γνώμη όμως.

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Η Ε.Φ ο Καζαντζίδης κι ο Pirandello

Εκτός απ’ το να ξενιτευτείς τι άλλο θα ήθελες; Θα ήθελα πολύ επίσης να είμαι ανδροειδές και να ’χω στη δούλεψή μου ένα πράσινο καναρίνι με μπαταρίες. Δεν θα με πείραζε ακόμα κι αν ήταν ερμαφρόδιτο. Τι μπαταρίες; Αλκαλικές. Αυτά τα πουλάκια κάνουν το κλουβί τους χάλια, γιατί δεν παίρνεις έναν σκύλο; Γιατί τα σκυλιά δεν τραγουδάνε. Γιατί καναρίνι τότε κι όχι έναν κορυδαλλό; Είναι σπάνιοι οι κορυδαλλοί. Ενώ τα πράσινα καναρίνια δεν είναι; Εξέφρασα μια επιθυμία, δεν είπα ότι θα πάρω. Και γιατί ανδροειδές; Γιατί έχουν κάποιες συγκεκριμένες προδιαγραφές. Είσαι σε φάση επιστημονικοφαντασίας; Είμαι σε φάση φευγιού γενικώς. Και γιατί δεν φεύγεις; Γιατί έχω πράγματα που με κρατάνε εδώ. Ενώ τα ανδροειδή δεν έχουν; Τα ανδροειδή δεν έχουν τέτοια προβλήματα. Πώς το ξέρεις; Γιατί είναι κατά το ήμισυ μηχανές. Και το άλλο μισό; Δεν έχει επιθυμίες; Έχει. Αλλά είναι κι αυτές τεχνικές. Και σ’ αρέσει αυτό το πράγμα; Δεν ξέρω. Δεν μ’ αρέσει αυτό που κάνω εδώ. Γιατί δεν γίνεσαι ψαράς τότε; Να τραγουδάς στη βάρκα όπως έκανε ο Καζαντζίδης; Τι σχέση έχει τώρα ο Καζαντζίδης; Τραγουδούσε κι αυτός για την ξενιτιά. Και ήταν συνέχεια δυσαρεστημένος. Λες; Λέω.

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Οι βαλίτσες κι ο Pirandello

Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να ξεχνάνε οι άνθρωποι τις βαλίτσες τους στα αεροδρόμια. Μπορεί να τις αφήνουν επίτηδες. Για ποιο λόγο; Να τους είναι βάρος και να θέλουν να τις ξεφορτωθούν. Έλα τώρα, αυτό δεν στέκει. Το ξέρω. Τις αφήνουν γιατί είναι αφηρημένοι. Αλλά εγώ θα προτιμούσα το άλλο. Γιατί; Γιατί είναι ωραίος τρόπος να ξεφορτώνεσαι τον προηγούμενό σου εαυτό και να γίνεσαι ξαφνικά κάποιος άλλος. Αφήνοντας δυο παντελόνια στο αεροδρόμιο; Μπορεί να το κάνουν ασυνείδητα. Ή να ’ναι δείγμα Αλτσχάιμερ. Δείγμα είναι οπωσδήποτε. Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουν του τι.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Όταν ο Pirandello δεν κοιμάται καλά

Τι τρέχει; Θα πάμε για κυνήγι; Όχι, δεν είχα ύπνο. Γιατί δεν παίρνεις ένα χάπι; Αυτά τα χάπια είναι γι’ αυτούς που δεν κοιμούνται καθόλου, εγώ κοιμάμαι. Κοιμάσαι. Αλλά λάθος ώρες. Και μετά ξαγρυπνάς και ξυπνάς και μας. Δεν το κάνω επίτηδες, έτσι μου βγαίνει. Κι εγώ τι φταίω; Δεν είπα ότι φταις εσύ. Μην τα λες όπως θες, ρωτάω τι φταίω και με ξυπνάς. Και εγώ σου ζήτησα συγγνώμη, τι άλλο να κάνω; Να μ’ αφήσεις να κοιμηθώ. Και πότε ζήτησες συγγνώμη; Σου είπα ότι δεν το κάνω επίτηδες, τι άλλο να πω; Ορίστε. Μ’ αυτά και με ’κείνα με ξύπνησες, τι κατάλαβες; Τίποτα. Είναι δυνατόν να ’χει κουνούπια τέτοιο καιρό; Θα ’χει τελειώσει το μηχανάκι. Γιατί δεν βάζουμε εκείνα τα παλιά τα κατόλ; Με ξύπνησες τέσσερις το πρωί να με ρωτήσεις γιατί δεν βάζουμε κατόλ; Το ’φερε η κουβέντα. Γιατί δεν φτιάχνεις τουλάχιστον έναν καφέ; Γιατί δεν τον κάνεις εσύ; Αφού ξύπνησες που ξύπνησες. Με ξύπνησες να σου φτιάξω καφέ; Δεν θα φτιάξεις για μένα, για μας θα τον φτιάξεις. Να πας να τον φτιάξεις μόνος σου. Εσύ δεν λες ότι φτιάχνω χάλια καφέ; Θεέ μου η μουρμούρα σου. Που πας; Να σου φτιάξω έναν ρημαδοκαφέ. Δεν θέλω να σε βάζω σε κόπο. Δεν θες αλλά με ξυπνάς να σου φτιάξω καφέ. Ο καφές με ηρεμεί. Ηρεμεί εσένα κι εκνευρίζει εμένα. Πολλοί άνθρωποι νευριάζουν με τον καφέ. Εγώ πάλι τίποτα. Είναι επειδή κοιμάσαι κανονικά, για ρώτα και μας.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Η documenta κι ο Pirandello

Είναι ανακουφιστικό να μιλάς με κάποιον που καταλαβαίνει απ’ τη δουλειά αλλά τι λέγατε τόσες ώρες; Μπούρδες. Για την documenta και τέτοια. Περί ανέμων και υδάτων. Καλό δεν είναι αυτό; Δεν ξελαφρώνεις; Ναι, βέβαια. Δηλαδή όλα καλά. Ναι, καλά… τι καλά δηλαδή… τέλος πάντων. Με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένος. Ναι μωρέ καλά ήταν. Αλλά ταυτόχρονα είναι σαν να σκαλίζεις σκατά. Μια χαρά θεσμός δεν είναι; Όλα αυτά είναι πολύ θεωρητικά… η σημασία της τέχνης, τα νέα ρεύματα… για ποιον γίνονται δεν ξέρω, ποιον αφορούν. Μια μερίδα που ασχολείται μ’ αυτά, τι ποιον αφορούν; Για ποιον γίνεται η τέχνη; Αυτό ακριβώς, εγώ που ξέρω υποτίθεται το λέω σε σένα που ξέρεις και το ανακυκλώνουμε. Τελικά όμως δεν πάει πουθενά, δεν γίνεται δημόσιο αγαθό, είναι κάτι από μας για μας. Μα τόσος κόσμος την είδε. Ναι αλλά η τέχνη πρέπει να διαμορφώνει από κάτω, να σκέφτεσαι αλλιώς… κάπως να επιδρά. Δεν γίνεται να γίνουν όλοι καλλιτέχνες. Αυτό ακριβώς. Όλα αυτά είναι λίγο - πολύ διακοσμητικά, πολύ δήθεν. Τα βλέπουν, λένε ότι πήγανε και πάπαλα. Τι άλλο έπρεπε να γίνει δηλαδή; Δεν ξέρω, πολλά. Δεν είναι η τέχνη το παν. Το ξέρω. Αφού το ξέρεις γιατί δυσανασχετείς; Να, αυτά λέγαμε, αναλύσεις επί αναλύσεων και μετά γεια σας, αυτό είναι η τέχνη; Δεν ξέρω, μπορεί να ’ναι κι αυτό. Και άλλα πολλά. Ή τίποτα. Μπορεί να είναι κάτι σαν την άνοιξη ή να μην έχει καν νόημα… δεν ξέρω, πραγματικά.

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Το επιχειρείν κι ο Pirandello

Αφού το κοίταξε για μια στιγμή, έξυσε το κεφάλι του και πέταξε τελικά και το άλμπουμ. Από πάνω στρίμωξε ένα ζευγάρι αρβύλες που είχε να βάλει χρόνια, τριμμένα εσώρουχα, μπλουζάκια που έπιαναν απλώς χώρο στην ντουλάπα του, ένα σχισμένο φωτιστικό που αναγκάστηκε να του τσακίσει τις αρθρώσεις, τρία - τέσσερα παντελόνια από διάφορες περιόδους που δεν ήξερε γιατί κράταγε, κάτι κασκέτα που είχε ποιος ξέρει από πότε, κάτι φρικαλέα ενθύμια ταξιδιού κι ό,τι άλλο έβρισκε μπροστά του και του φαινόταν άχρηστο, έτσι που η σκουπιδοσακούλα έγινε ασήκωτη. Μετά την έπιασε με τα δυο του χέρια και την έσυρε στον διάδρομο μέχρι την εξώπορτα, όπως είχε κάνει και πριν που την έσερνε από δωμάτιο σε δωμάτιο. Την ίδια ώρα εγώ κατέβαζα τα φωτιστικά τραβολογώντας τα ανεβοκατεβαίνοντας μια τεράστια σκάλα, μόνωνα τα καλώδια και βίδωνα ντουί με κάτι 25άρες λάμπες που απλώς έφεγγαν. Πριν είχα κατεβάσει κουρτίνες κι είχα ξεμοντάρει το κρεβάτι, το πλυντήριο κι είχα αδειάσει και βγάλει ήδη απ’ την πρίζα το ψυγείο, είχα βάλει τα κουζινικά σε κούτες και έψαχνα να βρω ηλεκτρολόγο ν’ αποσυνδέσει την κουζίνα που ’χα αφήσει τελευταία. Εννοείται ότι όλα τα ρούχα ήταν ήδη ή σε βαλίτσες ή σε κούτες κι όλα αυτά ήταν αραδιασμένα κατά μήκος του τοίχου του σαλονιού, έστριβαν στον διάδρομο κι έφταναν ως την πόρτα ενώ αντικριστά είχαμε αραδιάσει όλα τα έπιπλα με τις καρέκλες στη σειρά σαν σε πάλκο. Σαν καράβι έτοιμο να φύγει είπα και κάθισα να ξαποστάσω. Καλή δουλειά είπε ο Pirandello και μου έδωσε τσιγάρο, με μέλλον. Εμείς πόσα θα πάρουμε; Θα μας πει ο Σαλίμ. Ποιος είναι ο Σαλίμ; Εκείνος ο ψηλός. Δικό του είναι το φορτηγό; Έχει καμιά δεκαριά τέτοια. Οικοσκευές, σ’ όλα τα Βαλκάνια, επιχειρηματίας. Και δεν τους πιάνουν; Ποιος να τους πιάσει; Ξέρω γω; Η αστυνομία. Η αστυνομία μεγαλοπιάνεται, αυτό είναι λιανεμπόριο. Άλλωστε πρέπει να υπάρξει καταγγελία. Μ’ αυτά όλα είναι δικά σου πράγματα. Δικά μου παλιοπράματα θες να πεις. Και θα πάρουμε ό,τι πάρουμε απ’ τον Σαλίμ, θα πούμε ύστερα πως μας κατέκλεψαν και θα πάρουμε και κάτι απ’ την ασφάλεια, θα τα βολέψουμε. Ενημερωμένο σε βλέπω. Τα λέει η τηλεόραση, δεν τα λέω εγώ. Το επιχειρείν στηρίζει την οικονομία. Από πού θαρρείς βγαίνουν οι φόροι;

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Τα περί εκπλήξεων κι ο Pirandello

Δεν σε εκπλήσσει τίποτα τελικά; Εξωτερικά ερεθίσματα εννοείς; Γιατί, υπάρχουν κι εσωτερικά; Ναι. Αλλά αυτά μπορεί να είναι αντιδράσεις. Να σε πονάει ας πούμε το στομάχι σου; Και αυτό. Όχι εγώ εννοούσα αν σε εκπλήσσουν πράγματα που προέρχονται απ’ έξω, απ’ τους άλλους. Με εκπλήσσει μια όμορφη γκόμενα. Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή. Αν έχει ας πούμε κανονικά βυζιά κι έχει κάτι να πει. Αν είναι δηλαδή διαφορετική. Δεν εννοώ αναστάτωση, εννοώ έκπληξη, κάτι που δεν το περιμένεις. Α, αυτό εννοείς. Είμαι ανοιχτός, δεν έχω προκαταλήψεις. Και εκπλήσσεσαι; Όχι. Δηλαδή όχι πια. Δεν θα… δεν θα σε εξέπληττε ακόμα κι αν έβλεπες τον Άι Βασίλη; Αυτόν που έρχεται την Πρωτοχρονιά; Ναι. Όχι. Ξέρω δηλαδή ότι είναι ψεύτικος. Εννοώ βρε παιδί μου έναν κανονικό άγιο, της εκκλησίας. Γιατί, έχω τέτοιες πιθανότητες; Εννοώ αν σου συνέβαινε κάτι παράδοξο, κάτι αδιανόητο. Να με απαγάγουν ας πούμε εξωγήινοι; Οτιδήποτε, να σου συμβεί κάτι αναπάντεχο. Θα με εξέπληττε. Αλλά τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν συχνά. Θα σε εξέπληττε πάντως, αυτό μ’ ενδιαφέρει. Φυσικά, δεν είμαι κι από σίδερο, θα υπέκυπτα.

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Ο αέρας κι ο Pirandello

Ο αέρας θα φταίει. Τι έχει ο αέρας; Και τι δεν έχει. Σωματίδια, μικρόβια, επιδημίες… σκέτη μόλυνση. Και γιατί αερίζουμε κάθε τόσο; Λοταρία παίζουμε;

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Οι χ-ψ λόγοι κι ο Pirandello

Λοιπόν εγώ ξέρω ότι όποιος ξέρει να διαβάζει καταλαβαίνει, το μυρίζεται. Και του κάνεις ή δεν του κάνεις. Απλά πράγματα. Ε, εντάξει, δεν είναι όλοι έτσι, κάποιοι σε ανέχονται για χ-ψ λόγους. Πες μου έναν χ-ψ λόγο. Ε, τώρα δεν θυμάμαι για να σου πω, εννοώ όμως ότι μπορεί να σε γουστάρει για το ένα και να του σπας τα νεύρα με το άλλο, δεν συμπαθούμε ολοκληρωτικά, κανέναν. Εγώ θέλω να πω ότι δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια, αυτό εννοώ. Μα όταν γράφεις δεν το κάνεις γι’ αυτό, γράφεις γιατί σου αρέσει, φτιάχνεσαι. Ωραία, αυτό το κρατάμε. Και πετάμε τι; Όλο το υπόλοιπο που θα έγραφες. Και σ’ όποιον αρέσει.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Ένα γεια απ' τον Pirandello

Γεια. Φεύγεις ή έρχεσαι; Είναι ένα στατικό γεια. Όπως λέμε στατικός ηλεκτρισμός; Όπως λέμε δεν πάω πουθενά. Είναι φανερό αυτό. Είναι από αμηχανία, όπως βήχει κάποιος. Ναι, ξέρω. Είναι μια λέξη. Τη λες κι αυτό είναι. Ευκολάκι. Όχι και τόσο, πόσοι σου λένε γεια; Κανένας μάλλον. Είδες;

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Η επανεκκίνηση της οικονομίας κι ο Pirandello

Ε, καλά είναι. Ας τα λέμε καλά. Δηλαδή τι καλά… τέλος πάντων, θα μπορούσε να ’ναι και χειρότερα. Ότι θα μπορούσε, θα μπορούσε. Αλλά… έτσι που ’ναι δηλαδή, ούτε καλά μπορείς να τα πεις ούτε άσχημα. Ναι, είναι κάπως μεσοβέζικα. Μεσοβέζικα προς το άσχημα. Εντάξει, δεν είναι κι εντελώς άσχημα. Δεν το λες και καλά αλλά δεν το λες κι άσχημα. Πληκτικά είναι. Α, ναι. Πληκτικά είναι. Ευτυχώς να λες που δεν μας δέρνει καμιά αρρώστια. Αυτό ναι, ευτυχώς. Ή που δεν είμαστε κατά φαντασία, είδες ο άλλος τι έπαθε. Αυτός είχε εμμονές. Κι εμείς έχουμε εμμονές, ποιος δεν έχει; Το θέμα είναι ότι εμείς τις ελέγχουμε, το παν είναι να τις ελέγχεις, να μην τις αφήνεις να σε παίρνουν από κάτω. Το κυριότερο είναι να ’χει κανείς κάποια ασχολία. Μήτηρ πάσης κακίας; Ε, άμα κάθεσαι όλο και κάτι σκέφτεσαι. Εγώ βλέπω όνειρα. Βλέπεις εσύ όνειρα; Τι όνειρα; Ό,τι να ’ναι. Βλέπω. Αλλά δεν τα θυμάμαι. Να τρως μπανάνες, έχουν λέει μαγνήσιο. Τα πιστεύεις αυτά; Αν έχουν μαγνήσιο; Αν κάνουν καλό στη μνήμη που λένε. Για να το λένε κάτι θα κάνουν. Εγώ πιστεύω ότι όλα αυτά είναι μόδες. Ποια αυτά; Αυτά με την υγιεινή διατροφή, τα χωρίς καθόλου λιπαρά… μόδες για να πουλάνε πράγματα. Το καλύτερο είναι να περπατάς. Είδες τι έγινε στην Καταλονία; Έχουν κι αυτοί θέματα. Ξέρεις τι πρόσεξα; Ότι κάθε πενήντα χρόνια το πιάνουμε απ’ την αρχή. Λες γι’ αυτά τα φασιστικά; Ναι. Αλλά κι άλλα πράγματα. Είναι που ο άνθρωπος δεν έχει με τι άλλο ν’ ασχοληθεί. Εγώ πιστεύω ότι το πρόβλημα πάντα είναι η επανεκκίνηση της οικονομίας. Θες καφέ; Α, ναι, έναν καφέ τώρα πολύ θα τον ήθελα. Θες ραδιόφωνο; Άπαπα.

