Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Ο λαχανόκηπος κι ο Pirandello

Έκανα μια βόλτα το πρωί εδώ γύρω, στον λαχανόκηπο και φυσικά πουθενά χαβιάρι, μόνο εξαθλιωμένες ζωές στα μανταλάκια. Και τι σου κάνει εντύπωση; Τίποτα, στεναχωριέμαι μόνο που εξαφανίζονται τόσοι άξιοι άνθρωποι.

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Τα εδώδιμα αποικιακά κι ο Pirandello

Το “πεθαίνοντας από αλτρουισμό” ή “το άδειο στομάχι” θα έκανε λες περισσότερο γκελ; Διίσταμαι. Τι είναι αυτά, ιστορικά; Αυτοβοήθειας. Πώς να αντιπαρέλθετε το κρίσιμο σημείο. Και πώς το κάνεις αυτό, ταχυδακτυλουργικά; Ο ήρωας καλλιεργεί χορταρικά στο μπαλκόνι, αποδεδειγμένα πράγματα. Αν έχει χώρο μπορεί να εκτρέφει σε κλούβες και πουλερικά. Και το επιτρέπει αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση; Όχι. Αλλά είναι άσχημο κάθε τόσο ένα κοτοπουλάκι; Μιλάς για υποβάθμιση. Είναι υποβάθμιση να εξασφαλίζεις τα προς το ζην; Άλλο στην ύπαιθρο αλλά να κάνεις το διαμέρισμά σου κοτέτσι; Κοίτα, δεν λέω για αγελάδα γιατί που να τη βρεις αλλά μια - δυο κοτούλες, μια ντοματιά… τέτοια. Ήταν που ήταν οι αντικειμενικές αξίες δηλαδή… να τις αποκάνουμε. Μην το λες, ίσως πάρουμε και καμιά επιδότηση αργότερα για εδώδιμα αποικιακά, δεν ξέρεις.

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Η άκρη του κόσμου κι ο Pirandello

Και λες ότι αυτή είναι η περίφημη άκρη του κόσμου; Πιθανότατα και να είναι. Υποκειμενικά σκεπτόμενος; Ακριβώς. Και αντικειμενικά; Δεν ορίζεται, σημαίνει ότι είσαι μακριά από οτιδήποτε. Κι αν δεν μπορείς να πας πουθενά; Τότε είναι σαν να είσαι ήδη στην άκρη του κόσμου. Ακόμα κι αν ένας άλλος είναι στο διπλανό διαμέρισμα; Ακόμα και δίπλα σου να στέκεται κάποιος αν δεν μπορείς να τον φτάσεις είναι σαν να είναι αυτός ή εσύ στην άκρη του κόσμου. Τελικά είναι μεγάλος βραχνάς αυτές οι τοποθετήσεις. Είναι θέμα διάθεσης. Άλλωστε δεν είναι παρά ένα θεωρητικό σημείο, άλλο για τον καθένα. Είναι ζήτημα δηλαδή οπτικής. Εγώ θα έλεγα πως είναι μια ποιητική πιπίλα, το θέμα είναι να βρεις τρόπο να περνάς καλά μ’ αυτό που έχεις και να μην χρειάζεται κάθε τόσο να ξενιτεύεσαι. Και πώς το κάνεις αυτό; Με GPS; Με το να χρειάζεσαι όσο γίνεται λιγότερα πράγματα, όσο πιο πολλά θες τόσο πιο μακριά πρέπει συνήθως να πας. Κάλλιο λίγα και στο χέρι δηλαδή; Όποιος το έβγαλε αυτό κάτι ήξερε, σίγουρα. Να μην έχεις απαιτήσεις, αυτό εννοείς. Να έχεις, απλώς να μην τις μελοδραματοποιείς.

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Οι σαλάτες κι ο Pirandello

Τι να σου πω; Είναι σαν να κολυμπάμε στο ψέμα. Αλλά δεν είμαστε μόνον εμείς, όλος ο κόσμος κολυμπάει στο ψέμα. Εξαρτάται όμως και σε ποιο ψέμα, έτσι δεν είναι; Ναι αλλά είναι κανόνας. Θα υπάρχουν και εξαιρέσεις αλλά ο κανόνας είναι κανόνας. Τα φάγανε δηλαδή ή δεν τα φάγανε; Πού να ξέρω; Δεν ξέρεις αλλά κάτι πιστεύεις. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ο ήλιος ανατέλλει εξ ανατολών, όλα τα άλλα παίζονται. Αυτό το ξέρω και γω αλλά σου λέω για το Νοβάρτις. Ε, οι μίζες είναι για να παίρνονται, τι σου κάνει εντύπωση; Δηλαδή τις πήραν. Κάποιος θα τις πήρε. Πολύ κουλ σε βλέπω. Τι άλλο να κάνω; Μήνυση; Να οργιστείς, δεν έχεις νεύρα μέσα σου εσύ; Έχω. Αλλά αυτά τα πράγματα γίνονται έτσι για να γίνονται, τη μια μέρα είναι το σκάνδαλο της χρονιάς και την άλλη δεν τα θυμάται κανείς. Αυτό έχεις να πεις; Νομίζω πως ναι. Μα έτσι είναι σαν να τους αθωώνεις. Γιατί; Αν τους καταδικάσω τι θα γίνει νομίζεις; Τίποτα. Αλλά έτσι, να μην μας περνάνε και για λάχανα. Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα ήταν καλύτερα να ’μασταν λάχανα, θα μας πότιζαν και όταν μεγαλώναμε αρκετά θα μας κόβανε και θα μπαίναμε στα καλύτερα σπίτια. Σαν σαλάτες; Γιατί, τώρα τι είμαστε;

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Το προκάτ κι ο Pirandello

Μα πώς μπορείς κι είσαι πάντα σχεδόν έτσι ψύχραιμος; Κρατάω αποστάσεις ενώ εσύ… Ενώ εγώ τι; Τα παίρνεις όλα προσωπικά. Θες να πεις πως δεν είμαι αντικειμενικός; Κάνεις ό,τι μπορείς, δεν λέω. Δεν λες αλλά αυτό εννοείς. Να, δεν μπορείς να κάνεις μια συζήτηση δίχως να τη φιλτράρεις. Δεν τη φιλτράρω, απλώς δεν είμαι τέρας αδιαφορίας. Το πολύ ενδιαφέρον βλάπτει, χρειάζεται ένα μέτρο. Μου βγαίνει αυθόρμητα. Να περιορίσεις τον αυθορμητισμό σου τότε. Μα εγώ σε ρώτησα πώς μπορείς κι είσαι έτσι ψύχραιμος, δεν σε ρώτησα τι πρέπει να περιορίσω. Δεν κατάλαβα ότι έπρεπε να δώσω κάποια συγκεκριμένη απάντηση, νόμιζα πως κουβεντιάζαμε. Κουβεντιάζουμε αλλά άλλα ρωτάω κι άλλα απαντάς. Ρώτα με κάτι άλλο τότε που να μην έχει προεκτάσεις. Μα αυτό δεν θα ήταν συζήτηση. Ρώτα με κάτι για την τέχνη. Με κουράζουν οι συζητήσεις για την τέχνη. Ρώτα με κάτι άλλο τότε, για την πολιτική… τον έρωτα… τόσα θέματα υπάρχουν. Δεν μπορώ να συζητάω προκάτ. Κακώς. Στο προκάτ ξέρεις τι βλέπεις, δεν παραγγέλνεις κάτι και παραλαμβάνεις κάτι άλλο. Αυτό το κάνεις με τα ρούχα ή τα σπίτια, δεν το κάνεις όταν συζητάς. Ναι αλλά έτσι μπορείς να μένεις και ψύχραιμος, δεν σου ’ρχεται κεραμίδα. Αυτό είναι προκάτ ψυχραιμία. Με ρώτησες πώς το κάνω, δεν με ρώτησες τι είναι.

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Η ανάπτυξη κι ο Pirandello

Και δεν μου λες, εμείς γιατί δεν έχουμε φαβέλες; Γιατί δεν έχουμε ακόμη θέλεις να πεις. Ναι, δεν μπορούμε; Δεν είμαστε αρκετά ανεπτυγμένοι μάλλον, μην ξεχνάς ότι μόλις αρχίσαμε. Δηλαδή για πότε το υπολογίζεις; Να ζούμε σε χαβούζες; Δεν ξέρω, σε καμιά δεκαπενταριά χρόνια. Τόσο πολύ; Βιάζεσαι; Δεν θα το ’λεγα, από περιέργεια. Δεν γίνονται απ’ τη μια μέρα στην άλλη αυτά τα πράγματα, παίρνουν χρόνο. Κάτι σαν την ανάπτυξη δηλαδή γιατί κι αυτή θέλει χρόνο. Ναι, αλλά ανάπτυξη απ’ την ανάποδη. Δηλαδή; Να, για ν’ αναπτυχτούμε κανονικά, θα φτωχοποιηθούμε εμείς πρώτα για να γιγαντοθούνε οι άλλοι, έτσι γίνεται. Δεν το ’ξερα. Εμ τι νόμιζες; Δεν είναι εύκολα αυτά τα πράγματα, θέλει και κόπο και τρόπο. Πολεοδομικά εννοείς; Θα είναι σαν νέα αρχιτεκτονική. Αλλά πιο σοσιαλιστική, δεν θα ’χεις τίποτα αλλά όλα θ’ ανήκουν σε όλους. Και μετά; Θα είμαστε κάτι σαν νεομαοϊκοί. Δεν θα είμαστε δηλαδή μόνο φτωχοί; Θα είμαστε φτωχοί με όραμα όμως, όχι ό,τι ό,τι φτωχοί.

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Οι αεροθερμίες κι ο Pirandello

Τι έχεις; Αεροθερμίες. Τι είναι αυτό; Είδος θέρμανσης. Κι είναι καλό; Διαβολάκι, το βάζεις στο ένα μέτρο και βγάζεις ύστερα μέχρι και τα παπούτσια σου. Σοβαρά; Μπέμπελη.

Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

Το ρ της διαφθοράς κι ο Pirandello

Θολό το τοπίο. Είναι η συννεφιά. Είναι που μας έχει μαυρίσει το μάτι. Λένε ότι αύριο θα στρώσει ο καιρός. Ο καιρός μπορεί, για τη θολούρα δεν ξέρω. Νομίζεις ότι ματαιοπονούμε; Αν υπήρχε λίγη τσίπα… αλλά δεν υπάρχει. Είδες τι κάνει ένα ρ;

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Η μυγοσπέκουλα κι ο Pirandello

Ξέρεις τη μύγα Χόγκεν; Όχι, τι είναι αυτή; Μύγα. Και τι το ιδιαίτερο έχει; Τίποτα θεωρητικά… αν εξαιρέσεις τους αγώνες τους κατά της θανατικής ποινής. Και στην πράξη; Είναι πολύ ενοχλητική. Τι κάνει δηλαδή; Να, κάθεται στη μαρμελάδα και ζουζουνίζει πάνω απ’ το κεφάλι σου. Μα αυτό κάνουν όλες οι μύγες. Ακριβώς. Αλλά αυτή λέγεται Χόγκεν. Κάτι μου θυμίζει αυτό. Έλα τώρα, μην κατεβάζουμε το επίπεδο. Εσύ το κάνεις μιλώντας γι’ αυτές τις Χόγκεν. Εγώ προσπαθώ απλώς ν’ αποστασιοποιηθώ. Πώς; Κάνοντας μυγοσπέκουλα; Γιατί, οι άλλοι τι νομίζεις πως κάνουν; Μακροπολιτική;

Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Η Λογική κι ο Pirandello

Έτσι δεν γίνεται κάθε φορά που πάει κάποιος να κουνηθεί; Μα εδώ λέμε για τη Μακεδονία. Μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Κι άμα καείς στον χυλό… Φυσάς και το γιαούρτι, ξέρω. αλλά ποιος μωρέ τα λογαριάζει αυτά; Τι αντιπροσωπεύει η αντισυγκέντρωση, ξέρεις; Φαντάζομαι πως θα είναι εθνικιστές. Και τι θέλουν; Την Μακεδονία ελληνική, τι άλλο; Γιατί; Οι άλλοι δηλαδή τι θέλουν; Δεν ξέρω, τα ίδια. Άρα προβοκάτσια για την προβοκάτσια. Δάκτυλος. Δάκτυλος ποιανού; Δεν κάνατε Λογική στο σχολείο; Κάναμε. Και δεν σ’ έμαθαν την εις άτοπον απαγωγή;

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Τα συνθήματα κι ο Pirandello

Που σκατά τον βρήκε αυτόν τον Κοτζιά που είναι και πανεπιστημιακός; Λουλούδια αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ. Αφρόκρεμα. Η πινακοθήκη των ηλιθίων. Καλύτερα θα τα έλεγε ο Μπόζο. Γι’ αυτό την ήθελε την κρατική τηλεόραση; Θέλω να δω τι θα γίνει στο Σύνταγμα. Τι θες να γίνει; Κρότου – λάμψης. Κι ο κόσμος; Ευχέλαιο. Ευχέλαιο κι αλάτι να φύγουν. Πάνω απ’ τα λουλουδάδικα αδελφές μου, πάνω απ’ τα λουλουδάδικα. Τα λουλούδια στον λαό. Όχι άλλους Κοτζιάδες. Να καούν τα κάρβουνα. Αυτό πώς σου ήρθε; Τι να πω; Να τους παλουκώσουν; Σωστά. Να καούν τα πορτρέτα των μουφοαριστεριστών. Έξω οι παντοπώλες. Εμπρός, εμπρός στον αγώνα. Κάτω οι καρεκλοκένταυροι. Τα βρακιά μας θέλουμε. Ρε σάρισα που σας χρειάζεται… ~Σάρισα, σάρισα στους εκχωρητές. Τι λες, δεν φτάνουν αυτά; Φτάνουν. Ποιος τα ακούει άλλωστε;

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

Οι μύχιες σκέψεις του Pirandello

Τι λες για όλα αυτά με τα συλλαλητήρια; Ότι θα δουλέψουν τα ξενοδοχεία. Εκτός απ’ αυτό. Ανυπομονώ να μάθω πότε θα στήσουμε τις κρεμάλες. Για ποιο πράγμα; Αφορμές έχουμε, στη διαδικασία σκοντάφτουμε. Εντάξει, να μην το κάνουμε και Γουδί. Δεν μαζεύεις κάθε μέρα τόσο κόσμο για πλάκα, που θα βρούμε ανάλογη ευκαιρία; Εννοείς το γνωστό θέμα; Αυτό εννοώ αλλά από Βασιλίσσης Αμαλίας και Βασιλίσσης Σοφίας γωνία, εκεί είναι το πρόβλημα. Μα νόμιζα ότι μιλάγαμε για τα Σκόπια. Γι’ αυτά μιλάμε. Αλλά το πρόβλημα είναι εδώ, σε ’κείνη τη σφηκοφωλιά. Καλά, ας τα αφήσουμε αυτά τώρα. Και τα πατριωτικά; Προηγούνται τα περί αναισθησίας. Και τα του κλήρου; Το ξέρεις το ανέκδοτο; Ε, για την υγρασία θα τα πούμε μετά.

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Οι αλεπούδες κι ο Pirandello

Όλες αυτές τις μέρες σκέφτομαι τι κάνει η αλεπού στο παζάρι. Και που κατέληξες; Πουθενά, βλέπεις εσύ κανένα παζάρι; Θα είναι που έχουν διαφοροποιηθεί οι αγορές. Αυτό λες να ’ναι; Τι άλλο λες; Να μασκαρεύτηκαν οι αλεπούδες. Σε τι; Ας πούμε σε πουτάνες. Ή σε πολιτικούς. Κάτι θα ’χεις στον νου σου για να το λες. Εμ, έχω. Πώς να μην έχω;

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Ο υπαρκτός σοσιαλισμός κι ο Pirandello

Κουράστηκα να φαντάζομαι διαρκώς πράγματα, δεν πάει πουθενά. Γιατί λες κουράστηκα και δεν λες βαρέθηκα; Έστω, βαρέθηκα. Έτσι είναι η ζωή, έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Μπαΐλντησα με τα φούμαρα, θέλω κάτι χειροπιαστό. Και γω πιθύμησα ένα ζαχαρωτό. Αλλά δεν μου το επιτρέπει ο γιατρός. Τι σχέση έχει το ζαχαρωτό μ’ αυτά που σου λέω εγώ; Ήθελα να σου δείξω πως συμπάσχω. Χαβιάρι για τις γάτες. Πάει; Δεν πάει. Τι έπαθες πάλι; Σκέφτομαι. Και; Αυτό που σου ’πα. Αν το εκτιμούν γιατί όχι; Μόνο που δεν πρόκειται για γάτες, οι γάτες θα το εκτιμούσαν. Φταις κι εσύ όμως. Φταίω γιατί είχα τα μυαλά μου πάνω απ’ το κεφάλι. Αλλά πάει το χαβιάρι για τις γάτες; Δεν πάει. Δώσε το και συ αλλού αυτό το παλιοχαβιάρι, λύσσαξες μ’ αυτές τις γάτες. Δεν φταίνε οι γάτες. Και ποιος φταίει; Ο υπαρκτός σοσιαλισμός; Εσύ να μου πεις.