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Το μπάννερ κι ο Pirandello

Ωραίο μπάννερ είπε ο Pirandello. Έχεις κι άλλα τέτοια; Όχι. Αλλά πρέπει να παραδεχθείς ότι είναι ωραία ατάκα. Ναι αλλά δεν απευθύνεται πουθενά. Δεν πειράζει. Τι δεν πειράζει; Που όπως λες δεν απευθύνεται πουθενά. Μου φτάνει που συνειδητοποιώ εγώ κάποια πράγματα. Θεωρητικά η τέχνη πρέπει ν’ απευθύνεται κάπου όμως, δεν πρέπει; Εντάξει δεν είναι και πάρε κόσμε αλλά αυτά έχω, σ’ όποιον αρέσει. Πάλι αρπάζεσαι. Δεν αρπάζομαι αλλά μια ώρα ψάχνω να βρω να πω κάτι κι έρχεσαι και μου τη μπαίνεις, μην μου τη μπαίνεις να μην αρπάζομαι. Εγώ τα λέω για το καλό σου. Πες τα τότε με άλλον τρόπο. Αυτός είναι ο τρόπος μου. Αλλά εσύ θες όλοι να συμφωνούμε μαζί σου, δεν γίνεται. Κι εσύ είσαι εκτός τόπου και χρόνου αλλά εγώ δεν λέω τίποτα. Δεν λες τίποτα γιατί δεν σου δίνω το δικαίωμα, αν αρχίσω να λέω κουταμάρες δεν θα μου το πεις; Θα στο πω αλλά με καλό τρόπο. Άρα καταλήγουμε στο ότι σημασία έχει το πώς θα πεις κάτι, όχι το τι λες. Να, τώρα διαστρεβλώνεις τα λόγια μου, δεν σου κάνω λογοκρισία. Ποιος μίλησε για λογοκρισία; Καλά, ας το ξεχάσουμε. Ας το ξεχάσουμε. Αλλά εγώ για το καλό σου το είπα, πρέπει να λαμβάνεις υπόψη σου και ποιος τα διαβάζει αυτά τα πράγματα. αλλιώς είναι μπαλοθιές στον γάμο του Καραγκιόζη. Ορίστε. Είχες δεν είχες μου την είπες πάλι. Καλά, δεν λέω τίποτα. Καταλαβαίνω τι λες καημένε, ο τρόπος σου είναι που μου δίνει στα νεύρα. Ας αλλάξουμε θέση. Πες ότι γράφω εγώ κάτι τέτοιο, τι θα μου έλεγες; Τα ίδια. Αλλά με καλύτερο τρόπο. Θα έλεγα ότι εγώ φταίω μάλλον που δεν καταλαβαίνω ή κάτι τέτοιο. Εγώ θα το έσβηνα. Ωραία είπα, το σβήνω. Και να δούμε αν θα καταλάβει κανείς τίποτα.

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Η συγκατάβαση του Pirandello

Νομίζω ότι κατά κάποιο τρόπο μ’ έχεις για δεκανίκι. Ναι. Και γω το ’χω σκεφτεί αλλά τι να κάνω; Τίποτα, μου αρκεί που το ξέρεις.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Η πολυφωνία κι ο Pirandello

Για όνομα του Θεού, τι τα θες τόσα ραδιοφωνάκια; Για να μην αλλάζω σταθμούς. Ξέρω ότι στο κόκκινο είναι ο 105,5, στο μπλε ο real, στο μαύρο τα Παραπολιτικά και πάει λέγοντας. Και δεν τρελαίνεσαι; Η πολυφωνία είναι η αρχή της δημοκρατίας. Ποιας δημοκρατίας; Αυτής που έχουμε, μην την υποτιμάς. Και τι ακούς τώρα; Περιμένω την επόμενη κίνηση του Κιμ Γιονγκ Ουν. Ή των άλλων.

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Η συμβουλή του Pirandello

Κάνω εξαντλητικά πια τα ίδια πράγματα, σχεδόν έναν συγκεκριμένο αριθμό βημάτων πέρα - δώθε, έργα από αμηχανία και διηγήματα από αδράνεια, με το μυαλό μου να ταξιδεύει συνέχεια αλλού. Αλλά άλλοι δεν κάνουν ούτε αυτό θα μου πεις και άρα να μην ανησυχώ. Δεν θα το έλεγα αυτό. Δηλαδή; Δηλαδή στη θέση σου θα πήγαινα και σε κανέναν γιατρό.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Η κυρία, ο κύριος Πίμπιζας κι ο Pirandello

Ο φίλος μου από δω είναι καλλιτέχνης. Ωωω έκανε η κυρία. Ποιητής; Ζωγράφος, όλα αυτά που βλέπετε είναι δικά του. Μα τι μου λέτε έκανε εκείνη και κοίταξε γύρω της με θαυμασμό, μα αυτό είναι καταπληκτικό. Είναι επίσης και συγγραφέας. Ωωω επανέλαβε η κυρία, πολυτάλαντος. Γιατί δεν μας τον είχατε συστήσει τόσο καιρό; Γιατί ξέρετε τώρα πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι, όλο ιδιοτροπίες. Αυτή άρχισε να περιεργάζεται τα πράγματα. κι αυτό δικό σας; Ναι είπα. Κι αυτό εδώ κι εκείνο εκεί και το άλλο εκεί πέρα. Και πώς λέγεται αυτή η ζωγραφική; Ανεικονική είπα ελπίζοντας ότι θα σταματούσε εκεί. Θα πρέπει να έχετε μεγάλο ενδιαφέρον σαν άνθρωπος. Α έκανε ο Pirandello, θα έπρεπε να ήσασταν εδώ ν’ ακούσετε τι έλεγε χθες γι’ αυτόν ο κύριος Πίμπιζας. Μίλησε για σας ο κύριος Πίμπιζας; Τον γνωρίζετε; Εξ όψεως. Αλλά δεν χάνω ποτέ διάλεξή του. Τον εκθείασε πρόσθεσε ο Pirandello, δεν μπορείτε να φανταστείτε, τι για προοπτική μίλησε, τι για το χρηματιστήριο, τι για νέο-ορισμό της τέχνης, κρίμα που δεν ήσασταν. Τι μου λέτε; Και λίγα λέω. Αγόρασε μάλιστα και τρεις πίνακες, έπρεπε να τους δείτε, καταπληκτικοί. Αγόρασε πίνακές σας ο κύριος Πίμπιζας; Ναι είπα κι εγώ, θα τους εκθέσει σ’ ένα σαλόνι που γίνεται στην Φρανκφούρτη. Αχ, τι μου θυμίσατε τώρα έκανε η κυρία. Θέλετε να ρίξετε μια ματιά και στα υπόλοιπα έργα; Έχετε κι άλλα; Αγαπητή μου είπε ο Pirandello και την έπιασε αγκαζέ, θα μου κάνετε την τιμή να σας ξεναγήσω εγώ; Ωωω έκανε πάλι λιγωμένη η κυρία, θα σας ευγνωμονούσα. Από δω είπε ο Pirandello και την πήρε στο άλλο δωμάτιο. Αυτά είναι για σας της έλεγε, δεν τα δείξαμε στον κύριο Πίμπιζα, επίτηδες.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Αλμοδοβάρ, ο Κιούμπρικ κι ο Pirandello

Ξέρεις, δεν ενδιαφέρουν κανέναν οι εικόνες σου, τον κόσμο τον ενδιαφέρει μόνον το σεξ. Και η βία. Ακριβώς. Κι εσύ είσαι πολύ μαλακός. Προσπαθώ να φαίνομαι ήρεμος. Για να μην τους τρομάξεις; Για να μην σκοτώσω κανέναν. Είσαι πολύ σοφτ και τα γουρούνια δεν καταλαβαίνουν από ευγένειες. Απλώς σέβομαι τον δημόσιο χώρο. Ναι αλλά βλέπεις. Και τι θα βγει αν τους τα πετάω στα μούτρα; Δεν ξέρω. Δεν μ’ αρέσει να προκαλώ. Με τέτοιο τρόπο τουλάχιστον. Ναι. Αλλά κι εσύ προσέχεις αυτούς που τα λένε έξω απ’ τα δόντια. Από περιέργεια, μου κάνει εντύπωση τέτοιο ξεγύμνωμα. Μην μου πεις πως έγινες πουριτανός τώρα. Δεν είμαι πουριτανός, μ’ απωθεί η ζωώδης συμπεριφορά, τα μεγάλα λόγια, το εμένα δεν με νοιάζει. Ούτε εσένα σε νοιάζει. Εγώ λέω ότι παίζουμε ένα παιχνίδι. Όλοι παίζουν ένα παιχνίδι. Εξαρτάται απ’ το μέχρι που θες να το φτάσεις. Εγώ θα άλλαζα. Είναι και με ποιους νταραβερίζεσαι. Ναι. Αλλά απευθύνεσαι σε λάθος ανθρώπους. Δεν το κάνω επίτηδες. Άλλωστε δεν έχει σημασία, μπορεί να πουλάς κάτι κι ο άλλος να μην το θέλει, δεν έχει σημασία τι λες. Εγώ στη θέση σου θα πρόσθετα σεξ. Δεν ψάχνω τον κύριο ηδονοβλεψία. Τότε συναίσθημα. Να κάνω ροζ; Βάλε τουλάχιστον ειδυλλιακά χρώματα, βάλε μια γυναίκα να κάθεται σ’ ένα παγκάκι. Ή γράψε ένα ποίημα, ο κόσμος συγκινείται με τα ποιήματα. Τι σέξι έχει μια γυναίκα σ’ ένα παγκάκι; Καλά, κάνε ό,τι θες. Μην τσαντίζεσαι. Προσπαθώ να σου ανοίξω τα μάτια. Κι εσύ… Κι εγώ τι; Δεν γράφω ότι ο κήπος είναι ανθηρός; Κι εσύ κάνεις τον Αλμοδοβάρ. Αν εννοείς πως κάνω ότι δεν βλέπω είναι του Κιούμπρικ, δεν είναι του Αλμοδοβάρ. Εκτός κι αν θες να πεις πως είμαι για δέσιμο. Ανάλυσέ Το.

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Το μεταφυσικό, η κυρία Μαρία κι η τελευταία επιθυμία του Pirandello

Τι έχεις; Δεν νιώθεις καλά; Νομίζω ότι τα πράγματα γυρίζουν από την άλλη, ότι περιστρέφονται. Ζαλίζεσαι, ήπιες λίγο παραπάνω, αυτό είναι. Δεν ήπια σταγόνα, το ξέρεις ότι δεν πίνω. Καλύτερα να καθίσεις, άμα ζαλίζονται κάθονται. Το δωμάτιο. Πάει πότε απ’ τη μια και πότε από την άλλη. Νιώθεις ίλιγγο; Είναι κι αυτή η έξαψη, νομίζω ότι θα σκάσω. Να σου φέρω λίγο νερό. Νομίζω ότι χρειάζομαι γιατρό. Θα τηλεφωνήσω να έρθει ένα ταξί. Θα ’ναι δηλητηρίαση, τα θαλασσινά που φάγαμε χθες. Μα έφαγα κι εγώ θαλασσινά, δεν είχαν τίποτα. Τότε θα ’ναι καρδιά. Έχεις και ταχυπαλμία; Μουδιάζουν τα χέρια μου, το κεφάλι. Ξάπλωσε εδώ. Θα τηλεφωνήσω στις πρώτες βοήθειες. Θα ’ναι έμφραγμα. Ή εγκεφαλικό. Ταράχτηκες μήπως με κάτι; Δεν είμαι καλά. Είσαι κάτασπρος, θα πω να μας στείλουν ασθενοφόρο. Δεν θα με προλάβουν. Άσε με, θα τηλεφωνήσω γι’ ασθενοφόρο. Άκου, γράψε σ’ ένα χαρτί ότι σου αφήνω το σπίτι και δώσε μου το να το υπογράψω. Φώναξε και την κυρία Μαρία για μάρτυρα. Έλα, τι ανοησίες είναι τώρα αυτές; Μην καθυστερείς, είναι η τελευταία μου επιθυμία. Εγώ δεν νομίζω ότι έχεις τίποτα, δείχνεις ήδη καλύτερα. Πώς δηλαδή; Να, λιγότερο άσπρος, πιο ήρεμος. Ναι, μάλλον. Μου πέρασε και το μούδιασμα. Μην σηκώνεσαι. Είμαι καλύτερα. Δεν ζαλίζεσαι; Όχι, είμαι εντάξει. Με κοψοχόλιασες. Μου ’ρθε ξαφνικά. Γύριζαν όλα γύρω μου. Και σαν να έχανα τις αισθήσεις μου. Θα ήταν καμιά υπόταση. Νομίζω πως θα πιω έναν καφέ. Καλύτερα να φας κάτι αλμυρό. Ή λίγη ζάχαρη. Παρά τρίχα. Εντάξει, μια λιποθυμία ήταν, θα πήγες να σηκωθείς και ζαλίστηκες. Και το μούδιασμα; Θα φοβήθηκες. Ναι, αυτό θα ήταν. Εντάξει, τέλειωσε τώρα, δεν ήταν τίποτα. Σ’ ανησύχησα. Το θέμα είναι ότι πέρασε. Ξέρεις… εκείνο το χαρτί… Ω, ας’ τα τώρα αυτά. Καλά. Πάω για τον καφέ. Και ήταν συγκινητικό που με σκέφτηκες στην τελευταία σου επιθυμία. Κι εσύ που δεν το εκμεταλλεύτηκες. Να εκμεταλλευτώ τι; Την αδυναμία μου, που το αγνόησες. Μπορώ να φωνάξω ακόμα την κυρία Μαρία. Μπορεί να περιμένει αυτό το χαρτί. Άλλαξες γνώμη; Όχι ακριβώς. Μόνον που να… υπάρχει κάτι το μεταφυσικό σ’ αυτή μου την επιθυμία, θα ήθελα δηλαδή να το σκεφτώ. Αν άλλαξες γνώμη δεν με πειράζει, αλήθεια, δεν μ’ ενδιαφέρουν τα ακίνητα, είναι όλο φροντίδες στις οποίες δεν μπορώ ν’ ανταποκριθώ. Όχι, δεν είναι αυτό ή τέλος πάντων δεν είναι αυτό το σημαντικό, μετά θάνατον όλο και κάπου πάνε τα ακίνητα, έτσι κι αλλιώς. Τότε τι; Για μια στιγμή βρέθηκα πολύ κοντά στον θάνατο… δεν πρόκειται να καταλάβεις υπήρχε πάντως κάτι μεταφυσικό σ’ όλο αυτό. Μα… δεν λιποθύμησες καν, ένιωσες κάπως περίεργα… ήσουν άρρωστος αλλά είναι φανερό, είσαι απολύτως καλά. Δεν σκέφτηκα κάτι. Αλλά ήταν… πώς να στο πω; Σαν προαναγγελία… το μούδιασμα… η ανάγκη να αφήσω πίσω μου κάτι, να μην αφήσω εκκρεμότητες. Αν είναι να νιώθεις έτσι άσχημα να φωνάξω την κυρία Μαρία. Όχι την κυρία Μαρία γιατί θα έπρεπε ν’ αφήσω και σ’ αυτήν κάτι. Και θα ήθελα να το σκεφτώ. Και το μεταφυσικό; Είναι μια περίεργη αίσθηση… ύστερα από ένα σοκ. Σαν να ανοίγει ξαφνικά μια πόρτα… μια πόρτα που ήταν απίστευτα κοντά. Σαν ν’ ανακαλύπτεις ότι τίποτα δεν ήταν σημαντικό. Επομένως δεν είχες κάποιο όραμα ή κάτι τέτοιο. Όχι. Μόνον μια περίεργη αίσθηση, μια βεβαιότητα.

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Τα γουρούνια κι ο Pirandello

Τι έλεγες; Σκεφτόμουν, δεν έλεγα. Τι πράγμα; Ότι τα γουρούνια είναι μια χαρά. Το πρόσεξα. Πορτοκαλάδα; Ναι, ευχαριστώ. Φοβερή μυρουδιά όμως ε; Φριχτή. Θα γινόμουν φυτοφάγος αν έπρεπε να συναναστρέφομαι αυτά τα πλάσματα. Ο κόσμος τα βλέπει με συμπάθεια. Και την εκφράζει με θεσπέσιο τρόπο. Είναι θέμα επιβίωσης. Κανένας οίκτος για τα γουρούνια ε; Αν αντιδρούσαν αυτά τα ζώα δεν θ’ άφηναν τίποτα όρθιο. Εκατομμύρια ζώα νεκρά κάθε μέρα. Κι ύστερα κάθεσαι ήσυχος και τρως τη μπριζόλα σου… δεν ξέρω τι είναι πιο φοβερό. Δεν αλλάζεις θέμα; Υποτίθεται πως παίρνουμε πρωινό. Ναι, με συγχωρείς. Αλλά με το που είδα αυτά τα γουρούνια… Καφέ; Ναι, ευχαριστώ. Φρυγανιά; Ναι, ευχαριστώ. Αυγά; Μπέικον; Ναι, ευχαριστώ.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Οι δουλειές κι ο Pirandello

ΕΓΩ Δεν μπορούμε να οργανώσουμε κάτι; PIRANDELLO Τι δηλαδή; Σεμινάρια; ΕΓΩ Όχι, κάτι πιο μόνιμο. PIRANDELLO Είχα σκεφτεί ένα κοινόβιο. Το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά μάλιστα. ΕΓΩ Και γιατί δεν το κάνουμε; PIRANDELLO Γιατί θα μας μπαστακωθούν τίποτα μαλάκες και δεν θα ξέρουμε τι να τους κάνουμε. ΕΓΩ Να βάλουμε ψηλά κριτήρια. PIRANDELLO Δεν θέλω να κάνω την Άρια φυλή. ΕΓΩ Δεν θα το θέσουμε πολιτικά, θα είναι ας πούμε για λογοτέχνες. PIRANDELLO Θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον με στριπτιζέζ. ΕΓΩ Έλα καημένε, μιλάω σοβαρά. PIRANDELLO Κι εγώ σοβαρά μιλάω, σκέφτεσαι μια τραπεζαρία γεμάτη λογοτέχνες; Τι πλήξη; ΕΓΩ Τότε πανεπιστημιακούς… ερευνητές. Ή ένα τουρλού, όποιος θέλει έρχεται. PIRANDELLO Πρώτα πρέπει να βρούμε το που θα έρχονται. ΕΓΩ Αυτό θα εξαρτηθεί απ’ το ποιοι θα έρχονται. Αν είναι για παράδειγμα ορειβάτες δεν μπορείς να τους βάλεις στη θάλασσα. PIRANDELLO Ναι, μάλλον. Αλλά δεν μπορώ να κάνω φόκους… πρέπει να είναι κάτι ευρείας κλίμακας. ΕΓΩ Όπως οι δικηγόροι; PIRANDELLO Οι δικηγόροι κοιτάνε μόνον την τσέπη τους, δεν πάνε σε κοινόβια. ΕΓΩ Να κάνουμε ένα κοινόβιο γι’ αποτυχημένους, αυτοί είναι ευρείας κλίμακας. PIRANDELLO Ναι, ο κάθε πικραμένος, δεν θα ’σαι καλά. ΕΓΩ Σωστά. Γυναίκες χωρισμένες μήπως; PIRANDELLO Αυτές ψάχνουν για άντρα, δεν πάνε σε κοινόβια. ΕΓΩ Ένα κοινόβιο για μοναχικούς; PIRANDELLO Οι μοναχικοί κάθονται μόνοι τους. Και το μοναχικοί παραπέμπει αλλού. ΕΓΩ Συνταξιούχους θέλουμε; PIRANDELLO Αυτοί δεν έχουν να φάνε. ΕΓΩ Σωστά. Δεν μένουν και πολλοί ε; PIRANDELLO Εμ αν ήταν έτσι απλό θα το ’χα κάνει. ΕΓΩ Τι θέλουμε; Διασκέδαση ή λεφτά; PIRANDELLO Λεφτά μάλλον. Άμα έχουμε τα λεφτά διασκεδάζουμε αλλού. ΕΓΩ Να το δέσουμε μήπως με το παραθρησκευτικό; PIRANDELLO Α, δεν θέλω πολυθεϊστές στα πόδια μου, ξυπνάνε νωρίς και προσεύχονται στον Ήλιο και τέτοια. Και θα μας βάλουν και καμιά φωτιά. ΕΓΩ Να νοικιάσουμε τροχόσπιτα τότε και να κάνουμε περιοδείες; Πότε δω - πότε κει, ξέρεις, σε στυλ Αληθινός δεσμός και τέτοια. PIRANDELLO Πάλι χρειάζεται κεφάλαιο. ΕΓΩ Όλα χρειάζονται κεφάλαιο, δεν γίνονται δουλειές χωρίς να χώσεις λεφτά. PIRANDELLO Άρα πρώτα πρέπει να βγάλουμε φράγκα. ΕΓΩ Ευρώ θες να πεις. PIRANDELLO Λεφτά. Ας είναι και γιεν. ΕΓΩ Να κάνουμε στάσεις για κινέζους; Αυτοί πάνε παντού. Και να νοικιάζουμε και κούλιδες να τους μεταφέρουν. Αλλά πρέπει να ’ναι ωραίο το μέρος. PIRANDELLO Αυτοί θέλουν θάλασσα. Και θέλουν και μνημεία να φωτογραφίζονται. ΕΓΩ Περισσότερο έρχονται και παντρεύονται. PIRANDELLO Ναι αλλά αυτό ήδη γίνεται, πάνε Μύκονο… Σαντορίνη… εμείς που θα τους πάμε; ΕΓΩ Το θέμα είναι πως δεν ξέρουμε κινέζικα. PIRANDELLO Θα πάρουμε μεταφραστές. ΕΓΩ Με τι λεφτά θα τα κάνουμε αυτά; PIRANDELLO Σωστά, πρέπει να βρούμε πρώτα λεφτά. ΕΓΩ Το παν τελικά είναι τα λεφτά. PIRANDELLO Ύστερα είναι κι η εφορία. ΕΓΩ Ναι, αυτό δεν το είχα σκεφτεί, ό,τι βγάζουμε θα μας το παίρνει η εφορία. PIRANDELLO Εμ γιατί νομίζεις ότι δεν έκανα τη δουλειά;

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Η θάλασσα κι ο Pirandello

Η θάλασσα ξερνάει συνήθως πράγματα που έχουν με τον τρόπο τους πεθάνει. Σαν να τα πετάει έξω από τον οικογενειακό τάφο, να μην τα θέλει στα πόδια της. Έγινες οικολόγος; Κάνω μια διαπίστωση. Μακάρι να κάναμε κι εμείς το ίδιο είπα. Να ξεφορτωνόμασταν ό,τι μας ενοχλεί, όλα αυτά τα άχρηστα. Ο Pirandello έδειξε ένα παιδάκι που ’χε σηκώσει από κάτω ένα ξύλο απ’ τα σκουπίδια που είχαν ξεβραστεί στην παραλία. Το κοίταξε για λίγο κι ύστερα το πέταξε πίσω στην θάλασσα. Είναι μάταιο είπε ο Pirandello, εντελώς μάταιο. Και συνέχισε να περπατάει.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Η πραγματικότητα κι ο Pirandello

Αναλογίζεσαι τίποτα έτσι που κάθεσαι μόνος; Σαν τι πράγμα; Δεν ξέρω, εσύ να μου πεις. Μάλλον αποφεύγω να σκέφτομαι. Άλλωστε δεν μου αφήνεις και χρόνο με τις ερωτήσεις σου. Ωραία, να μην ρωτάω. Δεν με πειράζει. Είπα απλώς ότι δεν έχω χρόνο. Ναι. Όταν δεν σε ρωτάω όμως τι κάνεις, τι σκέφτεσαι; Κοινοτυπίες. Τι σκέφτονται οι άνθρωποι; Δεν ξέρω. Εγώ σκέφτομαι τι δουλειά μου. Ή τα προβλήματα που έχω. Ε, αυτό σκέφτονται κι οι άλλοι. Τις αρρώστιες, ότι γέρασαν, τι δεν πήγε καλά… τέτοια πράγματα. Δηλαδή δεν σκέφτεσαι τους φίλους σου; Τους ανθρώπους που γνώρισες; Σκέφτομαι την καθημερινότητα. Τι φαγητό να φάω, τι ρούχα να βάλω… ξεχνάω και πράγματα. Εκτός απ’ αυτά, δεν σκέφτεσαι τις σχέσεις που είχες; Τι έγιναν αυτές οι γυναίκες; Τις σκέφτομαι. Αλλά όχι πολύ. Και τι σκέφτεσαι γι’ αυτές; Τίποτα, τις θυμάμαι σαν νέες. Και δεν θες να τις δεις; Να δεις πώς είναι; Όχι, προτιμώ να τις σκέφτομαι όπως ήταν. Μιλάτε; Όχι. Τι να πούμε; Δεν ξέρω, δεν νοσταλγείς κάτι; Α, όχι, την νοσταλγία την αφήνω στον Ταρκόφσκι. Κανένας μας άλλωστε δεν είναι ίδιος μ’ εκείνον τον άλλο άνθρωπο, τώρα είμαστε όλοι κάτι σαράβαλα με παραξενιές. Ναι. Αλλά σ’ αρέσει να βλέπεις ταινίες, όλο τις ίδιες. Μ’ ευχαριστούν, αυτό είναι όλο. Έτσι πεζά; Ναι. Και δεν θέλεις να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους; Όχι, τι να τους κάνω; Δεν ξέρω, δεν θέλεις να βλέπεις νέα πρόσωπα; Ηλικιακά; Ναι. Θέλω. Αλλά δεν νομίζω εκείνα να θέλουν να βλέπουν εμένα. Γιατί το λες αυτό; Δεν είσαι απωθητικός. Μπορεί. Αλλά θα τους υπενθύμιζα πώς θα γίνουν και αυτό δεν είναι ευχάριστο. Μα δεν φαίνεσαι γέρος. Εσύ νομίζεις ότι φαίνεσαι νέος; Όχι… αλλά… Δεν υπάρχει αλλά. Υπάρχει μόνον η πραγματικότητα. Κι είναι καλύτερα αν δεν τη σκέφτεσαι.

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Οι σκηνές από έναν γάμο κι ο Pirandello

Σαν να ’χουμε κατασκηνώσει είπε ο Pirandello. Εννοείς τα εντομοαπωθητικά; Εννοώ αυτή την προχειρότητα, τίποτα δεν είναι στη θέση του. Α, αυτό εννοείς. Μ’ αναστατώνει, χρειάζομαι ένα μέρος που τα πράγματα να παραμένουν ασάλευτα, να κυλάει ο χρόνος από πάνω τους και να κατακάθεται η σκόνη, ένα ήρεμο μέρος. Μπορώ να μην ξεσκονίσω ξανά, αν αυτό θες. Όχι, δεν εννοώ αυτό είπε ο Pirandello κοιτάζοντας το φωτιστικό που είχε αλλάξει χρώμα απ’ τα χρόνια, δεν μ’ ενοχλούν τα πράγματα, είναι κάτι στην ατμόσφαιρα. Μύρισα για να βεβαιωθώ. Δεν μου μυρίζει τίποτα. Αλλά μπορούμε να πάρουμε ένα αποσμητικό χώρου. Είναι κάτι σαν στατικός ηλεκτρισμός. Κάτι που νομίζεις πως θ’ ανάψει αν κάνεις μια λάθος κίνηση. Πάντως δεν έχω εκρηκτικά είπα νομίζοντας πως αυτό θα τον ηρεμήσει. Αυτό που κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις με τρελαίνει. Αν είναι κάτι που πρέπει να καταλάβω πες το, μην το κρατάς μέσα σου. Υπάρχει κάτι σαν έχθρα. Σαν να μην με πολυπάς. Πολυπάς… πρώτη φορά μιλάς έτσι. Νιώθω σαν να περιμένεις μια ευκαιρία να ξεσπάσεις τα νεύρα σου πάνω μου. Είναι που δεν πάμε ποτέ πουθενά, είναι φυσικό να νιώθουμε ένταση. Το νιώθεις κι εσύ; Φυσικά, δεν είμαι από σίδερο. Δηλαδή δεν έχεις κάτι εναντίον μου; Όχι, δεν μου ’χεις κάνει τίποτα. Ξέρεις ότι κάνουμε μια τυπική συζήτηση ζευγαριού; Μπα, δεν νομίζω ότι τα ζευγάρια μιλάνε μεταξύ τους. Πάντως εμένα αυτό μου θυμίζει, το σκηνές από έναν γάμο. Φαίνεται έτσι επειδή το αναλύεις, όλοι οι άνθρωποι βαριούνται. Βαριούνται κι ύστερα σφάζονται. Να πετάξουμε τα μαχαιροπήρουνα τότε. Δεν είναι αστείο, έτσι ξεκινάνε αυτά τα πράγματα, από συσσωρευμένη ένταση που δεν ξεσπάει πουθενά. Ανησυχείς άδικα, δεν έχω καμιά τέτοια πρόθεση. Αν σου έρθει όμως θα μου το πεις, έτσι δεν είναι; Θα στο γράψω στο ψυγείο. Καλού - κακού θα το γράψω και στον καθρέφτη του μπάνιου. Ωραία είπε ο Pirandello και σηκώθηκε, ηρέμησα τώρα, να φτιάξω ένα τσάι ή να πιούμε μια μπύρα; Ό,τι θες. Ή μάλλον όχι, τι θα ’λεγες να πάρουμε δυο μπυρίτσες και να πάμε μια βόλτα στην παραλία; Έγινε είπε κι έτρεξε στο ψυγείο. Μετά βγήκαμε και κάναμε έναν μεγάλο, άσκοπο περίπατο στο σούρουπο. Είναι πολύ περίεργο πόσο χαλαρώνει ο άνθρωπος στην παραλία… δεν σκέφτεται τίποτα. Ούτε καν τι τον πήγε εκεί.