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Η ισοπαλία κι ο Pirandello

Δεν σ’ αρέσει το ένα δεν σ’ αρέσει το άλλο, βρες κάτι που να σ’ αρέσει τέλος πάντων. Το θεωρείς εύκολο; Τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά τα καλά δεν θέλουν σπρώξιμο. Και τι θέλουν; Άλλα πράγματα. Σαν τι πράγματα; Δεν ξέρω, άλλα για τον καθένα. Κι εσύ; Τι εγώ; Εσένα, υπάρχουν πράγματα που σου αρέσουν; Θα υπάρχουν. Δηλαδή κι εσύ, μια απ’ τα ίδια. Γιατί να διαφέρω εγώ; Γιατί είσαι όλο υποδείξεις, κάνε έτσι, μην κάνεις το άλλο… όλο λόγια. Έτσι λες; Ότι είμαι όλο λόγια; Έχω άδικο; Δεν έχει σημασία, μπορεί να είμαι έτσι που λες. Δεν έχεις και σπουδαίο ηθικό σήμερα, αυτό βλέπω. Από πού το συμπεραίνεις αυτό; Άλλη φορά θα μου έβαζες τις φωνές. Για ποιο λόγο; Που σου βγήκα με κόκκινο. Και τι βγήκε μ’ αυτό; Πώς δεν τα καταπίνω αμάσητα εκείνα που λες. Αν το θεωρείς σοβαρό τώρα αυτό εντάξει, κέρδισες. Δεν σε νοιάζει; Καθόλου. Δεν έχει γούστο έτσι, κανονικά πρέπει να εκνευριστείς. Γιατί να εκνευριστώ; Που σε κέρδισα, έτσι γίνεται. Με κέρδισες στα λόγια… αλλά αν σ’ αρέσει αυτό κέρδισα μάλλον εγώ. Δεν καταλαβαίνω. Δεν πειράζει, καταλαβαίνω εγώ.

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Η απορία του Pirandello

Περίεργη ζωή κάνουμε. Γιατί; Τι το περίεργο βλέπεις; Εσύ δηλαδή δεν βλέπεις τίποτα περίεργο; Όλα μοιάζουν να ’ναι στη θέση τους. Κι αυτό σου φαίνεται λογικό;

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Το φοιτητικό κίνημα κι ο Pirandello

Σαν πλανόδια απελπισία είμαστε. Τι θες να σου κάνει κι ο κόσμος; Ο κόσμος δεν μπορεί, η κυβέρνηση δεν μπορεί, ποιος μπορεί; Μπορεί αύριο να ’ναι καλύτερα τα πράγματα. Με δουλεύεις; Μ’ αναγκάζεις. Δηλαδή ούτε να μιλάμε δεν θα μπορούμε τώρα; Και με το να περιφέρουμε την απελπισία μας από δω κι από κει τι βγαίνει; Παλιά λέγαμε τουλάχιστον συνθήματα, πώς θαρρείς έγινε το Πολυτεχνείο; Δεν έχουμε χούντα, αν είχαμε κάτι θα γινόταν. Τι εννοείς; Τότε είχες με ποιον να τα βάλεις ενώ τώρα σου βγαίνει ο αριστερός από δεξιά και δεν έχεις πλάτη, δεν έχεις τι να επικαλεστείς. Έχεις το «συμπαράσταση λαέ», πώς δεν έχεις; Ναι αλλά αυτό το λέγανε οι φοιτητές, τώρα ποιος να το πει; Τι, δεν έχουμε φοιτητές;

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Η σκέψη του Pirandello

Δεν μου κατεβαίνει τίποτα. Για ποιο πράγμα; Για δουλειά. Εγώ κάτι σκέφτηκα. Για λέγε. Αν κάποιος σύστηνε τίποτα γραφεία ευρέσεως ανεργίας θα θησαύριζε. Και γιατί δεν το επιχειρείς; Γιατί θα ήταν αντιδεοντολογικό. Δηλαδή σοβαρολογείς; Όχι. Αλλά κατά βάθος σε όλους αρέσει να κάθονται.

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Οι προδιαγραφές κι ο Pirandello

Τελικά μου φαίνεται πως θα μείνουμε εμείς κι εμείς. Τι εννοείς; Εννοώ ότι φεύγει ο ένας, φεύγει ο άλλος… πού θα πάει αυτό το κακό; Δεν σε πιάνω. Μην κάνεις ότι δεν με καταλαβαίνεις, μυρίζει το πράγμα από μακριά. Και πάλι δεν σε καταλαβαίνω. Εννοώ τις αποχωρίσεις. Έχει πέσει εξαφανιζόλ. Πέθανε κι άλλος; Όχι… τουλάχιστον κάποιος που να τον ξέρω. Λες ότι συνεχίζουμε τα καλά του ’17; Εεε… όχι. Αλλά έχουμε τις προδιαγραφές.

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Οι αοριστολογίες κι ο Pirandello

Αν θες τη γνώμη μου όλα αυτά που λες δεν είναι παρά αοριστολογίες. Συμφωνώ. Δηλαδή το ξέρεις. Ναι. Αλλά καλύτερα αοριστολογίες κι άγιος ο Θεός παρά αυτά που μου ’ρχονται να πω. Γιατί δεν λες κάτι για το MEGA; Για όλες αυτές τις οικογένειες που θα μείνουν στον δρόμο; Τι θ’ αλλάξει άμα το πω και εγώ; Πώς… κάτι θα είναι κι αυτό. Το ξέρω. αλλά αν είναι κάποιος να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα δεν ξέρω γιατί πρέπει να το κάνω εγώ. Και κλείνεις τα μάτια. Πιθανόν. Αλλά ξέρεις τι άλλο σκέφτηκα σήμερα; Τι; Πώς είναι ένας τυφλός στον κόσμο των βλεπόντων. Του κουνάνε όλοι το δάκτυλο κι αυτός δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Μπορεί και να μπορεί, δεν το ξέρεις… Ούτε κοινωνικές υπηρεσίες έχουμε… ούτε τίποτα. Μόνο περίσσια αναλγησία. Κι αν ρωτούσαμε κάποιον τυφλό για το MEGA θα μας έλεγε να πάμε να γαμηθούμε κι εμείς και αυτό, αυτό θα μας έλεγε. Εντάξει, έναν τυφλό μπορεί να μην τον ένοιαζε αλλά υπάρχουν κι άλλοι. Δεν μου λες, πού είναι η Τρέμη; Σπίτι της φαντάζομαι. Και πρέπει να χολοσκάω εγώ αν θα ’χει η Τρέμη δουλειά; Δεν μιλάω για την Τρέμη. Ναι αλλά έτσι κι αλλάξουν τα πράγματα η πρώτη που θα ’χει δουλειά θα ’ναι πάλι η Τρέμη, δεν θα ’μαι εγώ. Διακρίνω μια εμπάθεια. Κι εγώ διακρίνω ένα μεγάλο σκατό, δεν ξέρω αν είναι τηλεοπτικό. Τι είναι τώρα αυτό; Κοινωνική προσέγγιση; Τίποτα. Ζούμε στην Ελλάδα των αοριστολογιών, είπαμε.

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Η καρέκλα κι ο Pirandello

Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Σαν να είμαι ένας άλλος. Μπορεί και να είσαι. Διατηρώ την ίδια ταυτότητα. Αυτό δεν λέει τίποτα. Λέει το όνομά μου, έχει τη φωτογραφία και τη τζίφρα μου. Αν νομίζεις ότι είσαι αυτός που λέει η ταυτότητα εντάξει. Αλλά εγώ μιλάω γι’ αυτά που δεν αναγράφονται στην ταυτότητα. Όλα ήταν εντάξει. Μέχρι που άρχισες να αμφιβάλεις. Δεν αμφιβάλω, το νιώθω. Συμβιβάσου μ’ αυτό το καινούργιο που νιώθεις τότε και ξέχασε την ταυτότητα. Αυτό το καινούργιο είναι σαν άσπρο χαρτί, δεν λέει τίποτα, δεν ξέρω ποιος είμαι. Ξέρεις. Απλώς δεν σ’ αρέσει. Ούτε αυτό το ξέρω. Σήκω και περπάτα πάνω - κάτω. Ορίστε. Είσαι εσύ, δεν είσαι; Όταν περπατάω ναι. Πιες λίγο νερό. Ορίστε. Ήπιες; Ήπια. Εσύ ή κάποιος άλλος; Εγώ. Αλλά όταν κάθομαι πίσω σ’ αυτήν τη καρέκλα δεν νιώθω εγώ… νιώθω άδειος. Άλλαξε καρέκλα. Ή κάτσε στον καναπέ. Κι εκεί νιώθεις άδειος; Δεν ξέρω, νομίζω. Είναι θέμα στάσης. Είναι θέμα στάσης και πρέπει να κινείσαι, να μην κάθεσαι. Εγώ σου μιλάω για το πώς νιώθω κι εσύ με κοροϊδεύεις. Κάθε μέρα το νιώθεις αυτό; Κάθε μέρα. Απ’ τη στιγμή που κάθομαι σ’ αυτήν την καρέκλα. Το νιώθεις κι όταν ξαπλώνεις; Εκεί νιώθω κουρασμένος. Άρα έχω δίκιο, φταίει η καρέκλα. Δεν φταίει η καρέκλα και το ξέρεις, εγώ φταίω. Αυτή η καρέκλα αντιπροσωπεύει για σένα κάτι που όλο το άλλο σου εγώ δεν το θέλει, γι’ αυτό αντιδράς. Μα δεν μπορεί να φταίει η καρέκλα, τι ξέρει η καρέκλα; Τίποτα. Ενώ εσύ ξέρεις. Και απαιτείς απ’ τον εαυτό σου πράγματα, πράγματα που όταν περπατάς ή όταν πίνεις νερό δεν τα απαιτείς, αυτό είναι. Και τι να κάνω; Τίποτα, αγνόησέ την. Αγνόησέ την και κάνε τη δουλειά σου όπως κάθε μέρα, χωρίς απαιτήσεις, δεν χτυπάς κάρτα. Και θα βρω έτσι τον εαυτό μου; Εξαρτάται ποιον εαυτό ψάχνεις, δεν είμαστε πάντα ίδιοι. Μάλλον… νιώθω καλύτερα ήδη. Είδες; Είναι που δίνεις σημασία σε ασήμαντα πράγματα, πρέπει ν’ αφήνεις το μυαλό σου ελεύθερο να σε πηγαίνει αυτό, εσύ ν’ ακολουθείς. Ωραία. Και τι να κάνω τώρα; Γράψε κάτι. Τι; Γράψε αυτά που είπαμε για την καρέκλα.

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Το «Ο Τσε αυτοκτόνησε» κι ο Pirandello

Και τώρα που ξαναπεράσαμε τον Ρουβίκωνα… Κολιάτσου - Παγκράτι τον κάναμε… μέχρι νεωτέρας δεν έχω να πω κάτι άλλο. Ή έχω. Διαβάζω Μάρκαρη που μου είναι πολύ ευχάριστος… ξεφεύγεις με τους φόνους και αποστασιοποιείσαι θες - δεν θες. Τον συνιστώ ανεπιφύλαχτα. Άσε που προτιμώ την Ελλάδα των φόνων απ’ αυτή του σέρνεσαι… Αυτό καλύτερα μην το γράψεις. Το έγραψα ήδη. Αλλά γιατί θα ήταν καλύτερα να μην το πω; Γιατί θα τους βάλεις πάλι να τρέχουν να κρυφτούν, πάνω που δημιούργησες ένα καλό κλίμα. Μα δεν ακριβολογώ, μια μπηχτή είναι για την αδράνεια. Αφού ξέρεις ότι ο κόσμος προτιμάει πιο κουλάτα πράγματα, δεν είδες πόσοι πολλοί σου ευχήθηκαν; Αυτό ήταν άλλο, οι ευχές είναι ανώδυνες… άσε που πιάστηκε το χέρι μου με τις ευχαριστίες. Δεν βάζεις μυαλό. Σύστησα έναν συγγραφέα, δεν καταλαβαίνω… πού το κακό; Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Ναι αλλά αυτό είναι το διασκεδαστικό. Πώς μπορείς και διασκεδάζεις; Δεν σε καταλαβαίνω. Ούτε εγώ τα καταλαβαίνω όλα, δεν πειράζει. Τέλος πάντων, ποιο βιβλίο διάβασες; Το ο Τσε αυτοκτόνησε. Κατάλαβα, θα είναι τίποτα αντιστασιακό. Όχι ακριβώς, λέει για τις αλχημείες της μεταπολίτευσης όμως. Κι ο Μάρκαρης είναι ούτως ή άλλως καλός. Εσύ; Κανένα νεώτερο; Είμαι στο ίσως, θα δω.

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Τα σκουπίδια κι ο Pirandello

Απάντησέ μου, ξέρεις για πιο λόγο γράφεις; Γιατί έτσι ήρθαν τα πράγματα και γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Γιατί ρωτάς; Δεν είναι στη μέση δηλαδή κάποιο όνειρο; Όχι, δεν νομίζω. Εντάξει… κάποιες φιλοδοξίες είχα αλλά αυτό κράτησε μάλλον λίγο. Κι από δω και πέρα; Από δω και πέρα τίποτα. Αυτά που βλέπεις. Πώς τίποτα; Έχεις τον δημόσιο λόγο. Ούτε αυτός μου λέει τίποτα. Αν δεν σου έλεγε δεν θα τον έκανες. Βασικά πρόκειται για μονόλογο, περνούν όλα ξώφαλτσα. Υπάρχουν άνθρωποι που σε διαβάζουν, δεν φτάνει; Δεν ξέρω, μπορεί και να φτάνει αλλά το πιο δύσκολο με τον δημόσιο λόγο δεν είναι αυτό, είναι ότι είναι σαν να ανοίγεις το παράθυρο και να πετάς τα σκουπίδια σου απ’ το μπαλκόνι, δεν ξέρεις σε ποιανού το κεφάλι θα πέσουν. Ναι αλλά εσύ ξελαφρώνεις… είναι κάτι θέλω να πω. Ξελαφρώνω… έτσι λες; Γιατί δεν είναι έτσι; Ξέρεις τι είναι τα σκουπίδια; Φυσικά. Δεν ξέρεις. Τι είναι; Μια αέναη διαδικασία. Βάζεις μέσα πράγματα, τα επεξεργάζεσαι και τα επιστρέφεις υπό μορφή σκουπιδιών. Αλλά επί της ουσίας ό,τι μπαίνει, βγαίνει.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Οι αξίες κι ο Pirandello

Ξέρεις τι είναι ο πάφιλας; Ψευδάργυρος νομίζω… ευτελές μέταλλο, γιατί; Γιατί κάπου διάβασα ότι είναι τα στολίδια των αλόγων κι ότι προέρχεται απ’ τα τουρκικά ή κάτι τέτοιο. Και τα στολίδια των αλόγων από τι είναι; Από κάτι. Σίγουρα δεν είναι χρυσός. Από πότε ενδιαφέρεσαι για τον χρυσό; Ψάχνω μια σταθερή αξία. Και βρήκες τον πάφιλα; Νομίζω ότι ταιριάζει. Δεν πολυχρησιμοποιείται βέβαια… όπως και οι δεκάρες αλλά κάποτε όλα αυτά είχαν κάποια αξία. Αν έχεις τίποτα κοιτάσματα… κάτι θα έπιανε. Εσένα δεν σ’ απασχολούν οι αξίες; Εγώ τις βλέπω εμπειρικά. Τι πάει να πει αυτό; Ότι δεν επενδύω. Δεν χρησιμοποίησες πάφιλα για το συγκεκριμένο έργο; Χρησιμοποίησα. Αλλά το έκανα γιατί δεν κόστιζε τίποτα κι είχε ένα σχήμα, δεν το χρησιμοποίησα για την αξία του. Του έδωσες όμως μια άλλη αξία. Τι αξία; Αυτά είναι πολύ θεωρητικά πράγματα. Δεν λες ότι το συγκεκριμένο έργο έχει κάποια αξία; Ναι, θεωρητική, δεν σοβαρολογώ. Βρε παιδί μου αυτό το πράγμα αν πουληθεί δεν κάνει κάποια λεφτά; Κάνει. Αλλά η αξία του εξαφανίζεται όταν έχει μπροστά αυτό το αν. Και τι είναι αυτό το αν που εξαφανίζει αξίες; Το μισό παν νομίζω. Μπορεί και το όλον.