Ο συμβιβασμός κι ο Pirandello

Μα δεν είναι δυνατόν να μην κάνεις τίποτα. Και όμως, κωλοβαράω όλη μέρα. Αδυνατώ να το πιστέψω, εσύ ήσουν πάντα ενεργητικός. Πολύ σωστά, ήμουν. Αυτό είναι ένα είδος αυτοκτονίας ξέρεις. Ναι, το καταλαβαίνω δηλαδή. Αυτό έχεις να πεις; Ότι το καταλαβαίνεις; Είναι καλό να παραδέχεσαι τα λάθη σου. Ναι. Μόνον που δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι, δεν είσαι φυτό. Δεν είναι κακό να είσαι φυτό. Μ’ απελπίζεις. Γιατί; Ζουζουνίζουνε γύρω - γύρω οι μελισσούλες, σε πάει το αεράκι από δω κι από κει, δίνεις χρώμα στη φύση… κάτι κάνουν και τα φυτά. Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν χρειάζεται. Μα είμαι φίλος σου, νοιάζομαι. Υποφέρω που σε βλέπω έτσι. Μελοδραματισμοί, μια χαρά είμαι. Να σε πάω σε κανέναν γιατρό; Δεν σκοπεύω να χαλάσω την ησυχία μου, δεν έχω τίποτα. Θες να παίξουμε τάβλι; Όχι. Γιατί πρέπει να κάνω οπωσδήποτε κάτι; Δεν θέλεις να ζωγραφίσεις; Θέλω. Αλλά τα ’χω ξανακάνει όλα αυτά. Να πάμε μια εκδρομή; Κοίτα, κουράστηκα, αυτό είναι. Θέλω να κάτσω κάπου ήσυχα και να μην σκέφτομαι, τόσο δύσκολο σου είναι να καταλάβεις; Καταλαβαίνω. Αλλά η δική μου δουλειά είναι να… Ποια δουλειά; Να καθόμαστε σαν τα μάπετ και να μιλάμε; Καλά, αν νομίζεις ότι είμαι μάπετ… Είπαμε για τον ουρανό, για τη θάλασσα, για τον κόσμο, την τέχνη… τι άλλο πρέπει να πούμε πια; Και θα καθόμαστε έτσι μέχρι που να πεθάνουμε; Πρέπει να πεθάνουμε εν κινήσει; Δεν πρέπει να πεθάνουμε. Θα πεθάνουμε αλλά όχι έτσι, ο άνθρωπος πρέπει να… Τίποτα δεν πρέπει ο άνθρωπος, όλα αυτά είναι νόρμες, κάποιος κάπου κάποτε είπε κάτι, το θέμα είναι με μας. Τι με μας; Με μας. Τι γίνεται; Γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε; Εσύ τι νομίζεις ότι κάνουμε; Αυτή τη στιγμή συζητάμε. Αλλά γενικότερα χαζεύουμε. Χαζεύουμε τον ήλιο που κόβει βόλτες στον ουρανό, τις γκόμενες στην παραλία, την τηλεόραση, τι είπε ο ένας κι ο άλλος… χαζεύουμε, αυτό κάνουμε. Ναι, αλλά τώρα δεν κάνεις τίποτα. Πώς δεν κάνω; Χαζεύω επισήμως. Αυτό είναι συμβιβασμός. Γιατί δεν κάθεσαι; Είναι πιο αναπαυτικά. Αρνούμαι να συμβιβαστώ. Κάτσε, θα σε μάθω εγώ. Μα σε θεωρούσα ασυμβίβαστο. Όλα αυτά είναι φούμαρα, κάτσε και θα σου πω. Δεν θέλω να συμβιβαστώ. Ούτε εγώ. Αλλά όταν χαζεύεις καταλαβαίνεις πως δεν γίνεται αλλιώς. Θες να πεις… Ναι. Στο τέλος υπάρχει πάντα κάποιος συμβιβασμός.

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Η νούλα κι ο Pirandello

Εντάξει, την πάτησα. Κι αυτό δεν μπορείς να το πεις ούτε λογοτεχνία ούτε τίποτα. Είναι απλώς σκέτη νούλα. Είναι αποτυχία εν αιθρία, χωρίς ένα συννεφάκι στον ουρανό. Με μια κανονική, στρογγυλή, υπέροχη θερμοκρασία. Δέχομαι συγχαρητήρια. Συγχαρητήρια. Αλλά μπορεί να ’ναι απλώς μια κακή μέρα που μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα. Μην προσπαθείς να μου χρυσώσεις το χάπι, είναι σκατά και το ξέρεις. Καταλαβαίνω έκανε ο Pirandello, φταίει φαντάζομαι αυτή η ενδοσκόπηση. Ήμουν βέβαιος ότι θα κατέληγε έτσι, ένας άνθρωπος που σκέφτεται δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο ότι όλα ήταν ένα φιάσκο… αλλά αν καθίσεις και το σκεφτείς δεν έχει και πολύ σημασία. Αν δεν έχει σημασία αυτό δεν μπορώ να καταλάβω τι άλλο θα έχει. Θέλω να πω ότι δεν υπάρχει μόνο το μαύρο… και τέλος πάντων, δεν είναι ανάγκη τώρα να τσακωνόμαστε για το ποιος κέρδισε το λούτρινο αρκουδάκι στο πάρκο, αν έχεις δίκιο ή όχι, το θέμα είναι να συμβιβαστείς μ’ αυτή τη νούλα που λες, να τα βρεις μαζί της και να δεις, όλα θα πάνε καλά. Α, να το αποδεχθώ κι από πάνω. Εγώ σου λέω τι θα ήταν προτιμότερο. Αν εσένα σ’ ικανοποιεί κάτι άλλο κάνε το άλλο. Τώρα γιατί νιώθω σαν να με ξεφορτώνεσαι; Γιατί αυτό ακριβώς κάνω. Νόμιζα ότι θα το συζητούσα τουλάχιστον με κάποιον. Το συζήτησες, τι άλλο να κάνω; Δεν ξέρω. Να μου πεις ότι δεν είναι έτσι, να με κανακέψεις… έτσι που κάνουν οι φίλοι. Θες να συζητήσουμε και το ζήτημα της φιλίας τώρα; Γιατί όχι; Γιατί δεν είναι κι η καλύτερη μέρα, μια νούλα τη φορά είναι αρκετή… μου είπε. Ύστερα μου γύρισε την πλάτη κι έφυγε.

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Το εγερτήριο κι ο Pirandello

Σήμερα είχα εγερτήριο στις 3:45 αλλά ξύπνησα πιο νωρίς… ήταν κάποιοι στην παραλία και ξέρεις, κιθάρες και τέτοια. Πολυθεϊστές; Γλεντζέδες, το καράβι απ’ την Περσία, μ’ αεροπλάνα και βαπόρια… τα γνωστά. Θα ήταν ωραία βραδιά. Γιατί δεν πήγες; Δεν μπορώ να κάθομαι με πετσέτες νυχτιάτικα σε παραλίες. Εκτός αυτού τα βαριέμαι τα άσματα. Και τι έκανες; Έφτιαξα καφέ. Δεν είναι και πολύ πρωτότυπο. Δεν ήθελα να πρωτοτυπήσω, όταν ξυπνάω φτιάχνω καφέ. Και τι ώρα έφυγαν; Λίγο μετά παραλίγο να τρακάρουν. Ωραία χρόνια. Καμιά φορά έρχονται κάποιοι και τη βγάζουν στην παραλία, ανάβουν φωτιές… ξέρεις, μπυρίτσα και τραγούδια. Τίποτα το ιδιαίτερο. Αυτή είναι ζωή. Ζωή μέσα στην υγρασία. Αν το γλένταγες κι συ δεν θα ’λεγες τέτοια. Ήταν εντυπωσιακή ύστερα η ησυχία, ακουγόταν αν δεν κάνω λάθος ένας αποροφητήρας. Ωραίο τέλος, σαν σε ταινία. Μετά πέρασε ψηλά ένα αεροπλάνο. Μετά κάποιο αυτοκίνητο. Κι ύστερα πάλι τίποτα. Ούτε καν η θάλασσα στην παραλία.

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Το καλό ή το κακό κι ο Pirandello

Γιατί έτσι; Τι θα έπρεπε να κάνω; Κάνεις σαν να ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Πώς δηλαδή; Δεν ξέρεις πώς κάνει κάποιος όταν έρχεται η συντέλεια του κόσμου; Μένει ξερός; Είναι σαν μόλις να του έκαναν ηλεκτροσόκ. Αυτή την εντύπωση δίνω; Είσαι σαν να έμαθες μόλις ότι η Γη είναι στρογγυλή. Σαν να σου ’πεσε ο ουρανός στο κεφάλι. Θα είναι επειδή ξέχασα να ξυριστώ. Δεν με ξεγελάς εμένα, τι είναι; Δεν ξέρω τι εννοείς, δεν νιώθω κάτι. Τότε ίσως να ’ναι αυτό. Αυτό μου φαίνεται πιθανό. Αλλά γιατί θα έπρεπε να νιώθω κάτι; Γιατί δεν γίνεται να μην νιώθεις τίποτα, δεν είναι φυσιολογικό. Μα τίποτα δεν είναι φυσιολογικό. Ναι. Αλλά πρέπει να αντιδράσεις. Να φωνάξεις… να γίνεις έξω φρενών… να κάνεις κάτι, οτιδήποτε. Για ποιο λόγο; Για να επαναφέρεις μια τάξη, να νιώσεις καλύτερα. Δεν νιώθω άσχημα, απλώς νιώθω κενός. Άρα νιώθεις κάτι. Ναι. Νιώθω σαν άδεια αίθουσα αεροδρομίου… σαν… Σαν; Σαν να μην είμαι εδώ. Σαν να υπάρχω και ταυτόχρονα να μην είμαι εδώ. Χμμμ… Αυτό έχεις να πεις; Χμμμ; Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Θα το σκεφτώ.

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Μία Ρωξάνη για τον Pirandello

Τι μούτρα είναι αυτά; Είναι απ’ την ανασκόπηση. Δηλαδή; Απλώς είχα διαφορετική εντύπωση. Διαφορετική εντύπωση για ποιο πράγμα; Για μας. Κατάλαβα, ενοχές. Αλλά δεν τρέχει τίποτα, όλοι νιώθουμε ενοχές πότε - πότε. Είναι που δεν έχω καταφέρει να σε κάνω έτσι πραγματικό που θα ήθελα. Για την ακρίβεια σε παρουσιάζω εξωπραγματικό. Εγώ δεν έχω πρόβλημα, δεν σε καταλαβαίνω. Να, δεν είσαι ανθρώπινος, πώς να στο πω; Δεν πας ποτέ να πληρώσεις έναν λογαριασμό… είσαι σαν αέρας που μπαίνει απ’ το παράθυρο, όλο μεγάλες ιδέες κι αερολογίες, δεν έχεις τίποτα που να μπορέσει κάποιος να ταυτιστεί. Γιατί, ταυτίζεται κανείς με τον Συρανό ντε Μπερζεράκ; Αν έχει μεγάλη μύτη ναι. Αυτή η δυσμορφία τον κάνει μοναδικό όμως. Κι εξηγεί γιατί είναι καβγατζής, τόσο μοναχικός κι απαρηγόρητος. Ο Συρανό ερωτεύεται τη Ρωξάνη, της γράφει φλογερά γράμματα, της αφιερώνει τη ζωή του ολάκερη. Ενώ εγώ; Ενώ εσύ είσαι υπεράνω. Δεν είναι φυσιολογικό… είναι εκτός πραγματικότητας. Μα οι έρωτες… αυτή η πραγματικότητα που λες… είναι εντελώς πρόσκαιρα πράγματα, όλοι το ξέρουν αυτό. Δεν έχει σημασία. Πώς θ’ αντέξει την πραγματικότητα ο άνθρωπος χωρίς έρωτες; Τέλος πάντων, αν είναι να νιώθεις έτσι άσχημα θα κάνω τη θυσία να ερωτευτώ. Να, βλέπεις; Το λες όπως λες θα κάνω ένα τσιγάρο ή θα πιω στου Απότσου έναν καφέ. Και πώς θα ’πρεπε να το πω; Με κωδωνοκρουσίες; Δεν έχεις αισθήματα. Οι άνθρωποι νιώθουν πράγματα. Μα δεν είναι της ηλικίας μου τα καρδιοχτύπια, θες να με παρουσιάσεις γελοίο; Εγώ λέω εκείνα που βλέπω. Και πες μου, τόσα χρόνια που κάνουμε παρέα, έχεις ποτέ σου ερωτευτεί; Εγώ εδώ υπηρετώ έναν ρόλο, δεν είμαι υπεύθυνος για το τι είδους θα είναι η παράσταση. Μα με προδιαθέτεις. Αυτό είναι μετατόπιση ευθυνών. Κάθε άλλο. Αλλά δεν γίνεται να ’σαι συνέχεια άμοιρος, σου επισημαίνω ότι δεν βοηθάς. Φταίει το παρελθόν, το παρουσιαστικό, ο κόσμος των ιδεών… δεν ξέρω αλλά έχω να κάνω μ’ έναν υπερόπτη κι έναν τσιτατοποιό… Εγώ τσιτατοποιός; Το ’χεις πάρει χαμπάρι ότι ο βλάκας μονίμως είμαι εγώ; Δεν φταίω εγώ, εσύ γράφεις τα σενάρια. Και δεν έχω αντίρρηση, την άλλη φορά να με βάλεις να λέω να ένα μήλο ή να με βάλεις να σκαρφαλώνω στη φασολιά… αν είναι να νιώσεις καλύτερα. Να πάλι αυτή η αναθεματισμένη υπεροψία σου. Πώς να κάνω ερωτικό έναν εγωίσταρο; Το μόνο που σε νοιάζει είναι το γαμημένο σου το εγώ. Τι κακό έχει αυτό; Με τι άλλο ν’ ασχοληθώ; Μ’ αυτό είναι σαν τη μακαριότητα των νεκρών διάβολε, δεν είσαι πεθαμένος. Ποιος το λέει αυτό; Εγώ. Ναι αλλά κι εσύ δεν είσαι Θεός. Μην προσπαθείς να εμπλέξεις στην κουβέντα μας τρίτους, άσε τον Θεό στην ησυχία του. Δεν είχα σκοπό. Μεσολάβησε μια βαριά σιωπή, ολόιδια με κουρτίνα. Ύστερα ο Pirandello πήρε ένα Pall Mall απ’ το πακέτο του όπως ο ήρωας στη μεγάλη κούρσα των κατασκόπων που ’χα διαβάσει μικρός. Δεν θα είχα αντίρρηση να ερωτευτώ αν έβρισκα στον δρόμο μου μία Ρωξάνη είπε και φύσηξε ένα γαλάζιο, αρωματικό συννεφάκι στον ανέφελο μέχρι πρότινος ουρανό.