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Το κοπάδι κι ο Pirandello

Θα πάω με το κοπάδι. Του Γιλμάζ Γκιουνέι; Των εορτών. Και τι θα κάνεις; Θ’ ανάψω φωτάκια, κεράκια… ξέρεις, τα καθιερωμένα. Και θα ευχηθώ σε όλους χρόνια πολλά. Και καλή χρονιά φυσικά. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συμμορφωθώ κι εγώ; Αν δεν θέλεις δεν είναι απαραίτητο, όλοι εδώ ξέρουν ότι είσαι αγενής. Εγώ; Αγενής; Όχι αγενής ακριβώς… κάπως σαν αχινός. Δεν μ’ αρέσει αυτό. Πώς σου φαίνεται το σκαντζόχοιρος; Αυτό εντάξει, λένε ότι φέρνει τύχη. Εντάξει. Θα ευχηθείς τώρα; Ναι… καλή τύχη, σε όλους.

Ο τοίχος κι ο Pirandello

Σαν να μιλάω με τον τοίχο. Και τι σου λέει; Ο συγκεκριμένος; Ναι. Ότι έχει πιάσει λίγη υγρασία. Είναι καλό να ξέρεις σε ποια ακριβώς κατάσταση βρίσκεσαι. Δεν εννοούσα αυτό διάβολε. Ξέρω τι εννοούσες. Τότε γιατί δεν μιλάς; Άλλοτε λέγαμε ένα σωρό πράγματα. Δεν μ’ αρέσει να το διακινδυνεύω. Να διακινδυνεύεις τι; Μην σου πέσει η υπόληψη; Το ένα φέρνει το άλλο, δεν το κάνω επίτηδες. Δεν σε καταλαβαίνω, τι φοβάσαι; Υπάρχει τόσος συντηρητισμός γύρω. Εγώ βλέπω μόνον κουνάβια που σέρνονται. Ναι. Αλλά και τα κουνάβια δαγκώνουν. Μην μου πεις ότι τρέμεις τώρα και τα κουνάβια; Εγώ έχω κάνει τον κύκλο μου, εσύ βάζε τα μ’ όποιον θες. Να μιλάω λοιπόν με τον τοίχο; Αυτό θες; Γιατί; Οι άλλοι τι νομίζεις ότι κάνουν; Τέτοια κατάντια λοιπόν. Τέτοια.

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Η περηφάνια κι ο Pirandello

Δεν ξέρω αν πραγματικά δεν καταλαβαίνεις ή αν παριστάνεις τον τρελό… Ηρέμησε, ούτε σε κριτικάρω ούτε τίποτα. Ποιος ενδιαφέρεται για την κριτική σου; Αν σε πειράζουν αυτά που λέω να μην μιλάμε. Με απειλείς τώρα; Εγώ προσπαθώ να βοηθήσω. Τίποτα δεν προσπαθείς. Και ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ έχεις τα πράγματά σου λυμένα, έδεσες τον γάιδαρό σου και δεν σ’ ενδιαφέρει τι γίνεται. Απλώς δεν γίνομαι έρμαιο των καταστάσεων. Εσύ… ναι βέβαια, εσύ είσαι πάντα υπεράνω. Ω έλα πια, πάψε να κατηγορείς εμένα και δες τι δεν κάνεις εσύ καλά, κρύβεσαι πίσω απ’ το δάκτυλο. Τι πρέπει να κάνω δηλαδή; Να βγω έξω να φωνάζω; Αντί να φωνάζεις να κοιτάξεις να βρεις μια λύση. Λύση; Για ποιο θέμα; Για όλα. Τι νομίζεις πώς κάνεις μ’ αυτά τα κειμενάκια; Να παρατήσω δηλαδή και το γράψιμο; Δεν είναι πανάκια το γράψιμο. Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω, δεν το κάνω από επίδειξη. Να βγεις έξω να δεις τι γίνεται, να κάνεις κάτι. Τι; Να μαζέψω πέτρες; Δεν μπορεί να μην υπάρχει κάποιο νόημα σ’ όλα αυτά, απλώς δεν το βλέπεις. Δηλαδή εγώ φταίω. Δεν θέλω να πω αυτό, φταίνε διάφορα πράγματα. Είπες ότι είναι ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα, ότι υπάρχει κάτι που δεν βλέπω. Ναι αλλά δεν μπορώ να ξέρω τι είναι αυτό, εσύ πρέπει να το βρεις. Οι θεωρίες είναι πάντα ωραίες, ξέρω κι εγώ να σου πω θεωρίες. Δεν μιλάς. Είναι άλλο να γράφεις και άλλο να μιλάς. Ξέρεις, το μόνο που δεν θέλω είναι να παριστάνω τον διασκεδαστικό. Είσαι περήφανος, αυτό φταίει. Κι η περηφάνια σκοτώνει.

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Τα λόγια του αέρα κι ο Pirandello

Και με τη μεταφυσική τι γίνεται; Τι θες να γίνεται; Πιστεύεις βρε παιδί μου στο μεταφυσικό; Αυτό εννοώ. Είναι πολύ φλου θέμα αυτό. Δεν εννοώ αν πιστεύεις στα φαντάσματα, εννοώ στη ζωή μετά θάνατο. Θάνατος = πάπαλα… εκτός κι αν εννοείς κάτι διαφορετικό. Φυσικά, δεν εννοώ αν θα σηκωθεί ο πεθαμένος να πάει να πάρει ψωμί, εννοώ αν πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρχει και κάτι άλλο εκτός απ’ αυτό το πηγαινέλα κάθε μέρα. Δεν έχω ακούσει ποτέ έναν σοβαρό άνθρωπο να πιστεύει στη μετενσάρκωση ή ότι τα μαζεύουμε και πάμε στην κόλαση επειδή έχει καλύτερη θέρμανση. Και όλη αυτή η ενέργεια τι γίνεται; Δεν είναι και τόση πολύ άμα το καλοσκεφτείς. Έστω, αυτό το κάτι, κάπου πάει, έτσι δεν είναι; Μπορεί. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι εξατμίζεται και αφομοιώνεται στο περιβάλλον. Όλος αυτός ο σαματάς δηλαδή για το τίποτα; Όχι ακριβώς, έχει ενδιαφέρον. Και τι γίνεται μ’ όλο αυτό το ενδιαφέρον; Είναι όπως φυσάει, τι λόγο έχει που φυσάει;

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Οι ανθρώπινες σχέσεις κι ο Pirandello

Δεν φτάνει που είναι η ψυχολογία μου χάλια είναι κι αυτός ο καιρός πάνω - κάτω και χρειάζεσαι δραμαμίνες για να βγεις στο μπαλκόνι. Λες όλα αυτά με τον ISIS να γίνονται για τον υπερπληθυσμό; Άλλα σου λέω εγώ κι άλλα μου λες εσύ. Ναι γιατί έχουμε τόσα προβλήματα κι εσύ ασχολείσαι με τον καιρό. Τι προβλήματα έχουμε; Που κλέβουν τις προτομές; Ναι, είναι κι η παραβατικότητα αλλά κυρίως είναι αυτοί οι ανισσόροποι με τα φορτηγά που πέφτουν πάνω στον κόσμο. Γι’ αυτό άκουσα ότι θα τους βάλουν προσχώματα να μην περνάνε, ζαρντινιέρες και τέτοια. Καταστρέφονται οικονομίες όμως έτσι. Με τις ζαρντινιέρες; Με την φοβία, κανένας δεν θα πηγαίνει πουθενά πια. Ναι αλλά δεν καταλαβαίνω που αποσκοπεί αυτή η συζήτηση, μπορούμε μήπως να το λύσουμε; Όχι αλλά συνηθίζεται να μιλάνε οι άνθρωποι γι’ αυτά τα πράγματα, δείχνουν έτσι ευαισθητοποιημένοι κλπ κλπ. Εντάξει, δεν το κάνουν μόνον από επίδειξη. Και γιατί το κάνουν; Γιατί έχουν αποξενωθεί και δεν έχουν τι άλλο να πουν. Προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν, τι ήθελες να λένε; Δεν ξέρω. αλλά κανένας δεν σε ρωτάει πια τι κάνεις, πώς τη βγάζεις. Ή σε ρωτάνε και σου απλώνουν κι ένα μπακαλιαράκι… δεν υπάρχουν πια σχέσεις, δεν μιλάνε ανθρώπινα, όλο λοβιτούρες και ρεβεράντζες. Κυκλοφορούν λες ανάμεσά μας; Είναι πολύ πιθανόν.

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Οι κιμωλίες κι ο Pirandello

Θα ήθελα να πάρω ένα σφουγγάρι και να τα σβήσω όλα απ’ αυτόν τον ρημαδοπίνακα. Θα γεμίσεις κιμωλίες το πάτωμα. Και ξέρεις πώς είναι αυτή η σκόνη, πάει και κάθεται παντού και… Θα σταματήσεις να επικρίνεις συνέχεια αυτά που λέω; Γίνεσαι σπαστικός. Μπορείς ν’ αναπτύσσεις τις θεωρίες σου χωρίς να κάνεις βρώμες στο πάτωμα. Ξέρεις καλά ότι δεν το λέω για το πάτωμα. Ναι αλλά εγώ το λέω για το πάτωμα. Μα πώς είναι δυνατόν να είσαι έτσι πεζός; Πεζός επειδή δεν θέλω να σφουγγαρίζω κιμωλίες; Μα δεν έχω κιμωλίες, σχήμα λόγου είναι. Με συγχωρείς, δεν το πρόσεξα. Τι έλεγες; Τίποτα, ξέχασέ το. Τόση φασαρία για το τίποτα…

Η “Μπλε φάλαινα” κι ο Pirandello

Δηλαδή δεν ανησυχείς; Ανησυχώ. Αλλά όλα είναι θέμα αξιολόγησης, στα κατάβαθά τους είναι πολύ πιο απλά. Κι αν έγραφα για παράδειγμα στον Καρυωτάκη θα του ’λεγα να μην το κάνει αν το κάνει για μας γιατί θα στενοχωριόμασταν μια - δυο μέρες κι ύστερα πάπαλα, θα πήγαινε κι αυτό στο καλό, όπως όλα τα άλλα. Αν το έκανε πάλι γι’ αυτόν θα του έλεγα εντάξει γιατί το άλλο είναι φθορά, κάνε το λοιπόν να τελειώνουμε και μην μας τη σπας. Τώρα αυτό το θεωρείς αποπεμπτικό; Όχι αλλά σιχαίνομαι και τις τζιριτζάτζουλες, αν θες να σε βλέπω σαν άνθρωπο στάσου στα πόδια σου και προχώρα. Ή κάνε το σαν ηρωική πράξη, μην σέρνεσαι στα πατώματα. Δεν είσαι καθόλου ρομαντικός. Δεν μπορώ τις συναισθηματολογίες, αυτό που κόβεις φλέβες κάθε μέρα. Αν δεν μπορείς να κάνεις καλά τον εαυτό σου… το θεωρώ αναξιοπρεπές, πώς να στο πω; Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, είσαι σκληρός. Το ξέρω. Αλλά αν δεν βοηθηθεί κανείς από μόνος του να μην περιμένει απ’ έξω, αυτό λέω. Κι αν δεν είναι αυτό κι είναι κάτι άλλο; Βρες έναν τρόπο να μου το πεις τότε. Κι αν δεν μπορείς κάνε μου μια αναπάντητη ή βάλε έναν άλλον. Κι αν δεν μπορεί ούτε κι αυτό; Θα λυπηθώ. Αλλά θέλω να πιστεύω πως δεν είναι αυτό.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Η ματαιότητα κι ο Pirandello

Είναι απαράδεκτα δύσκολο να συνεννοηθείς με τους ανθρώπους γιατί υποτίθεται ότι έχουν λαλιά. Έχουν φυσικά αλλά τη χρησιμοποιούν για ν’ ακούν τον εαυτό τους. Θα μου πεις ότι κι εσύ το ίδιο κάνεις, μιλάς μόνος σου. Ναι, το παραδέχομαι αλλά εγώ είμαι μονήρης ενώ οι άλλοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι. Εντάξει βέβαια, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, έχει ο καθένας τις σκοτούρες του, καταλαβαίνω. Και υπάρχουν κι όλες αυτές οι ευκολίες… οι αντίχειρες και οι καρδούλες. Αλλά αυτό είναι συνθηματολογία κι αν πας να πάρεις ψάρια έτσι το πολύ - πολύ είναι να εισπράξεις μια μούντζα. Δεν είναι ακριβώς έτσι, τα παραλές. Μπορεί. Όλα έχουν και το αντίθετό τους βέβαια αλλά είναι κι αυτοί με τα μηνύματα που δεν σου λένε τι θέλουν ακριβώς αλλά το πάνε από δω κι από κει κι ενώ βλέπουν πως δεν ανταποκρίνεσαι συνεχίζουν μέχρι που με κάνουν έξαλλο. Δεν ξέρεις τι θες μου φαίνεται. Ναι… είμαι λίγο ασαφής αλλά σε γενικές γραμμές… Δεν σκέφτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο, αυτό είναι. Γίνεται κάπως ψυχοφθόρο όμως, δεν γίνεται; Γιατί το συνεχίζεις; Περνάω την ώρα μου. Και γιατί καμιά φορά κάνει γκελ αυτό που γράφω και το διασκεδάζω. Τότε δεν είναι πάντα έτσι άσχημα, γιατί παραπονιέσαι; Για τα παρατράγουδα, αυτά είναι της Πάνιας. Ωραία ήταν αυτή Πάνια, δεν ήταν; Εννοείς τα ευροπουλάκια; Εννοώ όλο αυτό το σκουπίδι που έβγαζε. Μην μου πεις πως σου άρεσε; Είναι ξύπνια κοπέλα. Υπερεκτιμημένη όπως όλα. Δεν σ’ αρέσει τίποτα, τι θες να σου δείξουν; Κάτι με νόημα. Δείχνουν αυτά που τραβάνε κόσμο, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Το λες σαν να φταίω εγώ. Δεν επιρρίπτουμε ευθύνες εδώ τώρα, συζητάμε. Κι αν δεν σ’ αρέσει τίποτα γιατί δεν κάνεις παρέες απ’ έξω; Δεν κατάλαβες, το απ’ έξω κι αν είναι. Τι να σου πω; Τίποτα, το συζητάμε. Για να το εμπεδώσουμε; Και γι’ αυτό. Αλλά κυρίως για το μάταιο του πράγματος.

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

Η αποφώνηση κι ο Pirandello

Πες τουλάχιστον ένα χρόνια πολλά, για το καλό. Δεν θα κάνω αυτά που κοροϊδεύω, τα είπαμε αυτά. Πάντως αν θες να ξέρεις το θεωρώ μάταιο να εναντιώνεσαι στις γιορτές και άρα ανώριμο, κάποτε πρέπει να συνθηκολογήσεις με κάποια πράγματα. Ζήτα μου ό,τι άλλο θες αλλά αυτό ποτέ. Τέλος πάντων, θες να πεις κάτι για να κλείσουμε ευχάριστα; Σαν τι δηλαδή; Πες ό,τι σου ’ρθει, κάνε μια ευχή. Μόνον πολιτικά να μην πεις. Κυρίες και Κύριοι εδώ η παράστασή μας ο Καραγκιόζης κι ο παλιός ο χρόνος έφτασε στο τέλος της. Σας ευχόμαστε να ευτυχήσετε και να λορδοποιηθείτε… με την καλή έννοια και να μην έχετε προβλήματα. Γεια σας και χαρά σας.