Το τίποτα κι ο Pirandello

Ψάχνω έναν ορισμό για το τίποτα. Τίποτα ονομάζεται το ουσιαστικό που σημαίνει την απουσία του οτιδήποτε. Σε άλλη χρήση, το τίποτα σημαίνει την έλλειψη σημασίας, ενδιαφέροντος, αξίας, σχέσης, ή σημαντικότητας από κάποιο πράγμα ή μία έννοια. Ανυπαρξία ονομάζεται η κατάσταση κατά την οποία δεν υπάρχει τίποτα, η κατάσταση της μη-ύπαρξης… Δεν εννοούσα τη Βικιπαίδεια, τη Βικιπαίδεια την ξέρω κι εγώ. Τότε μπορείς να πεις πως το τίποτα είναι μεταδοτικό. Είναι επίσης καθαγιασμένο και άκακο. Αλλά είναι και πολύ βαρετό, σαν υποψηφιότητα για θάνατο, σαν να λέμε ολίγον νεκρός. Σαν να πηγαίνεις νωρίτερα σε ραντεβού; Σαν να πέφτεις στις γραμμές του τρένου αλλά δίχως κάτι το αναπάντεχο. Χωρίς σασπένς; Σαν σαμπάνια χωρίς φυσαλίδες. Χωρίς καν αλκοόλ. Αυτός μου φαίνεται καλός ορισμός. Αλλά δεν ξέρω αν σημαίνει τίποτα αυτό. Τι τον θέλεις τον ορισμό; Δεν ξέρω. Δεν έβρισκα τι να γράψω και μου ’ρθε αυτό. Δεν είναι κακό. Το τίποτα δεν είναι τίποτα, είναι ακριβώς αυτό, κανένα ίχνος. Ναι αλλά λέμε δεν τρέχει τίποτα. Ναι, λέμε και τι θες ή τι γίνεται και μετά λέμε τίποτα. Το βάζουμε όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο, το τίποτα είναι μια περιγραφή ας πούμε για το κενό, είναι δηλαδή μια ιδέα. Μπορεί να είναι ιδεαλισμός; Ιδεαλισμός είναι φιλοσοφική θεωρία που στο Βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας, τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και εξωτερικού κόσμου, ή συνείδησης και ύλης, παίρνει θέση υπέρ της πρωταρχικότητας του πνεύματος, της Νόησης και της Συνείδησης. Σοβαρά; Δεν το ήξερα. Ναι, βέβαια. Οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι μόνο η συνείδησή μας έχει πραγματική υπόσταση και ότι ο υλικός κόσμος είναι μόνο προϊόν των αισθήσεων, των παραστάσεων μας και των αντιλήψεών μας. Εντάξει, ιδεατό. Ξέρεις τι είναι το ιδεατό; Δεν είναι κάτι δίχως πραγματική υπόσταση, σαν μεταφορά; Το τίποτα είναι κάτι που ο καθένας το αντιλαμβάνεται αλλιώς. Για τον ένα μπορεί να είναι μια πράξη, για έναν άλλον μία σιωπή και για έναν τρίτο ένας ορισμός, μια κατάσταση, αιτία δεινών, ακαματοσύνη, αδυναμία… μια αρνητική έννοια. Δηλαδή τι μου προτείνεις; Να μην γράψεις τίποτα. Είναι συμμαζεμένο και περιεκτικό.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Το καλοκαίρι του Pirandello

Τι γράφεις; Α, τίποτα, ένα ημερολόγιο. Δεν ήξερα ότι κρατούσες τέτοιο πράγμα. Όλοι κρατάνε. Και πολύ σχολαστικά μάλιστα. Δεν το ήξερα. Και τι γράφεις ακριβώς; Θέλω να πω τι είδους ημερολόγιο είναι αυτό; Παρατηρήσεων. Και τι παρατηρείς; Τις μέρες… τον καιρό… διάφορα πράγματα. Και σήμερα τι έγραψες; Τίποτα. Αλλά παρατήρησα ότι τον τελευταίο καιρό ξεκινάω τη μέρα μου με καφέ και μία μπανάνα. Κι ύστερα; Ύστερα τίποτα, ο κόσμος τελειώνει μ’ αυτή την μπανάνα. Επειδή τις φέρνουν από μακριά ή είναι κάτι συμβολικό; Και τον καφέ τον φέρνουν από μακριά. Λες να σημαίνει κάτι αυτό; Είμαι μήπως σε μια αναζήτηση; Μάλλον είναι γιατί δεν παράγουμε τέτοια προϊόντα εδώ. Τι άλλο παρατήρησες; Παρατηρώ και τα πεύκα. Τι παρατηρείς στα πεύκα; Πρόσεξα ότι το καλοκαίρι μετατρέπονται σε τζιτζικιές. Νομίζω μάλιστα ότι είμαι ο πρώτος που το πρόσεξε αυτό. Αυτό είναι μάλλον λάθος συμπέρασμα. Ναι. Αλλά μου φάνηκε ποιητικό.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Η βάρκα του Κώστα κι ο Pirandello

Δεν είχες πει ότι θα ’φερνε αυτός ο φίλος σου ο Κώστας μια βάρκα; Ναι. Αλλά ξέρεις πώς γίνονται αυτά τα πράγματα. Αφού το είπε θα έπρεπε να τον πιέσεις, να δείξεις ότι θα σ’ ενδιέφερε και σένα. Δεν είναι δική του η βάρκα, θα τη ζητούσε κι αυτός από κάποιον άλλον. Τι σ’ έπιασε τώρα μ’ αυτή τη βάρκα; Να, έλεγα μην βγαίναμε για κανένα ψαράκι. Από πότε σ’ ενδιαφέρει το ψάρεμα; Δεν μ’ ενδιαφέρει. Αλλά αφού δεν κάνουμε τίποτα άλλο είπα δεν πάμε για ψάρεμα;

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Το τρένο κι ο Pirandello

Τι περιμένεις; Το τρένο. Μα πέρασε. Ναι, δεν το πρόλαβα. Δεν καταλαβαίνω γιατί φτιάχνουν αυτά τα εξελιγμένα τρένα αφού δεν τα προλαβαίνει κανείς. Από κεκτημένη ταχύτητα. Κι ο κόσμος; Τι θ’ απογίνουν οι άνθρωποι; Θα ζήσουν δίχως τρένα. Μα δεν υπάρχει κάποιος να κάνει κάτι; Υπάρχουν. Υπάρχουν ελεγκτές, μηχανοδηγοί… όλοι αυτοί είναι στη θέση τους. Και γιατί δεν υπάρχουν τρένα; Και τρένα υπάρχουν, όλα είναι στη θέση τους. Τότε; Το κάνει η εταιρεία. Μα δεν θέλει η εταιρεία να γίνονται δρομολόγια; Θέλει. Αλλά με τους δικούς της όρους. Μα αν δεν βρίσκει κανείς το τρένο να πάει στη δουλειά του τι να το κάνω; Δεν ξέρω. Και γιατί δεν διαμαρτύρεται κάποιος; Το τρένο είναι δημόσιο μέσο. Είναι οι καινούργιες έννοιες που θέλουν να περάσουν. Άλλο τρένο εννοούσαμε εμείς και άλλο αυτοί. Δεν το καταλαβαίνω. Αν καταστραφούμε εμείς δεν θα καταστραφούνε κι αυτοί; Όχι. Θα γίνει ανακατανομή, λιγότερα εσύ - περισσότερα αυτοί. Ύστερα θα ’ρθει και το τρένο. Και πότε θα γίνει αυτό; Μια μέρα… δεν ξέρω.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Το εκκρεμές κι ο Pirandello

Παρατήρησες μήπως την ταλάντωση στο εκκρεμές; Δεν σου φαίνεται ότι είναι όλο και μικρότερη;

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Οι ελαφρύνσεις κι ο Pirandello

Μπλοκάκι έχεις; Έχω. Να πας να το καταθέσεις. Και ό,τι άλλο έχεις, ταυτότητα, διαβατήριο, πινακίδες, λογαριασμούς Τραπεζών… τα πάντα. Γιατί; Για τις ελαφρύνσεις, να μην σε βαραίνουν.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Οι απορίες μου, οι κάλτσες κι ο Pirandello

Ματαιοπονώ βεβαίως είπα, το ξέρω αλλά δεν καταλαβαίνω πια τι σκατά γίνεται, πώς πράγματα που κοστολογούνται από κάποιους ένα σωρό λεφτά ταυτόχρονα για κάποιους άλλους να μην αξίζουν τίποτα. Σύνδρομο Down έχουμε ή γυρίσαμε στις κάλτσες νάιλον; Δεν έχεις δίκιο είπε ο Pirandello, ήταν πολύ φινετσάτες εκείνες οι κάλτσες.

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Η καταστροφή των Ψαρών κι ο Pirandello

Ο Τούρκος ναύαρχος Χοσρέφ πασσάς που ήταν επιφορτισμένος με την ευθύνη της εκστρατείας είχε πετύχει να πληροφορηθεί λεπτομέρειες για την οχύρωση των Ψαρών από κατασκόπους του που είχαν εγκατασταθεί από καιρού στο νησί και του είχαν στείλει αναλυτικούς χάρτες είπε ο Pirandello καθώς προσπαθούσε υποτίθεται να με βοηθήσει να σώσω άλλο ένα τελάρο που κατέστρεψα σχεδόν, κατά λάθος. Είσαι ειδικός στο να κάνεις τις κουβέντες να ξεστρατίζουν του είπα, θα έπρεπε να πολιτεύεσαι. Θαυμάζω το θάρρος σου μου είπε. Εγώ στη θέση σου θα είχα πηδήξει τώρα απ’ το παράθυρο. Οι καταστροφές είναι μες στο πρόγραμμα, κάθε μέρα γίνονται τέτοια πράγματα, είτε ηθελημένα είτε κατά λάθος, δεν γίνεται να τις αποφύγεις. Είναι οξύμωρο είπε. Ένα τόσο δα πραγματάκι να μπορεί να κάνει τόσο μεγάλη ζημιά. Καλύτερα να πας να πλυθείς και να κάτσεις σε μια γωνιά, τα κάνεις χειρότερα. Προσπαθώ να σε βοηθήσω. Είναι ανώφελο. Κι έχεις γεμίσει το σπίτι χρώματα, τα πατάς και τα πας από δω εκεί. Να βγάλω τα παπούτσια μου; Όχι, να καθίσεις μόνο στην άκρη. Κι εσύ τι θα κάνεις; Θα περιμένω μια αξιοπρεπή βοήθεια. Ύστερα θα το κάψω στο κάτω μέρος και δεν θα φαίνεται. Ή θα το βάψω από πάνω. Δεν θα είναι το ίδιο έργο αλλά οι αλλαγές είναι μέρος της δουλειάς. Το αντιμετωπίζεις σαν να μην έγινε τίποτα, μου κάνει εντύπωση. Δεν ήταν κι η καταστροφή των Ψαρών είπα. Και δεν το είχε δει κανείς, δεν θα λείψει σε κανέναν. Μα ήταν καλό έργο. Το ξέρω. Κι η Ελλάδα κάποτε ήταν μια ωραία, περήφανη χώρα, πρέπει να προσαρμοζόμαστε στις καταστάσεις, στα νέα δεδομένα.

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Οι εκλογές, η εθνική σαπωνοποιία κι ο Pirandello

Εγώ είμαι υπέρ των εκλογών κάθε τόσο είπα, είναι λίγο σαν λαϊκή πανήγυρη. Επιπλέον, όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε και τους επερχόμενους σωτήρες τόσο καλύτερα… οπότε γιατί όχι; Είσαι προκατειλημμένος είπε ο Pirandello, δεν είναι απαραίτητα απατεώνες άπαντες. Αν καιγόταν κι εσένα ο κώλος σου δεν θα τα έλεγες αυτά είπα. Γιατί δεν μιλάμε για μικροαπατεωνίσκους της συμφοράς, δεν σε κλέβουν στο ζύγι. Μιλάμε για ηγετικά στελέχη, συμβάλουν στη γενοκτονία, αυτοί οι άνθρωποι θα μας κάνουν σαπούνι, απορώ που δεν το βλέπεις. Εντάξει το καταλαβαίνω είπε ο Pirandello. Αλλά δες το κι απ’ την άλλη, άσχημη θα μας έπεφτε μια εθνική σαπωνοποιία;

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Η εκκλησία των πυραντελιστών κι ο Pirandello

Δεν σε πιστεύω είπα έκπληκτος, τι είναι όλα αυτά τα πράγματα; Βρήκα αυτούς τους πίνακές σου παραπεταμένους και είπα να τους αξιοποιήσω είπε ο Pirandello, ελπίζω να μην έχεις αντίρρηση. Φυσικά και έχω είπα. Και πρώτα - πρώτα, τι είναι όλα αυτά τα καντηλέρια και τα κεριά; Ο Θεός είναι άγνωστος είπε εκείνος ήρεμα. Μπορεί αυτοί οι πίνακες να είναι το πραγματικό πρόσωπο του Θεού. Ή των αγγέλων. Μα αυτά που κάνω δεν έχουν καμιά σχέση με τον Θεό. Και τι ρόλο παίζουν τα καντηλέρια, ξεμωράθηκες; Καθόλου είπε και συνέχισε να ανάβει κεράκια. Τι προσπαθείς να παραστήσεις τότε; Κοίτα μου είπε και μ’ έπιασε απ’ το χέρι, αρχιτεκτονικά δεν έχουμε να κάνουμε με μια κανονική εκκλησία αλλά και τα τζαμιά είναι διαφορετικά, οι καθολικοί έχουν αγάλματα, οι ορθόδοξοι εικόνες… είπε τίποτα ο Θεός για όλα αυτά; Είπε αυτά είναι λάθος; Είπε μήπως τι του αρέσει; Βάλε κάτι άλλο στην εκκλησία σου είπα, όχι τα έργα μου. Να τα κατεβάσεις αμέσως και να τα πας πίσω εκεί που τα βρήκες. Μα τίποτα δεν καταλαβαίνεις; Είναι η κατάλληλη στιγμή. Κατάλληλη στιγμή για ποιο πράγμα ακριβώς; Για ν’ αγιοποιηθείς; Η κρίση χριστιανέ μου, είναι μοναδική ευκαιρία. Τι ευκαιρία; Για τι πράγμα; Μα για… για να προτείνουμε κάτι καινούργιο. Ο κόσμος θα στραφεί πάλι στην εκκλησία, δεν καταλαβαίνεις; Και θα κάνουμε την εκκλησία των πιραντελιστών; Και τι θα πρεσβεύει; Την διαφορετικότητα. Δεν θα έχει προηγούμενο. Και δεν θα είναι πιραντελιστών, θα είναι πυραντελιστών Ωραία, βάλε κάτι άλλο στον τοίχο σου, όχι τα έργα μου. Και σβήσε και όλα αυτά τα κεριά, θα πάρουμε καμιά φωτιά. Κοίτα τι θα γίνει είπε ο Pirandello, είναι πολύ απλό. Για ν’ ακούσω. Αυτοί οι πίνακές σου δεν αξίζουν τίποτα, έτσι δεν είναι; Τώρα μπορεί και να μην αξίζουν παραδέχτηκα. Με την κρίση τίποτα δεν θ’ αξίζει σε λίγο. Να ορίστε μου είπε και μου έδειξε κάτι χαρτιά, αυτές είναι οι άδειες. Κι αυτά είναι τα συμβόλαια απ’ τις ασφαλιστικές, ασφάλισα τα έργα σου για φωτιά, κλοπή και τα λοιπά. Ευχαριστώ είπα. Με τιμά το ενδιαφέρον σου για την τέχνη μου. Αλλά θα πάρω τα εργάκια μου και θα φύγω αν μου επιτρέπεις, δεν πρόκειται να συμμετάσχω σε μια απάτη. Ποιος μίλησε για απάτη; Δεν μιλάς για εμπρησμό; Όχι φυσικά, για ατύχημα λέω. Ατύχημα που θα το προκαλέσεις εσύ, θα καούν τα εργάκια μου και εσύ θα εισπράξεις τις ασφάλειες. Μαζί θα εισπράξουμε τις ασφάλειες. Και εσένα θα σου μείνουν τα καμένα εργάκια να τα κάνεις μετά ό,τι θες. Δεν θα τα πάρει η ασφάλεια; Τι να κάνει τα καμένα έργα η ασφάλεια; Κι εγώ τι θα τα κάνω; Τίποτα. Θα παραμείνουν στη θέση τους. Μετά θα βάλουμε ένα κουτί απ’ έξω για ανοικοδόμηση του ναού και θα έρχονται να μας δίνουν τον οβολό τους… ψιλοπράγματα αλλά όλο και κάτι θα βγαίνει. Μα δεν είναι κανονική εκκλησία, δεν έχεις καν οπαδούς, ποιος θα ’ρχεται; Οι περίεργοι, να δουν την καταστροφή. Θα στέκεσαι κι εσύ περίλυπος κάπου, θα σε οικτίρουν… Ξέχνα το, δεν πρόκειται να το κάνω, θα ρεζιλευτώ. Δεν θα ρεζιλευτείς καθόλου. Ίσα - ίσα. Άμα δουν ότι βγάζεις χρήματα τόσο πιο πολύ θα σε σέβονται, θα μιλάνε για τα έργα σου, όλο και κάποιος θα θέλει έναν καμένο πίνακα για τη συλλογή του, θα πάρουν μεγάλη αξία. Λες; Φυσικά και λέω είπε ο Pirandello. Ναι… αλλά τα έργα μου; Θα θυσιαστούν. Αλλά για καλό σκοπό. Έτσι γίνεται πάντα, κάτι πρέπει να θυσιάσεις για να πας μπροστά, δεν γίνεται αλλιώς.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Η ανιδιοτέλεια, η παροιμία κι ο Pirandello

Είσαι καχύποπτος είπε ο Pirandello όταν του μετέφερα τις αντιρρήσεις μου, αποκλείεται δηλαδή να υπάρχει και κάποιος που να είναι ανιδιοτελής; Τι τα θες του είπα. Πάντα σε μια συζήτηση καλών προθέσεων βλέπω από πίσω έναν βαρύ ίσκιο που είναι το προσωπικό όφελος… θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει.