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Η Κωνσταντοπούλου κι ο Pirandello

Τι λέει σήμερα το πρόγραμμα; Ωδική και Γυμναστική, πρώτη και δεύτερη ώρα, μετά δεν ξέρω. Πώς και δεν έγινες κάτι άλλο; Τι άλλο; Δεν ξέρω, πολιτικός. Για να γίνεις πολιτικός χρειάζονται πράγματα που δεν έχω. Δεν είναι καθηγητές πανεπιστημίου όλοι αυτοί που είναι στη Βουλή. Ναι αλλά είναι του μπες – βγες. Θα μπορούσες να ’σαι εκεί παρ’ όλα αυτά και να λες. Και να τσεπώνεις και την αποζημίωσή σου κάθε μήνα. Παλιά τους δίνανε και υφάσματα, θυμάσαι, τώρα δεν ξέρω. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βγαίνεις να κοροϊδεύεις τον κόσμο. Μην το λες, κάνουν και κωλοτούμπες. Τους κοροϊδεύεις - δεν τους κοροϊδεύεις αυτοί είναι εκεί και τα παίρνουν. Κι εγώ τι πρέπει να κάνω, να λουστώ με βενζίνη; Να πας να βρεις την Κωνσταντοπούλου. Γιατί, τι μπορεί να κάνει η Κωνσταντοπούλου; Θα μπορούσε να τους ξετινάξει. Μην μου πεις πως είσαι φαν. Κοίτα, μπορεί να τη χλευάζουν όλοι αλλά είναι η μόνη που λέει πράγματα. Αυτό ακριβώς, εκείνη τα λέει αλλά είναι σαν να τα λέει στον τοίχο, ο κόσμος θέλει συνέχεια τους ίδιους, φύγε εσύ - έλα εσύ, θα βγάλουν τώρα τον Κούλη, θα ξανάρθει ύστερα πάλι ο Τσίπρας ή θα ξεχάσουμε τι μας έκανε ο Παπαντρέος και θα βγάλουμε πάλι αυτόν, δεν αλλάζει ο κόσμος. Ναι αλλά δεν μπορείς να τους αφήνεις, πρέπει να πάρεις μια θέση. Τι θέση; Να αντιπολιτευτείς όλη αυτή τη σαπίλα. Μπα… με τι τρόπο; Να πας ανοιχτά με την Κωνσταντοπούλου. Να πας να σε βάλει στο ψηφοδέλτιο. Ντε και καλά θες να με κάνεις πολιτικό. Γιατί δεν έχει δίκιο μ’ αυτά που λέει για τους πλειστηριασμούς ή τον Στουρνάρα; Κάποιος δεν πρέπει να τα λέει αυτά τα πράγματα; Πρέπει… ξέρω γω; bit.ly/2kIiuX5

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Οι καλικατζαρέοι κι ο Pirandello

Μου λένε που λες καμιά φορά ότι δεν μπαίνω και δεν λαϊκάρω άλλες σελίδες. Τους ορκίζομαι κι εγώ ότι δεν το κάνω από σνομπισμό, απλώς είμαι λιγουλάκι εσωστρεφής και μου φτάνουν τα δικά μου να θλίβομαι. Βαριέμαι πολύ δε τα παράπονα για την εκάστοτε εξουσία, τους σηκωμένους αντίχειρες και τις καρδούλες κι αυτό που σηκώνουν όλοι το χέρι και λένε Κυρία Κυρία… γιατί όλα αυτά πάνε στον βρόντο και δεν βγαίνει ποτέ τίποτα. Θα μου πεις ότι ούτε με τα καπάκια του Ροσινιόλ έβγαινε τίποτα κι ότι παρ’ όλα αυτά τα εκθείαζα. Ναι, φυσικά και δεν έβγαινε γιατί ο Ροσινιόλ δεν ήταν πολιτικάντης, ούτε έγινε κάτι διαφορετικό όμως ύστερα. Και πάλι θα μου πεις ότι ο Ροσινιόλ ήταν νέος. Ναι, ήταν. Αλλά ούτε πουλήθηκε ούτε μας πούλησε. Γιατί δεν λες τίποτα; Τι να πω; Οτιδήποτε, δεν έχεις άποψη; Έχω. Αλλά δεν θέλω να λες ότι σου κάνω υποδείξεις. Καλά. Μπορείς να πεις κάτι άλλο αν δεν σ’ ενδιαφέρουν αυτά που λέω. Δεν μου έρχεται κάτι, πες εσύ. Από τότε που σταμάτησε να ξημερώνει κάνουν οι καλικατζαρέοι πάρτι, δεν ξέρω αν το πρόσεξες. Φυσικά και το πρόσεξα, δεν είδες που έβαλα τη σκούπα ανάποδα; Κι εγώ έριξα αλάτι αλλά δεν φτάνει. Να ρίξουμε αγίασμα. Μα αφού δεν τα πιστεύεις αυτά. Τι σημασία έχει; Αν είναι να φύγουν…

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Η σοβαρότητα κι ο Pirandello

Ωραία που ’ναι τα βουνά Ωραία που ’ν’ τα χιόνια Μα πιο ωραία η θάλασσα Με τα ’σπρα τα γλαρόνια… Τον Ρίτσο μου θυμίζεις. Και συ μου θυμίζεις κάποιον, σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιον. Τον Χάρισον Φορντ; Όχι, δεν είναι ηθοποιός. Άστο αυτό. Δεν μου λες, νομίζεις ότι είμαι σοβαρός; Ώρες - ώρες ναι. Αλλά έχεις κάθε δικαίωμα. Ενώ όμως εγώ είμαι σοβαρός αυτοί γελάνε. Κακό του κεφαλιού τους, αγνόησέ τους. Λες; Μου είπες να μην λέω κι ότι είμαι μικροαστός. Άλλο αυτό, τώρα λέμε αν είμαι πολύ σοβαρός. Νομίζω πως το είπαμε αυτό. Μου είπες να τους αγνοήσω. Μπράβο, αυτό να κάνεις. Ναι αλλά έτσι θα είμαι κι εγώ μικροαστός. Πώς δηλαδή; Έτσι είναι οι μικροαστοί, νομίζουν ότι είναι κάτι… τρομάρα τους. Τώρα δεν θέλω να πω, μην μ’ αναγκάζεις. Όχι, να πεις. Έκανε κι η μύγα κώλο… Αυτό κι αν είναι μικροαστικό. Ντε και καλά να με παρουσιάσεις μικροαστό, δεν λέω τίποτα. Όχι, να πεις. Αποφάσισε, να λέω ή να μην λέω; Να λες. Κι αν δεν σ’ αρέσει; Θα βρούμε μια μέση λύση. Οπότε μπορώ να λέω ό,τι θέλω; Φυσικά. Αρκεί να μην είναι μικροαστικό.

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Οι μικροαστικές αντιλήψεις κι ο Pirandello

Τους έχεις ταράξει τους ανθρώπους στα κείμενα, κάνε και λίγο κράτει. Έτσι είμαι εγώ, ταραξίας, τι θες; Τίποτα, για σένα το λέω, θα σε βαρεθούν. Έχεις μικροαστικές αντιλήψεις, αν βαρεθούν να μην έρχονται, δεν πιέζω κανέναν. Ναι αλλά μετά θα λες ότι δεν σε διαβάζει κανείς. Και σένα τι σε νοιάζει, θα πάρεις λεφτά; Δεν με νοιάζει, λέω. Να μην λες.

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Ο Pirandello κι η σοφιστεία

Αν κάτσεις να σκεφτείς με τι πράγματα ασχολείται όλη μέρα ο άνθρωπος θα καταλάβεις ότι πετάξαμε τη ζωή μας απ’ το παράθυρο γιατί εκτός από δυο – τρία που κάνει ο καθένας κι έχουν ας πούμε αξία… όλα τα άλλα είναι βράσε ρύζι.

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Το εξτραδάκι κι ο Pirandello

Δεν θα γράψεις τίποτα σήμερα; Σαν τι δηλαδή; Δεν ξέρω, κανένα εξτραδάκι. Δεν χρειάζεται, γελάνε και με τα παλιά.

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

Το όνειρο κι ο Pirandello

Ξέρεις μήπως από όνειρα; Όχι, γιατί; Γιατί είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν σ’ ένα αυτοκίνητο κι ότι ήρθε ένας κακός και μου ’ριχνε απ’ έξω νερό με μια μάνικα να με πνίξει. Και μετά ήρθες εσύ και με ξύπνησες. Γιατί δεν με πήρες ένα τηλέφωνο; Γιατί; Τι θα έκανες; Θα τον κανόνιζα. Πώς δηλαδή; Θα τον έπιανα στις γρήγορες. Μα αφού ήταν όνειρο. Γι’ αυτό.

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Οι μόδες κι ο Pirandello

Το τι σκέφτεται το μυαλό του ανθρώπου είναι απίστευτο. Τώρα θυμήθηκα τη μόδα που βάζαμε τα μπλουτζίν στη χλωρίνη και λέγαμε μετά, γιατί σκίστηκε; Ή που τα σκίζανε μόνοι τους… άλλο κι αυτό. Ναι. Λες και για όλα φταίγανε τα μπλουτζίν.

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Το Που Πας Χωρίς Αγάπη κι ο Pirandello

Και οι τυφλοί είναι όπως οι οροθετικοί ή οι καρκινοπαθείς, μια προβληματική μειονότητα, σωστά; Σωστά, που το πας; Πουθενά, ήθελα να δω αν συμφωνείς. Είναι όπως όλοι οι άλλοι ανάπηροι. Και γιατί δεν συνασπίζονται όλοι αυτοί; Δεν ξέρω. Μπορεί να έχουν απογοητευτεί. Ή να θέλουν άλλα πράγματα οι τυφλοί κι άλλα οι οροθετικοί, τι σου κάνει εντύπωση; Που δεν τους εκμεταλλεύεται κάποιος μαζικά όλους αυτούς, δεν το έχουν σκεφτεί; Να κάνει κάποιος δηλαδή ένα κόμμα; Και να το λέει πώς; Που πας χωρίς αγάπη; Ναι. Δεν είναι κακό.

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Η πόρτα του Pirandello

Δεν πετάς τη σκούφια σου βλέπω. Ναι. Δεν έχω όρεξη. Και σε ποιον γράφεις; Σε κανέναν. Γράφω για να μην σκέφτομαι. Τόσο καλά. Ναι. Και μην μ’ αρχίσεις τώρα ότι θα μπορούσε να ’ναι και χειρότερα, το ξέρω. Εντάξει, δεν λέω τίποτα. Έτσι μπράβο. Πάω δίπλα, αν θες τίποτα πες μου, μια πόρτα είμαστε.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Οι “οικογενειακές” υποθέσεις κι ο Pirandello

Πέρασε κόσμος και κοσμάκης από δω. Δεν έμεινε τίποτα που να μην έψαξαν, δες τις ντουλάπες, τα συρτάρια… πάλι καλά που δεν ξέστρωσαν και το κρεβάτι. Εδώ έγινε πλιάτσικο κανονικό λέμε. Σου άφησαν τις καρέκλες. Το ψυγείο πώς δεν το πήραν; Εδώ δες, άδεια κουτιά. Η μάνα μου δεν αγόραζε πράγματα, αγόραζε άδεια κουτιά. Να εδώ, ένα ποτήρι. Και τα τηλέφωνα δουλεύουν… εδώ ο τοίχος είναι χάλια, ποιος ξέρει τι έγινε ή από πότε. Τα σήκωσαν όλα. Δεν μπορεί αυτό το πράγμα να το ’κανε μόνος του ένας άνθρωπος, εδώ έγινε συστηματική δουλειά, πήρε μέρες. Και δεν έχεις δει τίποτα, πήραν τις παλιές κατσαρόλες, τα πιάτα, τα μαχαιροπήρουνα. Καλά τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί; Αυτός είναι κανιβαλισμός. Εδώ δες, εδώ ήταν γεμάτο σεντόνια. Σου άφησαν το λάστιχο της μπανιέρας. Πετσέτες… οι μάνα μου είχε ένα σωρό πετσέτες… νυχτικά, φορέματα… ξεχείλιζαν οι ντουλάπες… τίποτα. Ξευτίλα. Τι άλλο να πω; Τι άλλο να πεις; Τίποτα. Κατάντια. Έλα, ηρέμησε, έτσι είναι η ζωή, βόθρος. Και δεν πρέπει να πεις βόθρος, πρέπει να πεις ή σηπτική δεξαμενή ή χώρος συγκέντρωσης λυμάτων και ομβρίων υδάτων γιατί υπάρχει και κόσμος ευαίσθητος. Όπως και να το πεις, το πράγμα ζέχνει. Κι αν καταλαβαίναμε τι γίνεται απ’ την αρχή, δεν θα μιλούσαμε σε άνθρωπο. Το λες αυτό τώρα γιατί αισθάνεσαι κάπως. Το λέω γιατί έτσι είναι. Αργά ή γρήγορα έρχεται μια ώρα και το συνειδητοποιείς. Ναι αλλά ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ζώο, δεν ζει μόνος του. Σκατά κουβέντα πιάσαμε. Είσαι βέβαιος ότι έτσι έγιναν τα πράγματα; μήπως δηλαδή είναι αλλιώς; Δεν έχω αποδείξεις. Αλλά δεν χρειάζονται αποδείξεις, είδες και μόνος σου, εδώ μπούκαραν τυμβωρύχοι. Ούτε ο πρώτος είσαι ούτε ο τελευταίος. Αυτό δεν μ’ ανακουφίζει. Τέτοιες ώρες - τέτοια λόγια… ξέχνα το. Δεν πρόκειται. Και τι θα κάνεις; Τίποτα. Δεν μ’ ενδιέφεραν τα πράγματα, ο τρόπος με πείραξε. Κρίμα. Ναι, κρίμα.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Τα Δεκεμβριανά κι ο Pirandello

Τι ώρα ξύπνησες; Δεν είχα ύπνο. Αφού κοιμήθηκες απ’ τις 10, πώς δεν έχεις ύπνο; Με ρώτησες τι ώρα ξύπνησα όχι τι ώρα κοιμήθηκα. Τις μαύρες σου έχεις; Όχι, γιατί να ’χω τις μαύρες μου; Δεν ξέρω, είσαι κάπως. Κάθε πρωί μου λες τα ίδια, πώς να ’χω δηλαδή κέφι μετά; Δηλαδή εγώ φταίω; Μ’ εκνευρίζεις. Κι εσύ μ’ εκνευρίζεις. Σε παρακαλώ, δεν έχω καθόλου όρεξη για καυγάδες. Δεν καυγαδίζω, εσύ ήρθες και μ’ έπιασες απ’ τα μούτρα, τι έχω, τι ώρα ξύπνησα, τι ώρα κοιμήθηκα… πώς να μην εκνευριστώ; Καλά, δεν ξαναμιλάω. Κάθε μέρα τα ίδια, δεν μπορείς να ξυπνήσεις ένα πρωί όπως όλος ο κόσμος; Τώρα ποιος το συνεχίζει; Το συνεχίζω γιατί με σκας. Ουφ, δεν σε αντέχω. Κάθομαι εδώ και πίνω ήσυχα έναν καφέ και μπαίνεις και μ’ αρχίζεις στις ερωτήσεις, τι θες να κάνω; Καλά τόσο τρομερό ήταν που σε ρώτησα τι ώρα ξύπνησες; Τι σημασία έχει τι ώρα ξύπνησα; Δεν με ρωτάς πώς είμαι, με ρωτάς τι ώρα ξύπνησα. Συγγνώμη που δεν είμαι χαρούμενος πρωί – πρωί, δεν θα το ξανακάνω. Μπορείς να μην είσαι ειρωνικός; Τι θες τώρα χριστιανέ μου; Εγώ δεν θέλω τίποτα, εσύ ήρθες ορεξάτος για καυγά. Εγώ φταίω που ενδιαφέρομαι. Ας το λήξουμε εδώ, δεν θέλω να τσακωθούμε. Δεν τσακωνόμαστε, εσύ τσακώνεσαι. Τέλος πάντων, ας το ξεχάσουμε. Σήμερα είναι επέτειος για τα Δεκεμβριανά, το ’Ξερες; Ναι. Και είπαμε να το γιορτάσουμε.

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Η συντέλεια του κόσμου κι ο Pirandello

Η θάλασσα λυσσομανάει, τα δέντρα πάνε κι έρχονται, λαλεί απ’ το πρωί ως το βράδυ ένας πετεινός, οι κάργιες χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια, οι γάτες ουρλιάζουν σαν δαιμονισμένες, τα σκυλιά σεληνιάζονται, ο υπολογιστής μου ζητάει συνέχεια κωδικό κι αυτή η συντέλεια του κόσμου όλο λέει ότι έρχεται και δεν λέει να ’ρθει. Πιστεύεις όλες αυτές τις καταστροφολογίες; Όχι αλλά πες - πες όλο και κάτι μπορεί να γίνει.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Ο Pirandello γιατρός

Καλός είσαι. Αλλά δεν τα σπας κιόλας. Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνω; Χορευτικά; Δεν ξέρω. Αλλά σε βρίσκω συντηρητικό. Μπορεί και να είμαι. Αλλά εσύ από πού το συμπεραίνεις; Εκτίθεσαι αλλά και δεν εκτίθεσαι, διακρίνω μια επιφύλαξη, κάτι. Είναι επειδή αυτά τα πράγματα τα διαβάζουν και άλλοι που δεν είναι υποχρεωμένοι ν’ ακούν γαμωσταυρίδια, δεν θα κάνω αυτά που κοροϊδεύω. Δεν είπα να βρίζεις, θα μπορούσες να κάνεις ένα είδος σάτιρας. Κι αυτό θα ήταν μοντέρνο; Δεν θα ήταν μοντέρνο αλλά θα ήταν πιο ευρύ. Τι λέει δηλαδή αυτό που κάνεις; Δυο τύποι που συζητάνε… ε, και; Έχει ένα ύφος. Εσένα μπορεί να μην σ’ αρέσει αλλά άλλοι το βρίσκουν έως και διασκεδαστικό. Κι εσύ τι είσαι; Διασκεδαστής; Ξέρεις, τους βαρέθηκα όλους αυτούς που παριστάνουν ότι είναι κάτι, δεν θέλω να παριστάνω τίποτα. Ναι αλλά ο κόσμος θέλει αυτό το κάτι, του αρέσει και το λίγο δήθεν. Δήθεν βλέπει όλη μέρα στην τηλεόραση. Μπούχτισαν. Γίνε τότε πιο κοινωνικός. Και να τους λέω για το μέρισμα; Λέγε τους ό,τι θες. Λέγε τους που να πάνε διακοπές ή που έχει καλό φαγητό, ποιός τα ’χει με ποιόν, τέτοια. Να βγάζω και λικέρ; Δεν σου είπα να γίνεις αναχρονιστικός, σου είπα να γίνεις πιο κάτι. Πιο θεατρικός; Και πιο θεατρικός. Θα μπορούσες να μου δίνεις ρόλους. Και τι θα ’βγαινε μ’ αυτό; Θα ’χε μια προοπτική, δεν θα ήταν μονότονο. Σαν τι δηλαδή; Ο Pirandello γιατρός; Δεν το έκανε ο Μεγαπάνος αυτό; Θα ήταν λες κορεσμός; Πιθανόν. Μ’ ανησυχεί που ο Μεγαπάνος ήταν έτσι καλός. Πολύ καλός. Θες να σε κάνω φαρμακοποιό; https://www.youtube.com/watch?v=05cuxVnhVmM

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Το πιστόλι κι ο Pirandello

Άσε που ψάχνω όλη μέρα το πιστόλι και τις σφαίρες και κανείς δεν ξέρει τίποτα. Τι πιστόλι ήταν αυτό; Κανονικό, τι πάει να πει τι πιστόλι; Εννοώ τι διαμετρήματος. Ξέρω γω; Μιας ίντσας. Πρώτη φορά ακούω πιστόλι μιας ίντσας. Το καρφωτικό βρε παιδί μου, να τελαρώσω ένα τελάρο θέλω, πώς λέγεται;

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Το ό,τι να ’ναι κι ο Pirandello

Το παράξενοι δεν είναι σωστό αλλά έχουμε γίνει κάπως, δεν νομίζεις; Δεν ξέρω, τι πάει να πει παράξενοι; Ιδιότροποι μάλλον. Αλλά και άλλα πράγματα. Είναι η αρτηριοσκλήρυνση. Δεν ξέρω τι είναι αλλά δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Δεν βλέπω καμιά διαφορά. Είναι όπως στη διαφήμιση, στενοχωριέμαι αλλά δεν φαίνεται. Όλοι έχουμε παραξενιές, ποιος δεν έχει; Είναι σαν να παγιωνόμαστε σε μια εικόνα που φτιάξαμε, δες τον Τσίπρα, δεν είναι σαν να ’χει καταπιεί κάτι; Ο Τσίπρας ήταν πάντα έτσι κρύος. Ακόμα κι όταν θυμώνει το κάνει σαν να θυμώνει, δεν εκρήγνυται. Εντάξει, δεν είναι ηθοποιός. Η Κωνσταντοπούλου; Δεν είναι σαν να ’χει κάνει λίφτινγκ; Από πού αγοράζει αυτή την ηρεμία; Μια χαρά είναι όλοι αυτοί, οι άλλοι έχουν το πρόβλημα. Μας κατηγορεί κιόλας ότι καθόμαστε στον καναπέ. Οι πολιτικοί όλοι πρέπει να αυτόμαστιγώνονται δημοσίως πριν πάρουν το χρίσμα. Και να το επαναλαμβάνουν κάθε πρώτη του έτους. Είδες τι ωραία βάζει τις λέξεις με τη σειρά; Σου λέει για κινηματικές διαδικασίες, για φράξιες και σου πετάει κι ένα νταβατζήδες ανάμεσα κι ούτε που το καταλαβαίνεις. Ναι, είναι πυροτεχνουργός. Είναι απίθανοι αυτοί οι άνθρωποι, τους ακούς και ψάχνεις να βρεις που είναι το χαράκωμα να πας να χωθείς. Θα πάμε να δούμε το Αλεξαντρόφ; Δεν ξέρω, αν το λέει το κόμμα να πάμε. Τελικά πάμε δεξιά από αριστερά. Ναι. Ό,τι να ’ναι.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Τα πλάνα κι ο Pirandello

Εμείς γιατί δεν έχουμε μουρούνες; Όλα τα άλλα τα έχουμε. Πίνεις εσύ μουρουνέλαιο; Όχι αλλά αν ήταν της μόδας θα έπινα. Σάκε έχεις πιεί; Είναι σαν ορυκτέλαιο, μυρίζει καμένο λάστιχο. Ούτε σάκε φτιάχνουμε. Αυτές είναι μεγάλες οικονομίες και δεν χτυπιούνται. Κι εμείς έχουμε μόνον τον τουρισμό. Δηλαδή δεν έχουμε, λέμε τώρα. Κάνουμε ανοίγματα. Ρήγματα κάνουμε αλλά τέλος πάντων. Έχουμε όμως επιχειρηματίες, εφοπλιστές, απ’ όλα. Δεν έχουμε εθνική πολιτική όμως. Ναι, εκεί είμαστε πάτος. Πάτο θα μπορούσαμε να εξάγουμε. Αλλά θέλει κι αυτό μια διαδικασία. Όλα είναι θέμα μάρκετινγκ. Αλλά κολλάμε στην εφορία. Είναι το χρέος. Δεν ξέρω αν φταίει αυτό, είναι το ότι δεν είμαστε όσο πρέπει ευρηματικοί, δεν έχουμε πλάνα. Μα δεν μπορείς να πάρεις τα λεφτά του άλλου απ’ την τσέπη όταν δεν έχει, είναι πολύ σύνθετο. Τι λες τώρα; αυτό δεν κάνει η κυβέρνηση; Τώρα μιλάμε για ιδιώτες. Δηλαδή για ηλίθιους. Κατά κάποιο τρόπο. Αλλά πάντα υπάρχουν και κάποιοι που βγάζουν, δες τους μάγειρες. Ναι γιατί ο έλληνας είναι ό,τι φας κι ό,τι πιείς. Τα άλλα όλα στάχτη και μπούρμπερη.

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Οι ζαλάδες κι ο Pirandello

Το ίδιο βιολί κάθε μέρα, τα ίδια ερωτηματικά. Εγώ τα απαντώ και ’κείνα την άλλη μέρα ξανάρχονται. Αυτό πάει να πει πως έχεις συνείδηση. Αυτό πάει να πει πως είμαι ηλίθιος. Είσαι λίγο εμμονικός, αυτό είναι όλο. Δεν ξέρω να στο πω με μαθηματικούς όρους αλλά είναι σαν αλυσιδωτή εξίσωση, η λύση της δημιουργεί μια άλλη εξίσωση και πάει λέγοντας. Αυτό πάλι είναι σαν αυτοάνοσο. Δηλαδή μόνος μου δημιουργώ τα προβλήματα; Ίσως ναι αλλά μπορεί και όχι. Να, έτσι, όλα έχουν δύο πλευρές. Ναι αλλά μόνο οι μύγες βλέπουν πολυεδρικά. Θες να πεις να κοιτάζω μόνο εκείνο που φαίνεται; Να κοιτάζεις μόνον εκείνο που σ’ ευχαριστεί, τα άλλα δεν χρειάζονται. Δεν το κάνω επίτηδες. Φυσικά και δεν το κάνεις επίτηδες, κανένας δεν θέλει να δυσαρεστείται. Δεν μπορώ να τα αφήσω στην τύχη τους. Ούτε όμως και να τα λύσεις μπορείς, γι’ αυτό επανέρχονται. Ωραία. Και πού καταλήγουμε; Δεν ξέρω, δεν είπαμε ότι θα καταλήγαμε σε κάτι. Να, έτσι. Συνέχεια αυτός ο αναβλητισμός. Μα δεν μπορώ να λύσω εγώ το πρόβλημά σου, δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Δεν απομονώνονται, είναι σαν να γυρνάνε όλα γύρω από κάποιο άστρο. Έχεις και ζαλάδες; Σπάνια. Αυτό είναι καλό.

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Η τρύπα της 19ης Ιουλίου κι ο Pirandello

Τι θα κάνουμε απόψε, θα πάμε; Πού να πάμε; Καλά, χαιρετίσματα. Πήγες τελικά στον γιατρό που μου έλεγες; Πήγα. Και τι του είπες; Ότι δεν θυμάμαι τι έκανα στις 19 Ιουλίου. Αυτό ήταν το πρόβλημά σου; Είπα να το πιάσω από κάπου. Κι έβγαλες άκρη; Διαπίστωσα ότι η ιστορία μας αγνοεί. Μα και συ στη Βικιπαίδεια; Το είδα γενικά. Γιατί δεν ψάχνεις τα αρχεία σου; Ποια χρονιά; Απ’ το 8 κι ύστερα, κάτι θα βρεις. Μα πάνε σχεδόν 10 χρόνια. Και μπορεί να έγινε κάτι στις 19 κι εγώ να έγραψα στις 20 ή στις 22, πού θα ξέρω; Απ’ τα συμφραζόμενα, τι τα έχουμε τα συμφραζόμενα; Ναι αλλά έτσι πρέπει να συνταιριάξω ημερομηνίες και πριν και μετά. Καλά, αν ήταν κάτι σοβαρό θα το θυμόσουν, δεν θα ’ναι τίποτα. Μα έχω μια τρύπα. Άλλες ημερομηνίες θυμάσαι; Όχι. Τότε δεν είναι τίποτα. Κι αν είναι πριν απ’ το 8; Αν δεν το θυμάσαι πάει να πει ότι δεν έχει σημασία, ξέχασέ το. Και ν’ αφήσω έτσι μια τρύπα; Αφού δεν ξέρεις που είναι, τι σε νοιάζει;

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Ο Pirandello κι ο πατέρας του

Σελίδες επί σελίδων για την ιστορία της τέχνης και τους καλλιτέχνες ενώ το καράβι έχει μπρουμυτίσει και οι μισοί είμαστε ήδη κάτω απ’ το νερό. Αν δεν είναι τραγέλαφος αυτά τα πράγματα τι είναι; Μην γίνεσαι απαισιόδοξος. Μην με τρελαίνεις κι εσύ, τι να ’μαι δηλαδή, χαρούμενος; Όχι αλλά με την απαισιοδοξία δεν βγαίνει τίποτα, έτσι μου ’λεγε ο πατέρας μου. Είχε κι άλλες τέτοιες ωραίες ιδέες ο πατέρας σου; Βέβαια, μια μέρα που δεν ήξερα μπάνιο και πνιγόμουν μ’ έβγαλε να πάρω ανάσα κι ύστερα με ξαναβούτηξε να δω τις μέδουσες και τις γοργόνες. Κι εσύ τι έκανες; Τα είδα όλα και δεν ξαναβούτηξα στο νερό. Ωραία εκμάθηση. Ναι αλλά έκτοτε όποτε ακούω για πνιγμούς κρατάω την ανάσα μου μέχρι να σκάσω. Και τι σχέση έχει αυτό τώρα μ’ αυτό που σου λέω εγώ; Θέλω να πω ότι άλλο το να πνίγεσαι πραγματικά και άλλα τα σχήματα λόγου, μ’ αυτά απλώς πανικοβάλλεσαι. Έχω λόγους να πανικοβάλλομαι, δεν πανικοβάλλομαι γιατί δεν έχω τι άλλο να κάνω. Θα υπάρχει κάποια τακτική και γι’ αυτό, για όλα υπάρχει μια τακτική. Πώς δεν την είχε έτοιμη την τακτική ο πατέρας σου; Αφού δεν βγαίνει τίποτα πια με την τέχνη γιατί δεν τη στέλνεις από κει που ’ρθε να ησυχάσεις; Γιατί θέλει κουράγιο κι αυτό. Και γιατί νομίζω πως δεν υπάρχω δίχως την τέχνη. Είσαι φορτισμένος συναισθηματικά. Ποιος το λέει αυτό τώρα, ο πατέρας σου; Να κάτσεις ν’ αναλογιστείς τι καλό έκανε σε σένα η τέχνη. Μ’ έκανε αυτό που είμαι, πού θες να το πας; Είσαι εξαρτημένος, αυτό βλέπω. Κι ο πατέρας μου όταν έκοψε το τσιγάρο το ’κανε με το μαχαίρι. Αν είναι να μένει κι ο πατέρας σου εδώ, εγώ να φεύγω. Το ’φερε η κουβέντα.

Η πέτρα του Σίσυφου κι ο Pirandello

Δεν καταλαβαίνω τι βρίσκεις και γράφεις κάθε μέρα. Βλακείες, τι γράφω; Στη θέση σου δεν θα έγραφα τίποτα. Κι εγώ στη θέση σου το ίδιο θα ’κανα. Είναι σαν την πέτρα του Σίσυφου, την πετάς κι αυτή σου ξανάρχεται. Εντάξει, δεν είναι και μαρτύριο, την πλάκα μου κάνω. Εγώ περισσότερο στενοχωριέμαι παρά γελάω. Είναι θέμα οπτικής, άλλοι γελάνε κι άλλοι κλαίνε. Ναι αλλά όλη αυτή η καθημερινότητα δεν λέει τίποτα, τι είπαμε σήμερα; Τίποτα. Είπες εσύ για την πέτρα του Σίσυφου, όλο και κάτι βγαίνει. Γιατί δεν σχολιάζεις τουλάχιστον την επικαιρότητα; Αυτό θα ’χε κάποιο νόημα. Γιατί δεν μπορώ να λέω συνέχεια τα ίδια, δεν είμαι δελτίο ειδήσεων. Να μην λες ειδήσεις, να λες για επιτεύγματα. Καλά, τα είδαμε και τα επιτεύγματα, πήγαμε στο φεγγάρι κι από τότε τίποτα, όλο ότι έρχεται ο Αρμαγεδδών κι αυτός δεν έρχεται, σαν τον Γκοντό. Τι ωραίο έργο αυτός ο Γκοντό, τι μου θύμησες… Ναι ήταν ωραία παράσταση. Γιατί δεν γράφεις κριτικές; Άντε πάλι, γράφουν άλλοι κριτικές, εγώ τι να πω άλλωστε; Να πεις για τη σκηνοθεσία, ποιοι έπαιζαν, τι γράφουν στις κριτικές; Γι’ αυτό δεν γράφω, γιατί οι κριτικές δεν λένε ποτέ τίποτα. Κι άμα γράφω κριτικές θα πρέπει να πηγαίνω και στο θέατρο που όπως ξέρεις δεν πάω. Γράφε εικονικές κριτικές, ποιος θα το καταλάβει; Ποιος θα τις διαβάζει θες να πεις. Σωστά, είναι κι αυτό. Είναι σαν την πέτρα του Σίσυφου, την πετάς κι αυτή σου ξανάρχεται. Μαρτύριο.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Το χάος κι ο Pirandello

Ο αυτοματισμός απορρέει απ’ την τριβή με το αντικείμενο και πρέπει να εντάσσεται σ’ ένα σύστημα. Αλλιώς γίνεσαι υποχείριο των συναισθημάτων σου και το αποτέλεσμα είναι μια χίμαιρα. Χίμαιρα ή χείμαρρος; Ο χείμαρρος σε πάει όπου θέλει. Κι η ζωή σε πάει όπου θέλει. Ναι αλλά η τέχνη υποτίθεται ότι είναι παράγωγο μιας σκέψης, δεν είναι βαράτε βιολιτζήδες. Ναι αλλά και το βαράτε βιολιτζήδες παράγει έναν ήχο και ακόμα κι ένα κακόηχο παίξιμο μπορεί να σημαίνει κάτι, μια αλλαγή. Αν σ’ ενδιαφέρει η δυσαρμονία ναι. Είναι τρομερές όμως αυτές οι συζητήσεις για την τέχνη, μπορείς να μιλάς όλη μέρα και να μην λες τίποτα. Μπορείς να τα βάλεις όλα σε μια σειρά και να κάνεις πως είσαι Ντα Ντα. Ή να τα εντάξεις κάπου και να τα παρουσιάσεις σαν διάλογο, υπάρχουν λύσεις. Παρ’ όλα αυτά κι ένα σύστημα μπορεί να παράγει ένα κακό έργο, δεν μπορεί; Γι’ αυτό είναι εκεί ο καλλιτέχνης, για να μην του ξινίσει το γάλα. Ναι αλλά πρέπει να υπάρχουν και κάποιες αρχές, δεν σημαίνει επειδή απλώνεις χαρτιά τουαλέτας πέρα – δώθε ότι κάνεις κι ένα καλό έργο, ούτε απαραίτητα ότι είναι πρωτοπορία. Μπορεί να μην σ’ ενδιαφέρουν οι αρχές, να θες να παράγεις έναν κακόγουστο ήχο ή ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Δηλαδή η τέχνη δεν υπηρετεί το ωραίο; Η τέχνη κανονικά δεν πρέπει να υπηρετεί τίποτα, πρέπει να είναι αυτόνομη. Εσύ δεν είπες ότι ο αυτοματισμός χωρίς έλεγχο κάνει στο τέλος μια χίμαιρα; Ο αυτοματισμός είναι μέσο, δεν είναι τέχνη, τέχνη είναι το παράγωγο όλης αυτής της πράξης. Και με το καλό και το κακό τι γίνεται; Μ’ αυτά ασχολούνται οι άλλοι. Και είναι ζήτημα αισθητικής. Βρε παιδί μου πότε ένα έργο είναι καλό; Αυτό ρωτάω. Όταν παράγει το σωστό συναίσθημα, καλό έργο είναι ας πούμε η Γκουέρνικα αλλά και άλλα, όταν ο καλλιτέχνης ξέρει τι λέει κι έχει κάτι να πει. Αλλά θα υπάρχουν φαντάζομαι κι άλλες, διαφορετικές ερμηνείες, το κάθε έργο μιλάει αλλιώς στον καθένα. Κι εξαρτάται κι απ’ αυτόν που μιλάει, αλλιώς θα το δει ο Μαλρώ κι αλλιώς το οποιοδήποτε σούργελο. Χάος. Ναι.