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Οι κλειδοκράτορες άνευ χαρτοφυλακίου, η ιστορία κι ο Pirandello

Κάποια στιγμή που νόμιζα ότι οι συνδαιτυμόνες μας με πρόσεχαν τόλμησα να πω ότι μετά τις δηλώσεις του Τσακαλώτου για τις απαιτήσεις των ευρωπαίων για μετά το ’18, έχω την εντύπωση ότι η Ελλάδα επιμένει να παραμένει στην ΕΕ ενώ αυτή δεν την θέλει. Γύρισαν τότε όλοι και με κοίταξαν σαν να έλεγα κάτι για το φεγγάρι. Αγαπητέ μου απάντησε τότε ψυχρά ο πρόξενος που καθόταν απέναντί μου, Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνετε αλλά αυτά δεν είναι θέματα που μπορούν να συζητηθούν σ’ ένα τέτοιο τραπέζι, ελάτε αν θέλετε στο Νταβός να σας απαντήσω. Ανεπίσημα θα μπορούσατε να πείτε κάτι είπα ανακατεύοντας τη σούπα με το κουτάλι μου. Αλλά αν σας έφερα σε δύσκολη θέση… λυπάμαι. Λίγη ακόμη σαμπάνια ρώτησε τότε ο Pirandello και σηκώθηκε ο ίδιος να σερβίρει τους καλεσμένους μας. Μετά η συζήτηση συνεχίστηκε στο ίδιο περίπου κλίμα για καμιά ώρα κι ύστερα ένας - ένας αυτοί οι περίφημοι κλειδοκράτορες άνευ χαρτοφυλακίου μας άδειασαν τη γωνιά. Μα τι σ’ έπιασε μου είπε όταν έφυγε επιτέλους κι ο τελευταίος, τι συμπεριφορά ήταν αυτή; Πατριωτική είπα. Και δεν κατάλαβα γιατί τους περιποιηθήκαμε, θα μπορούσαμε να τους βγάλουμε ένα σοκολατάκι και να τους στείλουμε από κει που ήρθαν. Αυτό είναι το πρόβλημα είπε ο Pirandello, εσείς οι έλληνες δεν έχετε ιδέα από διπλωματία, στη διπλωματία δεν λες ποτέ εκείνο που σκέφτεσαι, λες άλλα ντ’ άλλων. Μα δεν γίνεται διαρκώς να μιλάς περί ανέμων και υδάτων είπα, πώς θα βγούμε απ’ αυτή την κατάσταση αν δεν το συζητήσουμε ευθέως; Καταλαβαίνω τι λες αλλά δεν είναι αυτός τρόπος, σ’ αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να γίνεσαι πάντα συμπαθής, πετάει ο γάιδαρος - πετάει να λες.. τι νομίζεις ότι λένε οι πολιτικοί; Μα έτσι δεν έχουμε ελπίδα. Δεν έχουμε αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας. Αλλιώς η ιστορία θα καταγράψει ότι δεν κάναμε τίποτα.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η πρόβα γενεθλίων κι ο Pirandello

Μα δεν είναι κάπως νωρίς τέτοια ώρα για τούρτες με ρώτησε ενώ έξω ήταν ακόμα νύχτα. Τώρα, τώρα του είπα και μέριασα τα πράγματα στο τραπέζι, να κάνουμε ό,τι είναι να κάνουμε να τελειώνουμε. Τώρα που μεγάλωσες αρκετά πρέπει να βάλεις και μυαλό με συμβούλεψε ενώ εγώ πάλευα να χωρέσω τα κεράκια στην τούρτα. Δεν θα μου πεις χρόνια πολλά; Πότε ακριβώς να τα πω, πριν ή μετά; Όποτε θες. Μήπως θα ήταν πιο εύκολο αν το έγραφες ολογράφως; Είναι πιο θεαματικά τα κεράκια. Έβαλες αυτά που δεν σβήνουν όμως, θα παιδευτείς. Καθόλου είπα και τα άναψα μ’ ένα μακρύ σπίρτο απ’ αυτά που ανάβουν το τζάκι. Θα τα αφήσω να καούν μόνα τους και θα την κόψουμε βράδυ. Και όλη μέρα θα βλέπουμε αυτά τα πυροτεχνήματα; Ναι είπα, τι σε πειράζει; Δεν με πειράζει είπε ο Pirandello. Αλλά πολύ κακό για το τίποτα. Ύστερα πήγε κι έφερε το ψεκαστικό που έχουμε για το σίδερο απ’ την κουζίνα, τράβηξε μια πολυθρόνα και έκατσε πλάι στην τούρτα ενώ εγώ συνέχιζα ν’ ανάβω κεριά και ήδη γινόταν το έλα να δεις. Κράτησες ώρα τον ρώτησα ύστερα. Όχι μου είπε, νόμιζα πως κρατούσες εσύ.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Οι ψευτοειδήσεις, οι φρύνοι κι ο Pirandello

Όταν οι ειδήσεις δεν λένε τίποτα φαντάζομαι διάφορα πράγματα, φτιάχνω μια είδηση ας πούμε με το μυαλό μου κι αυτό μ’ ισορροπεί κάπως. Τέτοιες ειδήσεις δεν θα τις έπαιζε εννοείται το ραδιόφωνο… κανένα μέσο. Αλλά έτσι μπορείς να υποθέσεις, να επανατοποθετηθείς και να δεις που θα πάει το πράγμα, που σκατά στράβωσε. Δεν σου λέω να φτιάξεις και πρόγραμμα, το να σκέφτεσαι όμως κάτι, αυτό είναι που έχει σημασία, να μην στέκεις εκεί αποσβολωμένος σαν μηχανικός φρύνος να χάφτεις μύγες και να κοάζεις, εξαντλώντας μια μπαταρία. Σωτήριο αυτό αποφάνθηκε ο Pirandello, αλλά γιατί φρύνο κι όχι ένα άλλο ζωάκι; Τι πρόβλημα έχεις; Νομίζω πως δεν υπάρχουν πια φρύνοι. Πάντα κολλάς με τις λεπτομέρειες. Μια σκέψη έκανα, μην το κάνουμε ζήτημα. Γιατί δεν τους λες να πάρουν να διαβάσουν ένα βιβλίο; Ας μην το ανοίξουμε αυτό το θέμα. Καλά λες. Κι οι μηχανικοί φρύνοι είναι εξαιρετικά ζώα συντροφιάς απ’ ό,τι ξέρω.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Τα χρυσόψαρα, ο Αστραχάν κι ο Pirandello

Επιστρέφει δριμύτερος, άκουσες; Τι σου κάνει εντύπωση; Μα ο υπαίτιος του μνημονίου; Χρυσόψαρα είμαστε; Η πολιτική είναι μαγική εικόνα είπε ο Pirandello, όπως και να τη δεις βγαίνει Παπανδρέου. Φταίει το πρίσμα μέσα απ’ το οποίο βλέπουμε τα πράγματα, που επιλέγει να μας δείχνει τα συγκεκριμένα χρώματα. Αν μετρούσαμε τη θερμοκρασία θα βλέπαμε πιθανόν άλλα ονόματα αλλά εμείς είμαστε αθλητικοί τύποι κι επιμένουμε να ποντάρουμε στον Αστραχάν.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Το καινούργιο επεισόδιο κι ο Pirandello

Καινούργιος κύκλος επεισοδίων είπα. Με τους ίδιους ηθοποιούς, τα ίδια λόγια, τις ίδιες ίντριγκες και όλο και λιγότερους θεατές, με καμιά γνωστή φάτσα στο ακροατήριο. Δεν θυμάμαι καν τι έργο παίζουμε… Μα το ίδιο φυσικά είπε ο Pirandello, “το κώμα”. Στις 23 Μαρτίου του 2005 - θυμήθηκα αμέσως τα λόγια μου - η κοινή γνώμη στην Αμερική διχάστηκε, καθώς η ετυμηγορία του Ομοσπονδιακού δικαστή επέτρεψε τελικά στον πρώην σύζυγό της 41ης Terry Schiavo να την αποσυνδέσει απ’ το μηχάνημα που την διατηρούσε στη ζωή, μετά από 16 χρόνια σε “άγρυπνο κώμα”. Παρά τις αντιρρήσεις των γονιών της άτυχης γυναίκας που επέμεναν πως η κόρη τους τούς αντιλαμβανόταν, επικοινωνούσε και τους χαμογέλαγε, και παρά το διάταγμα που υπέγραψε ο Αμερικανός Πρόεδρος εκείνες τις μέρες κατά της ευθανασίας, η απόφαση ήταν αμετάκλητη. Ο παρουσιαστής των ειδήσεων σχολίασε πως κάποιοι λένε πως αυτό που φαινόταν στο πρόσωπό της, μπορεί να ήταν και μορφασμός πόνου. Μπράβο, αυτό ακριβώς είπε ο Pirandello. Δεν θυμάμαι τι λέω παρακάτω είπα, δεν θυμάμαι τίποτα. Κι αυτό καλό είναι, μπαίνεις έτσι πιο βαθειά στην ψυχολογία του ρόλου. Ποιού ρόλου; Τι είναι αυτά που μου λες; Ησύχασε είπε ο Pirandello, έχεις πάθει μια ταύτιση. Δεν νιώθω καλά… Δεν είναι τίποτα, όλοι το παθαίνουν. Τι παθαίνουν; Τι έχω; Το παν είναι να παραμείνεις ήρεμος, μην πιέζεσαι, να σκέφτεσαι πως όλα είναι παροδικά, δεν έχεις τίποτα. Κλείσε τα μάτια σου και φέρε στο μυαλό σου κάτι όμορφο… ένα πράσινο λιβάδι… Τι λιβάδια και πράσινα άλογα μου λες, εδώ σου λέω ότι δεν θυμάμαι τίποτα. Θυμάσαι ποιος είμαι εγώ; Ναι, φυσικά, αυτό το θυμάμαι. Θυμάσαι πώς σε λένε; Πότε γεννήθηκες; Ναι, βέβαια. Τι έφαγες χθες; Όχι, λες να ’χω δηλητηρίαση; Όχι, αλλά αν δεν θυμάσαι τι έφαγες χθες είναι σοβαρό… είναι διαταραχή. Τι διαταραχή; Δεν ξέρω, δεν το ’χω μελετήσει το ζήτημα, ψυχολογική φαντάζομαι. Θα σου φέρω ένα ζεστό. Ύστερα πρέπει να κοιμηθείς, όσο χρειαστεί. Τι εννοείς; Πόσο θα μου χρειαστεί; Θα δούμε είπε ο Pirandello. Αλλά μην ανησυχείς θα σε φροντίζω εγώ. Δεν έχω τίποτα, πρέπει να βγω να με χτυπήσει ο αέρας. Ξεροκέφαλος όπως πάντα. Ορίστε εκεί είναι η πόρτα. Αλλά εγώ νίβω τας χείρας μου. Τι πάει να πει αυτό; Εντάξει μου είπε τότε, αρκετά, νομίζω πως μια σελίδα είναι αρκετή για το πρώτο επεισόδιο. Ποιο επεισόδιο; Πάλε δεν σε καταλαβαίνω. Ένα λεπτό να το ποστάρω και θα σου πω είπε. Ύστερα θα σου φέρω κι εκείνο το ζεστό και όλα θα πάνε καλά, θα δεις.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Η λευκή απεργία κι ο Pirandello

Είναι τζάμι εκεί έξω είπα και τίναξα το χιόνι από πάνω μου. Η εικόνα είναι αντιστρόφως ανάλογη είπε ο Pirandello και μου έδωσε ένα χαρτί, μπορείς να τσακιστείς κάλλιστα. Τι είναι αυτό το χαρτί; Μόλις μπορέσεις να πεταχτείς να πάρεις κι άλλες ηλεκτρικές κουβέρτες, να έχουμε. Και πολύμπριζα. Μα έχουμε κουβέρτες. Κι αν έρθει κάποιος; Να τον αφήσουμε να ξυλιάσει τον άνθρωπο; Εννοείς ότι θα κυκλοφορούμε με δαύτες; Θα κάνουμε λευκή απεργία. Αλλά θα την κάνουμε στα ζεστά. Και κοίτα μήπως βρεις με τίποτα ζωηρά χρώματα. Και για τί πράγμα θα διαμαρτυρηθούμε, για τον καιρό; Για την εξαφάνιση των ινδιάνων είπε ο Pirandello και μου έδωσε να καπνίσω απ’ την πίπα του, είναι πολύ επίκαιρο.

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Οι αποτέτοιοι κι ο Pirandello

Το κτίσιμο του αφορολόγητου είναι καινούργιος όρος αλλά δεν σημαίνει αυτό που θέλουν να πουν, σημαίνει αφού είσαι τόσο ηλίθιος σου πετάω μια παπαριά στη μούρη και άντε γύρευε είπα. Εμείς είμαστε άσχετοι είπε ο Pirandello, κάτι θα έχουν στον νου τους. Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι όποιος ανεβαίνει εκεί πάνω από τέτοιος γίνεται αποτέτοιος. Τι είναι αυτό πάλι; Είναι το κτίσιμο του αφορολόγητου υπό άλλη έννοια. Εσύ έπρεπε να γίνεις πολιτικός, θα διέπρεπες. Δεν έχω τη στόφα. Μέχρι και πρωθυπουργός θα μπορούσες να γίνεις. Σκέψου τι ταξιδάκια θα κάναμε, τι χαιρετούρες, τι μεγαλεία… γιατί δεν το σκέφτεσαι; Χρειάζονται γραφεία, προσωπικό, παρατρεχάμενοι, δεν είναι έτσι απλά αυτά τα πράγματα, πρέπει να ’χεις όραμα, να ’χεις ανθρώπους που θα σε προτείνουν, γνωριμίες, να ξέρεις να κάνεις το άσπρο μαύρο, να μπορείς να σταθείς… Δεν ξέρω έκανε συλλογισμένος ο Pirandello, σκέψου το. Αν θες εγώ σε κάνω αποτέτοιο στο άψε - σβήσε.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Τα σκυλιά, οι λύκοι κι ο Pirandello

Βλέπω ότι παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον την υπόθεση Ρούπα είπε ο Pirandello, τι λένε; Τα συνηθισμένα είπα. Για τον καιρό. Ότι θα την πάνε από δω κι από κει και το βράδυ θα καταλήξει στον Κορυδαλλό, την ώρα του νυχτερινού δελτίου. Όλα καλά επομένως, πάει κι αυτό. Δεν είπαν τίποτα για την μπαντάνα. Σε άλλες συνθήκες τέτοιοι άνθρωποι θα ήταν λαϊκοί ήρωες. Ναι, έχουν αξιοπερίεργες συμπεριφορές, επιλέγοντας την παραβατικότητα όμως δεν μπορούν παρά να έχουν αυτή την κατάληξη. Ξέρεις, με τρελαίνει αυτή η παρανόηση, να σε ληστεύει το κράτος κανονικά και να φυλακίζεται η Ρούπα. Μα ήταν συνεργός σε ληστείες, προσπάθησε ν’ αποφυλακίσει τον Μαζιώτη και τους Πυρήνες με ελικόπτερο… είναι καταζητούμενη για ένα σωρό αδικήματα. Ξέρεις τις απόψεις μου γι’ αυτά τα θέματα. Τις ξέρω, τις ξέρω έκανε ο Pirandello αλλά έτσι έχουν τα πράγματα, έχουμε κράτος. Είμαστε ζεμένοι θέλεις να πεις. Τα σκυλιά που δαγκώνουν τα σκοτώνουν είπε ο Pirandello. Σκοτώνουν τα σκυλιά κι αφήνουν τους λύκους με τις γραβάτες να τρώνε τα πρόβατα.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Η 4η Ιανουαρίου κι ο Pirandello

Ό,τι είναι να κάνεις αναγκάζεσαι να το κάνεις μυστικά είπα, να μην μαθευτεί. Δεν το καταλαβαίνω αυτό είπε ο Pirandello, γιατί να το κρατάς μυστικό; Πρώτα απ’ όλα για την εφορία, με το που πεις ότι θα κάνεις κάτι θα έρθει η εφορία να στα πάρει μπροστά. Απ’ την άλλη είναι αυτός ο περίφημος φθόνος, η ζήλεια και αυτός ο άμοιρος ο γάιδαρος του διπλανού. Πώς να κάνεις κάτι έτσι; Και τώρα με κάνεις μέλος αυτής της μυστικής εταιρείας; Χρειαζόμαστε έναν αρχηγό με εκτόπισμα, εγώ δεν το έχω. Θες να πεις πως το έχω εγώ; Ναι, είσαι ο άνθρωπος που μπορεί να εμπνεύσει, να δώσει τη γραμμή. Πες ότι δέχομαι. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό το όραμα που έχεις θα πετύχει; Δεν μίλησα για όραμα, μίλησα για ανάγκη. Ναι, όπως νομίζεις αλλά θα πετύχει; Θα πετύχει. Όχι σε μεγάλη κλίμακα, μεταξύ μας. Αλλά σιγά - σιγά Η ιδέα θα εξαπλωθεί, θα έρθουν κι άλλοι. Θα φοράμε και μάσκες; Δεν ξέρω. Αν το θεωρείς απαραίτητο. Αλλά γνωριζόμαστε μεταξύ μας, θα είναι ανόητο. Πρέπει να διαβάσω τα περί Φιλικής Εταιρείας και θα σου πω. Τι σχέση έχει η Φιλική Εταιρεία; Όσο πιο αδιανόητη είναι η ιδέα τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει, είναι κανόνας. Μα δεν πάμε να κάνουμε κίνημα, μια δουλειά πάμε να στήσουμε. Ναι, ξέρω. Αλλά βλέπεις, όλες οι δουλειές έχουν πιάσει πάτο, πρέπει να τους ξεσηκώσουμε με κάτι μεγάλο, να υποσχεθούμε πράγματα, την αναγέννηση του έθνους, την επανεκκίνηση της οικονομίας, αλλιώς θα αδιαφορήσουν. Μα δεν κάνουμε επανάσταση, μια ομάδα κάνουμε, τεχνών και θεαμάτων. Δεν ήταν θεαματικοί οι μπολσεβίκοι; Μην μπερδεύουμε τα πράγματα, ο έλληνας σήμερα δεν είναι τίποτα. Αν πρόκειται να ηγηθώ μιας ενέργειας πρέπει να έχω γύρω απ’ το κεφάλι μου ένα φωτοστέφανο, δεν μπορώ να ηγηθώ σκέτος… ο κύριος τίποτα. Ναι αλλά… μπολσεβίκοι; Χρειαζόμαστε ένα χαλί από κάτω και το αριστερό πιάνει. Άσε που είναι κάτι που λείπει. Μα θεάματα και μπολσεβίκοι; Τι θα δείχνουμε; Το Ποτέμκιν και την Απεργία; Δεν είπες ότι θα είναι καλλιτεχνική εταιρεία; Ναι, κάτι τέτοιο. Ε, θα βάλουμε μέσα όλα τα καλλιτεχνικά, τους σινεφίλ, τους θεατρόφιλους, όλα αυτά που παρακμάζουν και θα το κάνουμε να φαίνεται σαν υπερθέαμα με αριστερές καταβολές. Δεν ξέρω τι να πω. Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, εγώ θα είμαι ο ηγέτης. Θα πολεμήσουμε την πλουτοκρατία, το κοινωνικό κατεστημένο, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο… Μα εγώ δεν μίλησα γι’ αυτά… εγώ είπα μόνο… Ξέρω τι είπες. Αλλά άσε με να εμπνεύσω, αν μου βάζεις φραγμούς δεν θα μπορώ να εκφραστώ. Ναι. Αλλά… Δεν έχει αλλά. Και φέρε μου να υπογράψω εκείνο το καταστατικό, σήμερα είναι ιστορική μέρα.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Η πρωτοχρονιά κι ο Pirandello

Ας το δούμε ψύχραιμα είπε ο Pirandello. Και πρώτα απ’ όλα ας πούμε ότι είμαστε τυχεροί που ε και είδαμε κι αυτή την πρωτοχρονιά γιατί από μόνο του δεν είναι λίγο αυτό, έτσι δεν είναι ; Ναι, βέβαια συμφώνησα γιατί δεν ήθελα να φανώ γρουσούζης μέρα που ’ναι. Ωστόσο καθόμασταν κι οι δύο σκυθρωποί και κοιτάζαμε τη λιακάδα απ’ το παράθυρο. Θα κόψουμε τη βασιλόπιτα; Να την κόψουμε είπα. Αλλά λίγο αργότερα. Θες λίγο καφέ ακόμα; Όχι, έχω. Σήμερα θα παίζουν όλο δηλώσεις είπε ο Pirandello, θα περάσουν άπαντες να μας πουν χρόνια πολλά, θα πηγαίνουν παιδικές χορωδίες από δω κι από κει και θα λένε τα κάλαντα, ωραία θα είναι. Θες ν’ ανοίξουμε τηλεόραση πρωί - πρωί; Όχι, δεν το είπα γι’ αυτό. Θες ραδιόφωνο; Όχι. Θες να πάμε τα σκυλιά βόλτα; Γιατί πρέπει να κάνουμε υποχρεωτικά κάτι; Όχι απαραίτητα αλλά επειδή κάθε πρωτοχρονιά όλο σκαρφίζεσαι κάτι είπα να σε διευκολύνω. Για τους άλλους το κάνω, δεν έχω κάποια πρεμούρα, νόμιζα ότι το καταλάβαινες. Ναι, το καταλαβαίνω είπα. Τι πρεμούρα να ’χεις άλλωστε; Θες να πεις ότι είμαι τακτοποιημένος, αυτό εννοείς; Τακτοποιημένος; Όχι, δεν θα χρησιμοποιούσα τέτοια έκφραση. Είναι ωστόσο και λίγο ανεξήγητο, το να κάνεις πράγματα για άλλους δίχως όφελος. Με λες υστερόβουλο; Τίποτα δεν σε λέω, γιατί αρπάζεσαι; Δεν αρπάζομαι, συζητάμε. Είσαι λίγο οξύθυμος. Εσύ είσαι προκατειλημμένος. Κάνεις λάθος. Απλώς βλέπω τα πράγματα όπως είναι. Εντάξει είπε ο Pirandello, ας μην το τραβάμε μέρα που ’ναι. Ναι είπα. Και συνεχίσαμε να κοιτάμε σκυθρωποί την πρώτη μέρα του χρόνου απ’ το παράθυρο.

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Τα τεστ, η αναγκαιότητες κι ο Pirandello

Τελικά να υποθέσω ότι αυτή όλη η έξαρση ήταν μια κρίση; Όχι, δεν θα το έλεγα αυτό. Θα έλεγα ότι ήταν ένα τεστ. Αρκετά τοξικό αλλά τεστ. Που απέδειξε τι; Ότι οι επιθυμίες απέχουν παρασάγγας απ’ την αναγκαιότητα. Και ήταν ανάγκη να πούμε τόσα πράγματα για να καταλήξουμε ότι δεν μας χρειάζονται; Δεν το ξέραμε; Φυσικά και το ξέραμε. Αλλά είναι άλλο να επιβεβαιώνεις κάτι και άλλο απλώς να το σκέφτεσαι. Εμένα δεν μου χρειαζόταν, νιώθω το ίδιο άχρηστος όπως και πριν. Είναι κι αυτή μια παρεξήγηση, δεν είσαι άχρηστος, απλώς παράγεις κάτι που δεν είναι αναγκαίο… δεν είναι ψωμί, δεν είναι γάλα ή μπύρα… δεν είναι επιδιορθωμένα ρούχα. Δεν αλλάζει η κατάσταση, μην προσπαθείς να μου το πεις με όμορφα λόγια, ξέρω πολύ καλά τι μου γίνεται. Δεν προσπαθώ να στο ωραιοποιήσω, προσπαθώ να σου αποδείξω την αναγκαιότητα του τεστ. Προτιμούσα τα σύννεφα. Το ξέρω, όλοι τα σύννεφα προτιμάνε. Κι εσύ; Εγώ προτιμώ τα τεστ. Ίσως εκεί να βρίσκεται κι η διαφορά. Ποια διαφορά; Αναμεταξύ μας. Δεν σε καταλαβαίνω. Εσύ παράγεις από αναγκαιότητα ενώ εγώ κάνω στατιστικές. Πώς γίνεται αυτό; Δεν είσαι αμέτοχος. Δεν είμαι αμέτοχος αλλά εμένα δεν μ’ απασχολεί η παραγωγή, μ’ ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα. Είσαι τεχνοκράτης, γι’ αυτό. Τεχνοκράτης; Εγώ; Φυσικά. Και που το στηρίζεις αυτό; Μα στα τεστ. Έστω. Και είναι κακό; Όχι, δεν είπα αυτό. Τι είπες τότε; Ότι είσαι τεχνοκράτης. Μακάρι να ήμουν κι εγώ.

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Τα χρηστικά θέματα κι ο Pirandello

Ενδιαφέρουσα μέρα, καιρικά. Καλό είναι να κινείστε ως λάπωνες, παγοπέδιλα, έλκηθρα… τέτοια. Επίσης να προσθέσω ότι οι αλυσίδες με τα σταυρουδάκια δεν κάνουν για τα αυτοκίνητα. Πάλι συμβουλές δίνεις; Ό,τι μπορώ κάνω είπε ο Pirandello, άμα μπορεί να βοηθήσει κανείς… γιατί όχι; Αύριο είπαν ότι θα είναι χειρότερα, που θα ’χει παγώσει. Πάντα το αύριο είναι χειρότερο, βρέξει χιονίσει, το ξέρουν αυτό. Κάτι χρηστικό δεν θα πεις; Τα λέει το ραδιόφωνο. Αλλά καλό είναι να ξέρουν ότι ο δρόμος απ’ το τελεφερίκ και πάνω είναι κλειστός, μην παιδευτούν τζάμπα.

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Η Ολική Αναθεώρηση κι ο Pirandello

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αδυνατώ να σκεφτώ ειδυλλιακά θέματα. Ίσως φταίει η ατμόσφαιρα. Ίσα – ίσα, η ατμόσφαιρα είναι ό,τι πρέπει. Εννοείς που κάνει κρύο και οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά; Όχι ακριβώς αυτό, εννοώ όλες αυτές τις γιρλάντες στις βιτρίνες, τα φωτάκια… υποτίθεται πως όλα αυτά γίνονται για να σου φτιάχνουν τη διάθεση. Μήπως είσαι μουρτζούφλης; Εντάξει, είμαι και τέτοιος που λες. Αλλά δεν είναι αυτό. Μήπως οφείλεται στην τηλεόραση; Γιατί κανονικά δίπλα στο σήμα θα έπρεπε να γράφει ότι βλάπτει σοβαρά την υγεία. Ούτε η τηλεόραση φταίει… δεν ξέρω τι φταίει. Σου χρειάζεται αναθεώρηση είπε ο Pirandello. Τι αναθεώρηση; Ολική. Γιατί δεν γίνεσαι ποτέ συγκεκριμένος σαν άνθρωπος; Συγκεκριμένος είμαι. Αλλά εσύ είσαι κολλημένος στον τρόπο που σκεφτόσουνα χθες ενώ ο κόσμος αλλάζει, δεν ακολουθείς. Και πώς γίνεται αυτή η ολική αναθεώρηση; Πρώτα απ’ όλα αλλάζεις συνήθειες, κόβεις τον καφέ, το τσιγάρο και κάνεις καινούργια ανοίγματα, παρτίδες με άλλους ανθρώπους. Κι αν κόψω τον καφέ θα μου φτιάξει η διάθεση; Δεν ξέρω είπε ο Pirandello, πρέπει να πειραματιστείς.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Οι ουτοπίες κι ο Pirandello

Μιλάμε συνέχεια για κοινωνικό κράτος που είναι κάτι πλασματικό, είτε γιατί το κράτος προσπαθεί να συντηρήσει τον μηχανισμό του, να μην κόψει δηλαδή από δω για να δώσει εκεί, είτε γιατί ο καθένας κοιτάει αποκλειστικά τον εαυτό του. Θα μου πεις τι να κάνεις; Δεν ξέρω, προφανώς όμως πρέπει να υπάρξει κάποιος κοινός στόχος. Θα γίνει αυτό με οικουμενική; Θα γίνει με συνασπισμούς πολιτών; Δεν μπορώ ν’ απαντήσω γιατί όλες οι προτάσεις χρειάζονται ειλικρίνεια και σ’ αυτό πάσχουμε, δεν καταπολεμιέται αυτό το πράγμα με λαμογιές κι άλλα να λες και άλλα να κάνεις, στους πολέμους ανέκαθεν οι στρατοί πήγαιναν συντεταγμένοι. Καλά τα λες είπα. Αλλά δεν γίνονται αυτά προτάσσοντας πάντα το προσωπικό όφελος, δίχως δικαιοσύνη κι όλους αυτούς τους διακοσμητικούς όρους που διαφημίζουμε στα μπαϊράκια μας. Ναι συμφώνησε ο Pirandello, για να υπάρξει κοινωνικό κράτος πρέπει να υπάρξει πρώτα δίκαιο κράτος. Κυρίως όμως όλο αυτό το καθορίζει αυτός που πάει μπροστά. Πρέπει να διέπεται από κάποιες αρχές. Αλλά φοβάμαι πως λέμε για ουτοπίες.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Το ραντεβού, τα φίδια κι ο Pirandello

Πώς πήγε το ραντεβού, τον είδες; Τον είδα. Και τι του είπες; Ότι μας έπεσε στον δρόμο αυτός ο λάκκος με τα φίδια. Κι ότι αν τον διασχίσουμε κατά χιλιάδες έχουμε ελπίδες το φίδι να φάει κάποιον άλλον. Δεν το λες μεγαλοφυές αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο του είπα. Άσε που αν δεν πάμε εμείς θα έρθουν τα φίδια. Και το κατάλαβε; Δεν ξέρω είπε ο Pirandello. Το κακό μ’ αυτή την πρόταση είναι ότι χρειάζεται κι αυτή σύμπνοια.