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Τα περί εθνοσυνέλευσης και άλλων οραμάτων κι ο Pirandello

Δεν θα της απαντήσεις; Όχι. Δεν έχεις τι να της πεις ε; Έχω. Αλλά τα ’χω επαναλάβει πολλές φορές όλα αυτά που λέει και δεν μ’ ακούει κανείς. Δεν ανακατεύονται, για να μην χαρακτηριστούν. Ή είναι αντίθετοι. Φοβούνται. Σου λέει ο άλλος και οι τοίχοι έχουν αφτιά… για τέτοια είμαστε τώρα; Μου ’ρχεται να το ξεριζώσω αυτό το αφτί. Αυτοί είναι η κοινή γνώμη όμως. Και βλέπεις πως αντιδρά ο κόσμος στον Ρουβίκωνα. Δεν ξέρω για τον Ρουβίκωνα, δεν μου γεμίζουν το μάτι όλοι αυτοί, ούτε αυτοί ούτε οι άλλοι, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα παρά μόνον βανδαλισμούς και σπασίματα. Θα υπάρχουν φαντάζομαι και άτομα που πιστεύουν σε κάτι. Ναι αριστεριστές, ξέρω. Αλλά κάτι τρέχει με την ηγεσία κι εκεί, πιστεύουν ακόμα στον πατερούλη… δεν ξέρω. Θα υπάρχουν μεταξύ τους και κάποιοι προοδευτικοί. Μπορεί. Αλλά κι αυτοί μόνοι τους θα τα λένε - μόνοι τους θα τα ακούν. Είδες που βγήκε πάλι η Φώφη; Άλλο κι αυτό, από κει να καταλάβεις τι γίνεται. Έχουμε και τον Γλέζο, έχουμε σύμβολα. Προσωπικά δεν μου λέει τίποτα που πηγαίνει άσκεπος ο Γλέζος και σηκώνει τη γροθιά του ή που οδύρεται ο Κολλάτος στο FB, όλα αυτά συμβαίνουν μόνον για να τα δείχνει η τηλεόραση, δεν έχουν πέραση γιατί ο κόσμος απογοητεύτηκε ή κουράστηκε να προσπαθεί ή απλά γιατί δεν είναι στο χέρι του. Με το να μην αποδέχεσαι όμως κανέναν δεν πάει πουθενά. Το ξέρω. αλλά όταν δεις την αγορά εκεί έξω καταλαβαίνεις τι δεν πάει καλά και γιατί δεν γίνεται τίποτα, γιατί ο καθένας προσπαθεί να τσεπώσει το κάτι τι στου και δεν υπάρχει όραμα. Απ’ την άλλη είμαστε όλο γλέντια και στην υγειά μας βρε παιδιά, έχουμε γίνει σαλτιμπάγκοι που αντιπολιτευόμαστε ο ένας τον άλλον, εσύ φταις, όχι εσύ φταις κι από δουλειά τίποτα, λόγια μόνον και φιοριτούρες. Και σαν τι θα έπρεπε να κάνει ο κόσμος; Δεν ξέρω, να το αρνηθεί, να μην ψηφίσει τίποτα, ουδείς. Και να γίνει ύστερα μια εθνοσυνέλευση. Και να ξανάρθει πάλι ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, να βγάλουν και τον Τσοχατζόπουλο απ’ τη φυλακή κι άντε πάλι δωστου. Ή άντε πάλι στ’ άρματα, μπρος στον αγώνα… παιδιά της Ελλάδος παιδιά…

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Τα αυγά κι ο Pirandello

Δηλαδή τι νομίζεις ότι κάνεις; Αντιστέκομαι. Με τον τρόπο μου. Αντιστέκεσαι. Σε τι ακριβώς; Στη διαφθορά μάλλον. Αλλά δεν μαζεύεται. Γιατί δεν γράφεις μια καταγγελία; Γιατί μπάζει. Και γιατί δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, είναι αχταρμάς. Ναι αλλά έχει δίκιο η κοπελιά που σου λέει ότι αν δεν κάνεις εσύ τίποτα ποιος θα το κάνει. Κάνω. Ψιλοπράγματα αλλά κάνω. Να επιμείνεις. Δεν γίνεται τίποτα. Και νιώθω γελοίος να κουνάω σημαίες πέρα – δώθε και να νομίζουν πως τους κάνω σήματα. Βλέπεις όμως ότι δεν είναι όλοι αδιάφοροι. Μιλάμε για εξαιρέσεις. Οι περισσότεροι κοιτάνε απ’ την άλλη. Και δεν θέλω να καταντήσω ηθικολόγος, να λέω συνέχεια τι δεν είναι σωστό και πώς έπρεπε να γίνει, όλοι ξέρουν πώς έπρεπε να γίνει, ακόμα κι αυτοί που το κάνουν λάθος. Και γιατί το κάνουν; Η διαφθορά που σου ’λεγα. Το μέλι, τα αξιώματα. Κι επειδή έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι, επειδή δεν υπάρχει ήθος. Εσύ όμως είσαι υποχρεωμένος να κάνεις κάτι, δεν φτάνουν τα ωραία λόγια, χρειάζεται δράση, πράξεις. Δεν γίνεται ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Δεν γίνεται. Και δεν γίνεται γιατί κανένας δεν θέλει να σπάσει τα δικά του αυγά. Σπάσε των άλλων τότε. Δεν μπορώ, θα έπρεπε να είμαι συστημικός.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Η βροχή κι ο Pirandello

Ούτε να σκεφτείς δεν μπορείς μ’ αυτή τη βροχή. Ίσως να είναι καλύτερα. Να πάρω ρεπό λες; Να το κάνεις τι; Αυτό να μου πεις. Είναι Κυριακή άλλωστε. Φαντάζομαι πως θα ’ναι κι αργία. Σωστά, δεν είναι αργία όλες οι Κυριακές. Αλλά με τέτοιο παλιόκαιρο ποιος θα πήγαινε στα μαγαζιά; Κανείς. Αλλά θα μπορούσε να είναι εργάσιμη, από βλακεία. Γενικά έχει καταντήσει βλακεία το να δουλεύει κανείς. Είχαμε - δεν είχαμε, κάτι είπαμε πάλι ε; Δεν το κατάλαβα, τι είπαμε; Αυτά, τα περί βροχής και αργίας. Νόμιζα ότι συζητούσαμε περί βλακείας. Αυτό προέκυψε, λόγω βροχής.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Η θανατερή ποίηση κι ο Pirandello

Προσπαθώ να καταλάβω τη σχέση των ποιητών με τον θάνατο ή τέλος πάντων με ό,τι είχε έναν λογαριασμό και τον ξόφλησε και δεν βγάζω άκρη, θεωρούν ότι τον ξορκίζουν έτσι; Κατευνάζουν τον φόβο τους μάλλον. Ή γαντζώνονται κατά κάποιο τρόπο απ’ τη ζωή, δεν ξέρω, το ίδιο δεν κάνεις κι εσύ; Δεν νομίζω, συνήθως αποφεύγω οτιδήποτε σχετικό. Ε, το κάνεις μ’ άλλον τρόπο, το ίδιο είναι. Δεν είναι το ίδιο, εγώ τον βλέπω σαν σε ταινία, δεν τον αφήνω να δηλητηριάζει την καθημερινότητά μου. Αλλά μπορεί εγώ να ’μαι αναίσθητος κι αυτοί οι καλοί, ούτε αυτό το ξέρω. Είναι άλλη προσέγγιση. Ή το θεωρούν και λίγο κωλοπιασάδικο, είναι ωραίο σαν στοιχείο, μελοδραματικά, καταλαβαίνεις τι εννοώ. Καταλαβαίνω. Αλλά το θεωρώ και πολύ φτηνό παράλληλα… οι στάχτες που παίρνει ο αέρας, τα μαραμένα λουλούδια, οι φωτογραφίες των πεθαμένων στη σιφονιέρα, όσο ωραία και να τα πεις είναι καταθλιπτικά, δεν είναι; Τον κάνουν τέχνη, είναι μια αντίδραση ίσως. Μα πόσες φορές μπορεί να σ’ αγγίζει ένας θάνατος; Μια; Τρεις; Δεν γίνεται να σ’ αγγίζει εκατόν δεκατρείς. Εννοείς ότι ψεύδονται; Ότι έχουν μια ευκολία και πάρε να ’χεις; Ακριβώς. Ότι πουλάνε συναίσθημα. Και μ’ ενοχλεί.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Η 17 Νοέμβρη κι ο Pirandello

Πάσχουμε από υμνοπάθεια, αλλιώς τι; Εντάξει, τα μέσα τον κάνουν τον σαματά. Εννοείς ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται; Και ποιοι πάνε στην πορεία, εγώ; Κάποιοι πάνε. Αλλά πάνε για να τους δούνε οι άλλοι που θα ’ναι εκεί, από σκοπιμότητα, έχει γίνει κάτι σαν reunion. Δεν ξέρω τι έχει γίνει, εμένα μ’ απελπίζουν όλα αυτά. Αδιαφόρησε, τι άλλο να κάνεις; Θλίβομαι μ’ όλες αυτές τις παράτες, με τα σκατοκόμματα που μπαίνουν μπροστά κι όλους αυτούς τους υπαλληλίσκους που παριστάνουν τους αγωνιστές. Έτσι γίνεται με τις επαναστάσεις, τις καρπώνονται στο τέλος κάτι άσχετοι. Αλλά δεν μπορείς να επιβάλεις σιωπή. Δεν θέλω σιωπή, μια μεσίστια μου φτάνει, τα άλλα όλα είναι καραγκιοζιλίκια και κουβέντα να γίνεται.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Οι νοοτροπίες κι ο Pirandello

Είδες τι έγινε; Είδα. Είναι να μαζευτούμε όλοι οι υποψήφιοι αυτόχειρες κι όπου είναι να κάνει καταιγίδα να τρέχουμε. Δεν είναι αστείο. Δεν είναι αλλά δεν έχει σωσμό, μην το ψάχνεις. Αυτό τώρα είναι παραίτηση. Εσύ που δεν δηλώνεις παραίτηση πήγαινε να το παλέψεις. Δεν είναι στάση αυτή τώρα. Είναι νοοτροπία, τι δεν καταλαβαίνεις; Δεν το δέχομαι, δεν μπορείς να κάθεσαι και να βλέπεις κάθε τρεις και λίγο τις καταστροφές και να μην κάνεις τίποτα. Είσαι επηρεασμένος. Αύριο που θα γίνει η πορεία το πρόβλημα θα πάει στην άκρη και θα κυνηγάνε τους ταραξίες στα Εξάρχεια, πρώτη φορά το βλέπεις; Τώρα λέμε για την καταστροφή, δεν λέμε για το τι θα γίνει στην πορεία. Από όπου και να το πιάσεις το ίδιο κάνει, δεν έχει νόημα. Κι αυτό είναι όμως νοοτροπία. Ναι, στην Ελλάδα έχουμε δύο νοοτροπίες, των μεν και των δε. Κι αυτό δεν αλλάζει.

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Το θέσφατο κι ο Pirandello

Μπρρρ… έχει φουσκοθαλασσιά σήμερα. Νοέμβρης είναι. Είναι λες και θα μπει απ’ τη μπαλκονόπορτα. Μην μου πεις τώρα ότι σε φοβίζει κι ο καιρός. Είναι λίγο τρομαχτικός, ειδικά το πρωί που ξυπνάς. Εγώ πάντα απορούσα με αυτούς που ταξιδεύουν με πλοία. Μέχρι 8 μποφόρ πάνε κι έρχονται, ύστερα δένουν. Και δεν είναι κι ωκεανός. Εσύ θα ταξίδευες με 8 μποφόρ; Όχι… αλλά αν ήταν ανάγκη μπορεί. Ναι, στην ανάγκη τα παίζεις όλα για όλα. Αλλά δεν αισθάνομαι άνετα στο νερό. Δεν είσαι δηλαδή θαλασσινός. Είμαι καλά κι από δω. Παρ’ όλα αυτά βλέπεις, κολυμπούν ακόμα. Θαλασσοπνίγονται θες να πεις. Όποιου του μέλει να πνιγεί που λένε. Αλλά μπορεί να είναι διασκεδαστικό. Ή ζήτημα υγείας. Ναι. Αλλά πρέπει να ’σαι και λιγουλάκι τρελός. Καλά, τρελός πρέπει να ’σαι όπως και να ’χει, δεν τη βγάζεις αλλιώς. Τι είναι αυτό τώρα, συνταγή; Θέσφατο.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο ιντελεκτουαλισμός κι ο Pirandello

Ξέρεις τι νομίζω; Ότι είμαστε πολύ ιντελεκτουελ. Και τι να κάνουμε; Να σπάμε πιάτα; Δεν λέω να σπάμε πιάτα αλλά ότι μπορεί αυτή να ’ναι η ρίζα του κακού. Δεν είναι κακό να είσαι διαφορετικός. Και δεν καταλαβαίνω τι θα μπορούσες να κάνεις μ’ αυτό. Θα μπορούσαμε βρε παιδί μου να συζητάμε για πιο βατά θέματα… Μα δεν συζητάμε για κβαντομηχανική, για ζώδια θες να μιλάμε; Δεν λέω και για ζώδια αλλά θα μπορούσαμε να αναλύουμε ερωτικά θέματα ή να λέμε… πώς λένε οι άλλοι για το καλάθι της νοικοκυράς… τέτοια θέματα. Ωραία, γράψε τις τιμές δίπλα στη λίστα για το σούπερ μάρκετ που σου ’δωσα, τι να σου πω; Δεν κατάλαβες, να λέμε για τη λίστα αλλά να την λέμε διαφορετικά. Γιατί, δεν την καταλαβαίνουν;

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Η λύση του Pirandello

Τι απελπισία είναι αυτή; Δεν είναι απελπισία, έχω μπαϊλντήσει με τους ανθρώπους. Σου έχω πει να τους αγνοείς. Τους αγνοώ αλλά μου μπαίνουν στη μύτη. Γιατί δεν τους κόβεις; Γιατί είναι Λερναία Ύδρα, κόβεις έναν και βγαίνουν δέκα. Κάτι θα γράφεις που τους πειράζει. Όλα τους πειράζουν, τα λες έτσι τους πειράζουν, τα λες αλλιώς πάλι τους πειράζουν. Αυτά έχει ο δημόσιος λόγος. Μου τη σπάει να μην μπορώ να λέω τη γνώμη μου. Λέγε την με άλλο τρόπο, λέγε ότι τα λέω εγώ. Αυτό κάνω αλλά εσύ δεν έχεις facebook και τα λένε σε μένα. Λέγε τότε περί ανέμων και υδάτων, μην τους προκαλείς. Περί ανέμων και υδάτων λέω. Αλλά αυτοί έχουν τη μύγα και μυγιάζονται. Καταλαβαίνεις ότι αυτά τα πράγματα είναι παιδαριώδη, έτσι δεν είναι; Το καταλαβαίνω μωρέ αλλά κι εγώ άνθρωπος είμαι, γράφω μια μαλακία να περάσει η ώρα και όλοι θέλουν να με βάλουν στη θέση μου. Έτσι είναι ο κόσμος, δεν θέλει να περνάει ο άλλος καλά. Πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω. Να γράφεις αδιάφορα πράγματα. ή να τους τσακίσεις στα ποιήματα. Λες; Λέω.