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Τα χρυσάνθεμα, το Λεοντοπόδιον το αλπικόν, τα μολυβένια κρίνα κι ο Pirandello

Μα αν είναι ποτέ δυνατόν έκανε αγανακτισμένος, στον Θεό σου, είναι τίτλοι αυτοί για έργα; Εννοείς τις ημερομηνίες; Εγώ το έβρισκα χαριτωμένο. Είναι ψυχρό, δεν έχει συναίσθημα, δεν το καταλαβαίνεις; Δεν πουλάμε συναίσθημα του είπα, εδώ πρόκειται για τέχνη. Και τι νομίζεις δηλαδή; Πως αν έλεγα αυτό το πράγμα Χρυσάνθεμα την τελευταία μέρα της άνοιξης θα το αγόραζαν; Δεν σου είπα να το πεις Χρυσάνθεμα αλλά μπορείς να το πεις ας πούμε Μολυβένια κρίνα ή Εντελβάις που το ξέρουν όλοι κι είναι πιο εξωτικό. Δεν μπορώ να βγάζω τα έργα μου ονόματα λουλουδιών. Δεν μπορείς το ένα, δεν μπορείς το άλλο, δεν βγαίνει άκρη έτσι. Πρέπει να πάψεις να είσαι έτσι ανελαστικός. Ανελαστικός επειδή δεν θέλω να βγάλω τα έργα μου καλωσορίσατε στου Προμπονά; Θα με τρελάνεις; Βγάλε τα τότε τοποθεσίες. Αλλά αριστοκρατικές, Εκάλη, Κηφισιά… καλά δεν έχουμε και πολλές, αρχαία ονόματα; Τοπωνύμια θες να πεις. Ναι, Λίνδος, Ερύμανθος… ονόματα ποιητών ή σύγχρονες πόλεις, Βερολίνο, Τομπρούκ… όχι, ούτε αυτό σ’ αρέσει. Ξέρεις τι λέω; Τι; Να τα αφήσουμε με τους παλιούς τίτλους, μια χαρά είναι. Σωστά είπε ο Pirandello, ήθελα να στο πω. Τι ήθελες να μου πεις; Ότι δεν έχουν σημασία οι τίτλοι.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η κατάσταση κι ο Pirandello

Είναι τρομερά ανασταλτικό το να ξέρεις πως είτε κάνεις - είτε δεν κάνεις κάτι, είναι ένα και το αυτό. Δεν θα προσπαθήσω να σε μεταπείσω είπε ο Pirandello, είναι. Αυτό έχεις να πεις μόνον; Ότι είναι; Ναι είπε ο Pirandello, ό,τι κι αν πω δεν θ’ αλλάξει κάτι.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Ο καιρός κι ο Pirandello

Στις 04 και 10 που βγήκα είχε 2c έξω. Και τι έκανες τέτοια ώρα στον δρόμο; Είχε ξαστεριά κι ήθελα να τη δω.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Τα εθνικά θέματα κι ο Pirandello

Εγώ βλέπω ότι όλο για τις χούντες ξέρετε να λέτε εσείς οι έλληνες είπε ο Pirandello, ότι βάζατε κροτίδες και τέτοια. Και τώρα που σας έχουν βάλει τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι δεν κάνετε τίποτα, το μόνον που σας απασχολεί είναι αν θα σας λογαριάζουν οι βάρβαροι για ευρωπαίους. Τι λες να κάνει ο Στάινμαϊερ με τη συνθήκη; Α, ναι ξέχασα, τώρα θα έχουμε και τον Στάινμαϊερ είπε ο Pirandello, θα μας φέρνει και στρούντελ. Λένε πάντως ότι θα είναι ευνοϊκά διακείμενος. Ό,τι θέλει μπορεί να είναι ο Στάινμαϊερ. Αλλά στα τουρκικά κιτάπια οι σημιτοδοθείσες βραχονησίδες λέγονται Καρντάκ εδώ και πολλά - πολλά χρόνια, πολύ πριν το παίξετε πέιντερς και τις γκριζάρετε, επειδή είσαστε ηρωική φάρα όμως και πολύ λαρτζ σαν λαός κάνετε τα στραβά μάτια, σαν τη μαϊμού ένα πράγμα. Είσαστε καταπληκτική χώρα γενικά, σοσιαλνεοφιλελεύθερη… σαν να λέμε μ’ απ’ όλα, με ήλιο και διάφορους ανεκδιήγητους να σας κυβερνάνε, μόνο ελληνοτουρκικά σήριαλ δεν έχετε ακόμα αλλά οσονούπω θα έχετε, φιρί - φιρί το πάτε. Και ή που θα σας γράψει ως ξευτίλες η ιστορία ή που θα την ξεφτιλίσετε. Εγώ σε ρώτησα τι λες να κάνει ο Στάινμαϊερ, δεν ρώτησα αν θα κάνουμε ελληνοτουρκικά σήριαλ. Ό,τι βολεύει τη Γερμανία είπε ο Pirandello, τι άλλο περιμένεις να κάνει;

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Η επικοινωνία κι ο Pirandello

Την ντουντούκα τη δοκίμασες; Πρώτη - πρώτη. Γιατί δεν στέλνεις γράμματα; Τα δοκίμασα όλα είπα, δεν πιάνει τίποτα. Εκτός δηλαδή από κάτι κλεφτοφάναρα που αναβόσβησαν δεξιά κι αριστερά και κάνα δυο χτυπήματα απ’ την άλλη μεριά του τοίχου, άλλο ουδέν. Λες κι είμαστε δηλαδή εμείς κι εμείς πάλι που νιώσαμε μόνο τη συμφορά κι οι άλλοι να ’χαν πάει όλοι βόλτα στην Κηφισιά, καμία αντίδραση. Μάλλον είναι λάθος τρόπος είπε ο Pirandello, γιατί δεν βγαίνεις με τις ρακέτες στην ταράτσα να κάνεις σήματα;

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Η επιστροφή στις αγορές κι ο Pirandello

Το μεγάλο κοινωνικό απών που δήλωσε ο πολίτης με την αυγή του 21ου αιώνα, ήταν η αναμφισβήτητη νίκη της προπαγάνδας του νεοφιλελευθερισμού. Ύστερα η νεοαριστερά ήρθε κι ολοκλήρωσε την επιχείρηση και τώρα έχουμε αυτές τις αξιολύπητες στρατιές των αναπήρων να κάθονται να τρώνε και να πίνουν τζάμπα και να περιμένουν ποιος θα τους πάρει για να τους κάνει σαπούνι. Αν το προπαγανδίζαμε αρκετά όλο αυτό βέβαια και βοηθούσαν και λίγο οι υπερήλικες θα μπορούσαμε να έχουμε ένα εθνικό προϊόν και να παίζαμε μ’ αυτό στις αγορές. Οι νεώτεροι θα είχαν δουλειά και δεν θα ξενιτεύονταν, οι παλαιότεροι δε θ’ απάλλασσαν το κράτος απ’ τις συντάξεις… άσε το άρωμα. Θέλει όμως καρδιά να θυσιαστείς για τον τόπο σου, δεν θέλει; Είχα μείνει άφωνος. Τι με κοιτάς έτσι είπε ο Pirandello, επώνυμα ελληνικά σαπούνια. Θα βάζαμε και έναν ανάγλυφο Παρθενώνα… θα γίνονταν ανάρπαστα.

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Οι κάκτοι, τα συμπλέγματα κι ο Pirandello

Σκέφτομαι μήπως πρέπει ν’ αρχίσω να αραδιάζω εδώ ψέματα ολκής γιατί όλοι ψέματα θέλουν ν’ ακούνε και ν’ ανακατέψω τους παρόντες με τους απόντες, προτείνοντας έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής. Είσαι ευρηματικός είπε ο Pirandello. Παρ’ όλα αυτά δεν ξέρω αν συμφωνώ. Και γιατί παρακαλώ; Γιατί ήδη είμαστε σε σύγχυση. Κοίταξε είπα, σύγχυση προκαλεί η ασάφεια, εγώ θα είμαι σαφής. Για δώσε μου ένα παράδειγμα. Να, ο υπουργός οικονομικών μίλησε χθες για φοροαπαλλαγές, ότι η ανάκαμψη της οικονομίας είπε δεν είναι ανέφικτη, λεφτά υπάρχουν… Καλά, αυτά τα είπαν και άλλοι. Καμιά σχέση. Ο Τσακαλώτος δεν μιλούσε γενικά, εννοούσε τον κοινωνικό του κύκλο. Κι εγώ ξέρω ένα σωρό επιχειρηματίες που τα ράβουν στο στρώμα γιατί δεν εμπιστεύονται πια τις Τράπεζες. Δεν θα σε πάρει κανείς στα σοβαρά αν ασχοληθείς μ’ αυτά τα θέματα. Εκτός κι αν θέλεις να γίνεις κι εσύ πολιτικάντης. Αθωώνουμε τους πολιτικούς μ’ αυτόν τον όρο, σαν να είναι παιδιά που κάνουν αταξίες ενώ είναι μια χαρά μαντράχαλοι. Και τι να κάνουμε; Εξεταστική επιτροπή; Κατ’ αρχάς είπα, είδες κι εσύ ότι αυτά τα πράγματα είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, καταδικάστηκε κάποιος ποτέ για κάτι; Όχι βέβαια, μας δουλεύουνε. Α μπράβο, όλοι μας δουλεύουνε, εκεί ήθελα να καταλήξω. Και τι σημασία έχει αν καταλήξεις κάπου; Δεν θα εφαρμόσουν τον προϋπολογισμό; Το θέμα είναι να πάψουν αυτοί οι άνθρωποι να διαφεντεύουν τις ζωές μας, βλέπεις ας πούμε τον Άδωνη στην τηλεόραση, κλεισ’ το. Βλέπεις τον Τσίπρα, το ίδιο, τον Μητσοτάκη, το ίδιο. Και προπάντων, μην το αναπαράγεις. Και αξιοπρέπεια, να τους αντιμετωπίζεις σαν αυτό που είναι κι όχι σαν αυτό που σου πασάρουν τα μίντια. Και ποιος θα τα κάνει αυτά τα πράγματα; ο έλληνας είναι φιλοεξουσιαστής, βλέπει τον τέως και χαίρεται, σκιρτάει το μέσα του, βλέπει τον υπουργό και στέκεται σούζα, αυτά είναι συμπλέγματα που δεν φεύγουν. Ξέρω είπα, ο έλληνας είναι ραγιάς απ’ τη φύση του, έχει μάθει να κάνει υποκλίσεις, να βλέπει όλους αυτούς τους ρεμπεσκέδες σαν ανώτερους, είναι λακές, δες τώρα με τον Λεβέντη, τον ψήφισαν και κοντεύει να κάνει πραξικόπημα, η εξουσία τους τρελαίνει. Δεν πάει πουθενά αυτή η κουβέντα είπε ο Pirandello, δεν βλέπω που θέλεις να καταλήξεις, ο έλληνας είναι έτσι που είναι, δεν αλλάζει. Το ξέρω. Αλλά κάποιος πρέπει να τα λέει αυτά τα πράματα, να ακούγεται και κάτι άλλο… έστω και αναμεταξύ μας. Θα φυτέψω κάκτους είπε ο Pirandello, βρήκα στο ιντερνέτ κάτι μεξικανικές ποικιλίες. Τι σχέση έχουν τώρα οι κάκτοι μ’ αυτά που λέμε; Οι κάκτοι ευδοκιμούν σε άνυδρα περιβάλλοντα είπε ο Pirandello. Κι είναι αφάνταστα ανθεκτικοί, γι αυτό, ταιριάζει.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Τα αυγά, η διάλεξη για την κωμωδία κι ο Pirandello

Δεν ξέρω αν το πιάνετε αλλά εμείς είμαστε τα πρόσωπα της κωμωδίας είπε ο Pirandello, εσείς κι εγώ. Όχι, όχι του είπα, δεν πρέπει να τους συμπεριλάβεις, έτσι τους φανατίζεις, νιώθουν ενοχές και αντιδρούν. Και πώς να το πω; Μίλα άσχετα, ούτε εσείς ούτε εγώ, γενικά. Γενικά λοιπόν είπε ο Pirandello, μιλώντας για τα πρόσωπα της κωμωδίας εννοούμε τους άλλους. Ούτε έτσι είπα εγώ, έτσι τους βγάζεις απ’ το παιχνίδι και δεν τους ενδιαφέρει τι τους λες. Ούτε έτσι λοιπόν έκανε. Και πώς θα μπω στο θέμα, με αοριστίες; Ναι, γιατί όχι; Γιατί οι αοριστίες δεν λένε ποτέ τίποτα και γιατί η κωμωδία είναι πάντα στοχευμένη. Να κάνεις αυτό που έκανε ο Χορν στις ερωτικές σκηνές με τη Λαμπέτη, την κοίταζε λίγο πιο πάνω απ’ τα μάτια. Δηλαδή άμα κοιτάω το υπερπέραν είναι εντάξει; Εννοώ μεταφορικά, να μην γίνεσαι συγκεκριμένος, μια διάλεξη είναι διάβολε, δεν είναι δοκίμιο. Όχι είπε ο Pirandello και μάζεψε τα χαρτιά του. Δεν το κάνω. Γιατί; Γιατί αυτό δεν θα ’ναι διάλεξη, θα ’ναι πρόσεξε μην σπάσεις κανένα αυγό, γι’ αυτό.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Ο κυριότερος εχθρός της ανθρωπότητας κι ο Pirandello

Γιατί είσαι έτσι σκεφτικός σήμερα; Συγγνώμη του είπα, κάτι σκεφτόμουν. Και δεν μπορούμε να μάθουμε τι; Τόσο σπουδαίο είναι; Δεν ξέρω αν είναι σπουδαίο, απλώς μ’ απασχολεί. Μπορείς να μ’ εμπιστευτείς είπε ο Pirandello, νομίζω. Ξέρεις είπα, νομίζω ότι ο κυριότερος εχθρός της ανθρωπότητας σήμερα είναι ακριβώς αυτό εδώ το μέσο, τα σόσιαλ μίντια. Άργησες αλλά το κατάλαβες είπε ο Pirandello και αναστέναξε. Κι εγώ που νόμιζα ότι είχες να μου πεις κάτι σημαντικό…

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο ηρωισμός, η Βικιπαίδεια κι ο Pirandello

Ορίστε είπα, το λέει καθαρά, το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008, περί την 9 μμ, στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, ο νεαρός Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός μετά από πυροβολισμό του ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα, ο οποίος συνοδευόταν από τον συνάδελφο του, Βασίλη Σαραλιώτη. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος, καθώς σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση η σφαίρα διαπέρασε την καρδιά και καρφώθηκε στον 10ο θωρακικό σπόνδυλο. Το να ζεις ηρωικά, με 300 ευρώ ας πούμε, δεν φτάνει σχολίασε ο Pirandello, πρέπει να πεθάνεις. Στο σκεπτικό της ετυμηγορίας του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Άμφισσας συνέχισα, το οποίο κήρυξε ένοχο ανθρωποκτονίας από πρόθεση, με άμεσο δόλο, τον Κορκονέα, χωρίς κανένα ελαφρυντικό, λέει ότι ο αστυνομικός σκόπευσε ευθεία και πυροβόλησε όχι μία, αλλά δύο φορές. Γιατί μου τα λες τώρα όλα αυτά; Για να πάω στην πορεία; Όχι, στα λέω γιατί το λήμμα για σένα στη Βικιπαίδεια δεν λέει τίποτα είπα, γιατί δεν γράφεις μια αυτοβιογραφία; Από πού κι ως που; Εμένα δεν με πυροβόλησαν. Για κάποιους που ενδιαφέρονται. Μπορούν ν’ αυτοσχεδιάσουν και χωρίς εμένα είπε ο Pirandello. Ύστερα πήρε την ομπρέλα του και βγήκε στη λιακάδα. Δεν τον καταλαβαίνω αυτόν τον άνθρωπο.