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Η φυτολογία κι ο Pirandello

Πρέπει να τσαλαπατήσεις οτιδήποτε μέσα σου για να πετύχεις ακόμα και κάτι που αργότερα μπορεί και να μοιάζει πραγματικά ασήμαντο, δεν είναι γελοίο Εξαρτάται από το σε τι αναφέρεσαι. Αναφέρομαι στις αποτιμήσεις. Ναι αλλά πιθανόν και οι ίδιες οι αποτιμήσεις να είναι γελοίες. Ακόμα χειρότερα. Γιατί δεν παίρνεις τα πράματα απλώς όπως έρχονται; Το προσπαθώ αλλά δεν είναι εύκολο. Δεν απασχολείς το μυαλό σου αρκετά με άλλα πράγματα, γι’ αυτό. Υποτίθεται ότι οι αποτιμήσεις σε βελτιώνουν. Και η βροχή ευνοεί τα φυτά αλλά δεν το σχολιάζουν. Μπορεί να το σχολιάζουν και να μην το αντιλαμβανόμαστε. Ναι αλλά κι αυτό είναι με ανθρώπινα κριτήρια. Μα δεν είμαι υπεράνθρωπος. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια σκοπιμότητα όμως. Γιατί πάντα καταλήγουμε να συζητάμε κάτι άλλο απ’ αυτό που σου λέω; Γιατί αυτά που λες δεν σηκώνουν συζήτηση. Αυτό τώρα είναι υπεκφυγή. Δεν υπεκφεύγω, απλώς δεν έχω τι να σου πω, αν νομίζεις ότι τα πράγματα που κάνεις μπορεί να μην έχουν αξία γιατί τα κάνεις; Δεν ξέρω. κι εγώ αναρωτιέμαι. Θα μπορούσες να αναρωτηθείς για κάτι άλλο. Μπορεί να είμαι εμμονικός. Ή να έχεις τάση σε σοφιστείες. Λες να είναι κακό αυτό; Δεν νομίζω. Για να είναι κακό κάτι πρέπει να βλάπτει και κάποιον. Και στην περίπτωσή μου; Μπορεί και να σε βλάπτει. Αλλά μπορεί και να σου κάνει καλό. Και πώς θα το ξέρω αυτό; Με φυτολογικούς όρους μπορεί ν’ αρχίσεις να μαραζώνεις οπότε θα είναι κακό. Ή ν’ ανθίσεις οπότε θα είναι καλό.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Η επικαιρότητα κι ο Pirandello

Επίκαιρος είσαι όταν είσαι μέσα στα πράγματα, όχι όταν τα βλέπεις στις ειδήσεις στον καναπέ. Τότε είσαι μια ξεμωραμένη μούμια που παρακολουθεί σαπουνόπερες και καλά θα ’κανες να του δίνεις. Δηλαδή εσύ νομίζεις ότι είσαι επίκαιρος; Όχι. Αλλά ασχολούμαι. Μα δεν πας ποτέ πουθενά, με τι ασχολείσαι; Εκφράζομαι. Μα αυτό είναι μεταποίηση, δεν είναι επικαιρότητα. Ναι. Με τι διαφορά ότι εγώ κάνω κάτι… μεταποιήσεις έστω. Υπαινίσσεσαι ότι εγώ δεν κάνω τίποτα; Γιατί, κάνεις; Δεν κάνω; Όχι. Κάθεσαι μόνον πάνω απ’ το κεφάλι μου και μ’ επικρίνεις. Αντιπροσωπεύω την κοινή γνώμη όμως.

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Η Ε.Φ ο Καζαντζίδης κι ο Pirandello

Εκτός απ’ το να ξενιτευτείς τι άλλο θα ήθελες; Θα ήθελα πολύ επίσης να είμαι ανδροειδές και να ’χω στη δούλεψή μου ένα πράσινο καναρίνι με μπαταρίες. Δεν θα με πείραζε ακόμα κι αν ήταν ερμαφρόδιτο. Τι μπαταρίες; Αλκαλικές. Αυτά τα πουλάκια κάνουν το κλουβί τους χάλια, γιατί δεν παίρνεις έναν σκύλο; Γιατί τα σκυλιά δεν τραγουδάνε. Γιατί καναρίνι τότε κι όχι έναν κορυδαλλό; Είναι σπάνιοι οι κορυδαλλοί. Ενώ τα πράσινα καναρίνια δεν είναι; Εξέφρασα μια επιθυμία, δεν είπα ότι θα πάρω. Και γιατί ανδροειδές; Γιατί έχουν κάποιες συγκεκριμένες προδιαγραφές. Είσαι σε φάση επιστημονικοφαντασίας; Είμαι σε φάση φευγιού γενικώς. Και γιατί δεν φεύγεις; Γιατί έχω πράγματα που με κρατάνε εδώ. Ενώ τα ανδροειδή δεν έχουν; Τα ανδροειδή δεν έχουν τέτοια προβλήματα. Πώς το ξέρεις; Γιατί είναι κατά το ήμισυ μηχανές. Και το άλλο μισό; Δεν έχει επιθυμίες; Έχει. Αλλά είναι κι αυτές τεχνικές. Και σ’ αρέσει αυτό το πράγμα; Δεν ξέρω. Δεν μ’ αρέσει αυτό που κάνω εδώ. Γιατί δεν γίνεσαι ψαράς τότε; Να τραγουδάς στη βάρκα όπως έκανε ο Καζαντζίδης; Τι σχέση έχει τώρα ο Καζαντζίδης; Τραγουδούσε κι αυτός για την ξενιτιά. Και ήταν συνέχεια δυσαρεστημένος. Λες; Λέω.

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Οι βαλίτσες κι ο Pirandello

Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να ξεχνάνε οι άνθρωποι τις βαλίτσες τους στα αεροδρόμια. Μπορεί να τις αφήνουν επίτηδες. Για ποιο λόγο; Να τους είναι βάρος και να θέλουν να τις ξεφορτωθούν. Έλα τώρα, αυτό δεν στέκει. Το ξέρω. Τις αφήνουν γιατί είναι αφηρημένοι. Αλλά εγώ θα προτιμούσα το άλλο. Γιατί; Γιατί είναι ωραίος τρόπος να ξεφορτώνεσαι τον προηγούμενό σου εαυτό και να γίνεσαι ξαφνικά κάποιος άλλος. Αφήνοντας δυο παντελόνια στο αεροδρόμιο; Μπορεί να το κάνουν ασυνείδητα. Ή να ’ναι δείγμα Αλτσχάιμερ. Δείγμα είναι οπωσδήποτε. Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουν του τι.

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Όταν ο Pirandello δεν κοιμάται καλά

Τι τρέχει; Θα πάμε για κυνήγι; Όχι, δεν είχα ύπνο. Γιατί δεν παίρνεις ένα χάπι; Αυτά τα χάπια είναι γι’ αυτούς που δεν κοιμούνται καθόλου, εγώ κοιμάμαι. Κοιμάσαι. Αλλά λάθος ώρες. Και μετά ξαγρυπνάς και ξυπνάς και μας. Δεν το κάνω επίτηδες, έτσι μου βγαίνει. Κι εγώ τι φταίω; Δεν είπα ότι φταις εσύ. Μην τα λες όπως θες, ρωτάω τι φταίω και με ξυπνάς. Και εγώ σου ζήτησα συγγνώμη, τι άλλο να κάνω; Να μ’ αφήσεις να κοιμηθώ. Και πότε ζήτησες συγγνώμη; Σου είπα ότι δεν το κάνω επίτηδες, τι άλλο να πω; Ορίστε. Μ’ αυτά και με ’κείνα με ξύπνησες, τι κατάλαβες; Τίποτα. Είναι δυνατόν να ’χει κουνούπια τέτοιο καιρό; Θα ’χει τελειώσει το μηχανάκι. Γιατί δεν βάζουμε εκείνα τα παλιά τα κατόλ; Με ξύπνησες τέσσερις το πρωί να με ρωτήσεις γιατί δεν βάζουμε κατόλ; Το ’φερε η κουβέντα. Γιατί δεν φτιάχνεις τουλάχιστον έναν καφέ; Γιατί δεν τον κάνεις εσύ; Αφού ξύπνησες που ξύπνησες. Με ξύπνησες να σου φτιάξω καφέ; Δεν θα φτιάξεις για μένα, για μας θα τον φτιάξεις. Να πας να τον φτιάξεις μόνος σου. Εσύ δεν λες ότι φτιάχνω χάλια καφέ; Θεέ μου η μουρμούρα σου. Που πας; Να σου φτιάξω έναν ρημαδοκαφέ. Δεν θέλω να σε βάζω σε κόπο. Δεν θες αλλά με ξυπνάς να σου φτιάξω καφέ. Ο καφές με ηρεμεί. Ηρεμεί εσένα κι εκνευρίζει εμένα. Πολλοί άνθρωποι νευριάζουν με τον καφέ. Εγώ πάλι τίποτα. Είναι επειδή κοιμάσαι κανονικά, για ρώτα και μας.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Η documenta κι ο Pirandello

Είναι ανακουφιστικό να μιλάς με κάποιον που καταλαβαίνει απ’ τη δουλειά αλλά τι λέγατε τόσες ώρες; Μπούρδες. Για την documenta και τέτοια. Περί ανέμων και υδάτων. Καλό δεν είναι αυτό; Δεν ξελαφρώνεις; Ναι, βέβαια. Δηλαδή όλα καλά. Ναι, καλά… τι καλά δηλαδή… τέλος πάντων. Με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένος. Ναι μωρέ καλά ήταν. Αλλά ταυτόχρονα είναι σαν να σκαλίζεις σκατά. Μια χαρά θεσμός δεν είναι; Όλα αυτά είναι πολύ θεωρητικά… η σημασία της τέχνης, τα νέα ρεύματα… για ποιον γίνονται δεν ξέρω, ποιον αφορούν. Μια μερίδα που ασχολείται μ’ αυτά, τι ποιον αφορούν; Για ποιον γίνεται η τέχνη; Αυτό ακριβώς, εγώ που ξέρω υποτίθεται το λέω σε σένα που ξέρεις και το ανακυκλώνουμε. Τελικά όμως δεν πάει πουθενά, δεν γίνεται δημόσιο αγαθό, είναι κάτι από μας για μας. Μα τόσος κόσμος την είδε. Ναι αλλά η τέχνη πρέπει να διαμορφώνει από κάτω, να σκέφτεσαι αλλιώς… κάπως να επιδρά. Δεν γίνεται να γίνουν όλοι καλλιτέχνες. Αυτό ακριβώς. Όλα αυτά είναι λίγο - πολύ διακοσμητικά, πολύ δήθεν. Τα βλέπουν, λένε ότι πήγανε και πάπαλα. Τι άλλο έπρεπε να γίνει δηλαδή; Δεν ξέρω, πολλά. Δεν είναι η τέχνη το παν. Το ξέρω. Αφού το ξέρεις γιατί δυσανασχετείς; Να, αυτά λέγαμε, αναλύσεις επί αναλύσεων και μετά γεια σας, αυτό είναι η τέχνη; Δεν ξέρω, μπορεί να ’ναι κι αυτό. Και άλλα πολλά. Ή τίποτα. Μπορεί να είναι κάτι σαν την άνοιξη ή να μην έχει καν νόημα… δεν ξέρω, πραγματικά.

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Το επιχειρείν κι ο Pirandello

Αφού το κοίταξε για μια στιγμή, έξυσε το κεφάλι του και πέταξε τελικά και το άλμπουμ. Από πάνω στρίμωξε ένα ζευγάρι αρβύλες που είχε να βάλει χρόνια, τριμμένα εσώρουχα, μπλουζάκια που έπιαναν απλώς χώρο στην ντουλάπα του, ένα σχισμένο φωτιστικό που αναγκάστηκε να του τσακίσει τις αρθρώσεις, τρία - τέσσερα παντελόνια από διάφορες περιόδους που δεν ήξερε γιατί κράταγε, κάτι κασκέτα που είχε ποιος ξέρει από πότε, κάτι φρικαλέα ενθύμια ταξιδιού κι ό,τι άλλο έβρισκε μπροστά του και του φαινόταν άχρηστο, έτσι που η σκουπιδοσακούλα έγινε ασήκωτη. Μετά την έπιασε με τα δυο του χέρια και την έσυρε στον διάδρομο μέχρι την εξώπορτα, όπως είχε κάνει και πριν που την έσερνε από δωμάτιο σε δωμάτιο. Την ίδια ώρα εγώ κατέβαζα τα φωτιστικά τραβολογώντας τα ανεβοκατεβαίνοντας μια τεράστια σκάλα, μόνωνα τα καλώδια και βίδωνα ντουί με κάτι 25άρες λάμπες που απλώς έφεγγαν. Πριν είχα κατεβάσει κουρτίνες κι είχα ξεμοντάρει το κρεβάτι, το πλυντήριο κι είχα αδειάσει και βγάλει ήδη απ’ την πρίζα το ψυγείο, είχα βάλει τα κουζινικά σε κούτες και έψαχνα να βρω ηλεκτρολόγο ν’ αποσυνδέσει την κουζίνα που ’χα αφήσει τελευταία. Εννοείται ότι όλα τα ρούχα ήταν ήδη ή σε βαλίτσες ή σε κούτες κι όλα αυτά ήταν αραδιασμένα κατά μήκος του τοίχου του σαλονιού, έστριβαν στον διάδρομο κι έφταναν ως την πόρτα ενώ αντικριστά είχαμε αραδιάσει όλα τα έπιπλα με τις καρέκλες στη σειρά σαν σε πάλκο. Σαν καράβι έτοιμο να φύγει είπα και κάθισα να ξαποστάσω. Καλή δουλειά είπε ο Pirandello και μου έδωσε τσιγάρο, με μέλλον. Εμείς πόσα θα πάρουμε; Θα μας πει ο Σαλίμ. Ποιος είναι ο Σαλίμ; Εκείνος ο ψηλός. Δικό του είναι το φορτηγό; Έχει καμιά δεκαριά τέτοια. Οικοσκευές, σ’ όλα τα Βαλκάνια, επιχειρηματίας. Και δεν τους πιάνουν; Ποιος να τους πιάσει; Ξέρω γω; Η αστυνομία. Η αστυνομία μεγαλοπιάνεται, αυτό είναι λιανεμπόριο. Άλλωστε πρέπει να υπάρξει καταγγελία. Μ’ αυτά όλα είναι δικά σου πράγματα. Δικά μου παλιοπράματα θες να πεις. Και θα πάρουμε ό,τι πάρουμε απ’ τον Σαλίμ, θα πούμε ύστερα πως μας κατέκλεψαν και θα πάρουμε και κάτι απ’ την ασφάλεια, θα τα βολέψουμε. Ενημερωμένο σε βλέπω. Τα λέει η τηλεόραση, δεν τα λέω εγώ. Το επιχειρείν στηρίζει την οικονομία. Από πού θαρρείς βγαίνουν οι φόροι;

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Τα περί εκπλήξεων κι ο Pirandello

Δεν σε εκπλήσσει τίποτα τελικά; Εξωτερικά ερεθίσματα εννοείς; Γιατί, υπάρχουν κι εσωτερικά; Ναι. Αλλά αυτά μπορεί να είναι αντιδράσεις. Να σε πονάει ας πούμε το στομάχι σου; Και αυτό. Όχι εγώ εννοούσα αν σε εκπλήσσουν πράγματα που προέρχονται απ’ έξω, απ’ τους άλλους. Με εκπλήσσει μια όμορφη γκόμενα. Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή. Αν έχει ας πούμε κανονικά βυζιά κι έχει κάτι να πει. Αν είναι δηλαδή διαφορετική. Δεν εννοώ αναστάτωση, εννοώ έκπληξη, κάτι που δεν το περιμένεις. Α, αυτό εννοείς. Είμαι ανοιχτός, δεν έχω προκαταλήψεις. Και εκπλήσσεσαι; Όχι. Δηλαδή όχι πια. Δεν θα… δεν θα σε εξέπληττε ακόμα κι αν έβλεπες τον Άι Βασίλη; Αυτόν που έρχεται την Πρωτοχρονιά; Ναι. Όχι. Ξέρω δηλαδή ότι είναι ψεύτικος. Εννοώ βρε παιδί μου έναν κανονικό άγιο, της εκκλησίας. Γιατί, έχω τέτοιες πιθανότητες; Εννοώ αν σου συνέβαινε κάτι παράδοξο, κάτι αδιανόητο. Να με απαγάγουν ας πούμε εξωγήινοι; Οτιδήποτε, να σου συμβεί κάτι αναπάντεχο. Θα με εξέπληττε. Αλλά τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν συχνά. Θα σε εξέπληττε πάντως, αυτό μ’ ενδιαφέρει. Φυσικά, δεν είμαι κι από σίδερο, θα υπέκυπτα.

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Ο αέρας κι ο Pirandello

Ο αέρας θα φταίει. Τι έχει ο αέρας; Και τι δεν έχει. Σωματίδια, μικρόβια, επιδημίες… σκέτη μόλυνση. Και γιατί αερίζουμε κάθε τόσο; Λοταρία παίζουμε;

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Οι χ-ψ λόγοι κι ο Pirandello

Λοιπόν εγώ ξέρω ότι όποιος ξέρει να διαβάζει καταλαβαίνει, το μυρίζεται. Και του κάνεις ή δεν του κάνεις. Απλά πράγματα. Ε, εντάξει, δεν είναι όλοι έτσι, κάποιοι σε ανέχονται για χ-ψ λόγους. Πες μου έναν χ-ψ λόγο. Ε, τώρα δεν θυμάμαι για να σου πω, εννοώ όμως ότι μπορεί να σε γουστάρει για το ένα και να του σπας τα νεύρα με το άλλο, δεν συμπαθούμε ολοκληρωτικά, κανέναν. Εγώ θέλω να πω ότι δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια, αυτό εννοώ. Μα όταν γράφεις δεν το κάνεις γι’ αυτό, γράφεις γιατί σου αρέσει, φτιάχνεσαι. Ωραία, αυτό το κρατάμε. Και πετάμε τι; Όλο το υπόλοιπο που θα έγραφες. Και σ’ όποιον αρέσει.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Ένα γεια απ' τον Pirandello

Γεια. Φεύγεις ή έρχεσαι; Είναι ένα στατικό γεια. Όπως λέμε στατικός ηλεκτρισμός; Όπως λέμε δεν πάω πουθενά. Είναι φανερό αυτό. Είναι από αμηχανία, όπως βήχει κάποιος. Ναι, ξέρω. Είναι μια λέξη. Τη λες κι αυτό είναι. Ευκολάκι. Όχι και τόσο, πόσοι σου λένε γεια; Κανένας μάλλον. Είδες;

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Η επανεκκίνηση της οικονομίας κι ο Pirandello

Ε, καλά είναι. Ας τα λέμε καλά. Δηλαδή τι καλά… τέλος πάντων, θα μπορούσε να ’ναι και χειρότερα. Ότι θα μπορούσε, θα μπορούσε. Αλλά… έτσι που ’ναι δηλαδή, ούτε καλά μπορείς να τα πεις ούτε άσχημα. Ναι, είναι κάπως μεσοβέζικα. Μεσοβέζικα προς το άσχημα. Εντάξει, δεν είναι κι εντελώς άσχημα. Δεν το λες και καλά αλλά δεν το λες κι άσχημα. Πληκτικά είναι. Α, ναι. Πληκτικά είναι. Ευτυχώς να λες που δεν μας δέρνει καμιά αρρώστια. Αυτό ναι, ευτυχώς. Ή που δεν είμαστε κατά φαντασία, είδες ο άλλος τι έπαθε. Αυτός είχε εμμονές. Κι εμείς έχουμε εμμονές, ποιος δεν έχει; Το θέμα είναι ότι εμείς τις ελέγχουμε, το παν είναι να τις ελέγχεις, να μην τις αφήνεις να σε παίρνουν από κάτω. Το κυριότερο είναι να ’χει κανείς κάποια ασχολία. Μήτηρ πάσης κακίας; Ε, άμα κάθεσαι όλο και κάτι σκέφτεσαι. Εγώ βλέπω όνειρα. Βλέπεις εσύ όνειρα; Τι όνειρα; Ό,τι να ’ναι. Βλέπω. Αλλά δεν τα θυμάμαι. Να τρως μπανάνες, έχουν λέει μαγνήσιο. Τα πιστεύεις αυτά; Αν έχουν μαγνήσιο; Αν κάνουν καλό στη μνήμη που λένε. Για να το λένε κάτι θα κάνουν. Εγώ πιστεύω ότι όλα αυτά είναι μόδες. Ποια αυτά; Αυτά με την υγιεινή διατροφή, τα χωρίς καθόλου λιπαρά… μόδες για να πουλάνε πράγματα. Το καλύτερο είναι να περπατάς. Είδες τι έγινε στην Καταλονία; Έχουν κι αυτοί θέματα. Ξέρεις τι πρόσεξα; Ότι κάθε πενήντα χρόνια το πιάνουμε απ’ την αρχή. Λες γι’ αυτά τα φασιστικά; Ναι. Αλλά κι άλλα πράγματα. Είναι που ο άνθρωπος δεν έχει με τι άλλο ν’ ασχοληθεί. Εγώ πιστεύω ότι το πρόβλημα πάντα είναι η επανεκκίνηση της οικονομίας. Θες καφέ; Α, ναι, έναν καφέ τώρα πολύ θα τον ήθελα. Θες ραδιόφωνο; Άπαπα.

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Το μπάννερ κι ο Pirandello

Ωραίο μπάννερ είπε ο Pirandello. Έχεις κι άλλα τέτοια; Όχι. Αλλά πρέπει να παραδεχθείς ότι είναι ωραία ατάκα. Ναι αλλά δεν απευθύνεται πουθενά. Δεν πειράζει. Τι δεν πειράζει; Που όπως λες δεν απευθύνεται πουθενά. Μου φτάνει που συνειδητοποιώ εγώ κάποια πράγματα. Θεωρητικά η τέχνη πρέπει ν’ απευθύνεται κάπου όμως, δεν πρέπει; Εντάξει δεν είναι και πάρε κόσμε αλλά αυτά έχω, σ’ όποιον αρέσει. Πάλι αρπάζεσαι. Δεν αρπάζομαι αλλά μια ώρα ψάχνω να βρω να πω κάτι κι έρχεσαι και μου τη μπαίνεις, μην μου τη μπαίνεις να μην αρπάζομαι. Εγώ τα λέω για το καλό σου. Πες τα τότε με άλλον τρόπο. Αυτός είναι ο τρόπος μου. Αλλά εσύ θες όλοι να συμφωνούμε μαζί σου, δεν γίνεται. Κι εσύ είσαι εκτός τόπου και χρόνου αλλά εγώ δεν λέω τίποτα. Δεν λες τίποτα γιατί δεν σου δίνω το δικαίωμα, αν αρχίσω να λέω κουταμάρες δεν θα μου το πεις; Θα στο πω αλλά με καλό τρόπο. Άρα καταλήγουμε στο ότι σημασία έχει το πώς θα πεις κάτι, όχι το τι λες. Να, τώρα διαστρεβλώνεις τα λόγια μου, δεν σου κάνω λογοκρισία. Ποιος μίλησε για λογοκρισία; Καλά, ας το ξεχάσουμε. Ας το ξεχάσουμε. Αλλά εγώ για το καλό σου το είπα, πρέπει να λαμβάνεις υπόψη σου και ποιος τα διαβάζει αυτά τα πράγματα. αλλιώς είναι μπαλοθιές στον γάμο του Καραγκιόζη. Ορίστε. Είχες δεν είχες μου την είπες πάλι. Καλά, δεν λέω τίποτα. Καταλαβαίνω τι λες καημένε, ο τρόπος σου είναι που μου δίνει στα νεύρα. Ας αλλάξουμε θέση. Πες ότι γράφω εγώ κάτι τέτοιο, τι θα μου έλεγες; Τα ίδια. Αλλά με καλύτερο τρόπο. Θα έλεγα ότι εγώ φταίω μάλλον που δεν καταλαβαίνω ή κάτι τέτοιο. Εγώ θα το έσβηνα. Ωραία είπα, το σβήνω. Και να δούμε αν θα καταλάβει κανείς τίποτα.

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Η συγκατάβαση του Pirandello

Νομίζω ότι κατά κάποιο τρόπο μ’ έχεις για δεκανίκι. Ναι. Και γω το ’χω σκεφτεί αλλά τι να κάνω; Τίποτα, μου αρκεί που το ξέρεις.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Η πολυφωνία κι ο Pirandello

Για όνομα του Θεού, τι τα θες τόσα ραδιοφωνάκια; Για να μην αλλάζω σταθμούς. Ξέρω ότι στο κόκκινο είναι ο 105,5, στο μπλε ο real, στο μαύρο τα Παραπολιτικά και πάει λέγοντας. Και δεν τρελαίνεσαι; Η πολυφωνία είναι η αρχή της δημοκρατίας. Ποιας δημοκρατίας; Αυτής που έχουμε, μην την υποτιμάς. Και τι ακούς τώρα; Περιμένω την επόμενη κίνηση του Κιμ Γιονγκ Ουν. Ή των άλλων.

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Η συμβουλή του Pirandello

Κάνω εξαντλητικά πια τα ίδια πράγματα, σχεδόν έναν συγκεκριμένο αριθμό βημάτων πέρα - δώθε, έργα από αμηχανία και διηγήματα από αδράνεια, με το μυαλό μου να ταξιδεύει συνέχεια αλλού. Αλλά άλλοι δεν κάνουν ούτε αυτό θα μου πεις και άρα να μην ανησυχώ. Δεν θα το έλεγα αυτό. Δηλαδή; Δηλαδή στη θέση σου θα πήγαινα και σε κανέναν γιατρό.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Η κυρία, ο κύριος Πίμπιζας κι ο Pirandello

Ο φίλος μου από δω είναι καλλιτέχνης. Ωωω έκανε η κυρία. Ποιητής; Ζωγράφος, όλα αυτά που βλέπετε είναι δικά του. Μα τι μου λέτε έκανε εκείνη και κοίταξε γύρω της με θαυμασμό, μα αυτό είναι καταπληκτικό. Είναι επίσης και συγγραφέας. Ωωω επανέλαβε η κυρία, πολυτάλαντος. Γιατί δεν μας τον είχατε συστήσει τόσο καιρό; Γιατί ξέρετε τώρα πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι, όλο ιδιοτροπίες. Αυτή άρχισε να περιεργάζεται τα πράγματα. κι αυτό δικό σας; Ναι είπα. Κι αυτό εδώ κι εκείνο εκεί και το άλλο εκεί πέρα. Και πώς λέγεται αυτή η ζωγραφική; Ανεικονική είπα ελπίζοντας ότι θα σταματούσε εκεί. Θα πρέπει να έχετε μεγάλο ενδιαφέρον σαν άνθρωπος. Α έκανε ο Pirandello, θα έπρεπε να ήσασταν εδώ ν’ ακούσετε τι έλεγε χθες γι’ αυτόν ο κύριος Πίμπιζας. Μίλησε για σας ο κύριος Πίμπιζας; Τον γνωρίζετε; Εξ όψεως. Αλλά δεν χάνω ποτέ διάλεξή του. Τον εκθείασε πρόσθεσε ο Pirandello, δεν μπορείτε να φανταστείτε, τι για προοπτική μίλησε, τι για το χρηματιστήριο, τι για νέο-ορισμό της τέχνης, κρίμα που δεν ήσασταν. Τι μου λέτε; Και λίγα λέω. Αγόρασε μάλιστα και τρεις πίνακες, έπρεπε να τους δείτε, καταπληκτικοί. Αγόρασε πίνακές σας ο κύριος Πίμπιζας; Ναι είπα κι εγώ, θα τους εκθέσει σ’ ένα σαλόνι που γίνεται στην Φρανκφούρτη. Αχ, τι μου θυμίσατε τώρα έκανε η κυρία. Θέλετε να ρίξετε μια ματιά και στα υπόλοιπα έργα; Έχετε κι άλλα; Αγαπητή μου είπε ο Pirandello και την έπιασε αγκαζέ, θα μου κάνετε την τιμή να σας ξεναγήσω εγώ; Ωωω έκανε πάλι λιγωμένη η κυρία, θα σας ευγνωμονούσα. Από δω είπε ο Pirandello και την πήρε στο άλλο δωμάτιο. Αυτά είναι για σας της έλεγε, δεν τα δείξαμε στον κύριο Πίμπιζα, επίτηδες.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Αλμοδοβάρ, ο Κιούμπρικ κι ο Pirandello

Ξέρεις, δεν ενδιαφέρουν κανέναν οι εικόνες σου, τον κόσμο τον ενδιαφέρει μόνον το σεξ. Και η βία. Ακριβώς. Κι εσύ είσαι πολύ μαλακός. Προσπαθώ να φαίνομαι ήρεμος. Για να μην τους τρομάξεις; Για να μην σκοτώσω κανέναν. Είσαι πολύ σοφτ και τα γουρούνια δεν καταλαβαίνουν από ευγένειες. Απλώς σέβομαι τον δημόσιο χώρο. Ναι αλλά βλέπεις. Και τι θα βγει αν τους τα πετάω στα μούτρα; Δεν ξέρω. Δεν μ’ αρέσει να προκαλώ. Με τέτοιο τρόπο τουλάχιστον. Ναι. Αλλά κι εσύ προσέχεις αυτούς που τα λένε έξω απ’ τα δόντια. Από περιέργεια, μου κάνει εντύπωση τέτοιο ξεγύμνωμα. Μην μου πεις πως έγινες πουριτανός τώρα. Δεν είμαι πουριτανός, μ’ απωθεί η ζωώδης συμπεριφορά, τα μεγάλα λόγια, το εμένα δεν με νοιάζει. Ούτε εσένα σε νοιάζει. Εγώ λέω ότι παίζουμε ένα παιχνίδι. Όλοι παίζουν ένα παιχνίδι. Εξαρτάται απ’ το μέχρι που θες να το φτάσεις. Εγώ θα άλλαζα. Είναι και με ποιους νταραβερίζεσαι. Ναι. Αλλά απευθύνεσαι σε λάθος ανθρώπους. Δεν το κάνω επίτηδες. Άλλωστε δεν έχει σημασία, μπορεί να πουλάς κάτι κι ο άλλος να μην το θέλει, δεν έχει σημασία τι λες. Εγώ στη θέση σου θα πρόσθετα σεξ. Δεν ψάχνω τον κύριο ηδονοβλεψία. Τότε συναίσθημα. Να κάνω ροζ; Βάλε τουλάχιστον ειδυλλιακά χρώματα, βάλε μια γυναίκα να κάθεται σ’ ένα παγκάκι. Ή γράψε ένα ποίημα, ο κόσμος συγκινείται με τα ποιήματα. Τι σέξι έχει μια γυναίκα σ’ ένα παγκάκι; Καλά, κάνε ό,τι θες. Μην τσαντίζεσαι. Προσπαθώ να σου ανοίξω τα μάτια. Κι εσύ… Κι εγώ τι; Δεν γράφω ότι ο κήπος είναι ανθηρός; Κι εσύ κάνεις τον Αλμοδοβάρ. Αν εννοείς πως κάνω ότι δεν βλέπω είναι του Κιούμπρικ, δεν είναι του Αλμοδοβάρ. Εκτός κι αν θες να πεις πως είμαι για δέσιμο. Ανάλυσέ Το.

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Το μεταφυσικό, η κυρία Μαρία κι η τελευταία επιθυμία του Pirandello

Τι έχεις; Δεν νιώθεις καλά; Νομίζω ότι τα πράγματα γυρίζουν από την άλλη, ότι περιστρέφονται. Ζαλίζεσαι, ήπιες λίγο παραπάνω, αυτό είναι. Δεν ήπια σταγόνα, το ξέρεις ότι δεν πίνω. Καλύτερα να καθίσεις, άμα ζαλίζονται κάθονται. Το δωμάτιο. Πάει πότε απ’ τη μια και πότε από την άλλη. Νιώθεις ίλιγγο; Είναι κι αυτή η έξαψη, νομίζω ότι θα σκάσω. Να σου φέρω λίγο νερό. Νομίζω ότι χρειάζομαι γιατρό. Θα τηλεφωνήσω να έρθει ένα ταξί. Θα ’ναι δηλητηρίαση, τα θαλασσινά που φάγαμε χθες. Μα έφαγα κι εγώ θαλασσινά, δεν είχαν τίποτα. Τότε θα ’ναι καρδιά. Έχεις και ταχυπαλμία; Μουδιάζουν τα χέρια μου, το κεφάλι. Ξάπλωσε εδώ. Θα τηλεφωνήσω στις πρώτες βοήθειες. Θα ’ναι έμφραγμα. Ή εγκεφαλικό. Ταράχτηκες μήπως με κάτι; Δεν είμαι καλά. Είσαι κάτασπρος, θα πω να μας στείλουν ασθενοφόρο. Δεν θα με προλάβουν. Άσε με, θα τηλεφωνήσω γι’ ασθενοφόρο. Άκου, γράψε σ’ ένα χαρτί ότι σου αφήνω το σπίτι και δώσε μου το να το υπογράψω. Φώναξε και την κυρία Μαρία για μάρτυρα. Έλα, τι ανοησίες είναι τώρα αυτές; Μην καθυστερείς, είναι η τελευταία μου επιθυμία. Εγώ δεν νομίζω ότι έχεις τίποτα, δείχνεις ήδη καλύτερα. Πώς δηλαδή; Να, λιγότερο άσπρος, πιο ήρεμος. Ναι, μάλλον. Μου πέρασε και το μούδιασμα. Μην σηκώνεσαι. Είμαι καλύτερα. Δεν ζαλίζεσαι; Όχι, είμαι εντάξει. Με κοψοχόλιασες. Μου ’ρθε ξαφνικά. Γύριζαν όλα γύρω μου. Και σαν να έχανα τις αισθήσεις μου. Θα ήταν καμιά υπόταση. Νομίζω πως θα πιω έναν καφέ. Καλύτερα να φας κάτι αλμυρό. Ή λίγη ζάχαρη. Παρά τρίχα. Εντάξει, μια λιποθυμία ήταν, θα πήγες να σηκωθείς και ζαλίστηκες. Και το μούδιασμα; Θα φοβήθηκες. Ναι, αυτό θα ήταν. Εντάξει, τέλειωσε τώρα, δεν ήταν τίποτα. Σ’ ανησύχησα. Το θέμα είναι ότι πέρασε. Ξέρεις… εκείνο το χαρτί… Ω, ας’ τα τώρα αυτά. Καλά. Πάω για τον καφέ. Και ήταν συγκινητικό που με σκέφτηκες στην τελευταία σου επιθυμία. Κι εσύ που δεν το εκμεταλλεύτηκες. Να εκμεταλλευτώ τι; Την αδυναμία μου, που το αγνόησες. Μπορώ να φωνάξω ακόμα την κυρία Μαρία. Μπορεί να περιμένει αυτό το χαρτί. Άλλαξες γνώμη; Όχι ακριβώς. Μόνον που να… υπάρχει κάτι το μεταφυσικό σ’ αυτή μου την επιθυμία, θα ήθελα δηλαδή να το σκεφτώ. Αν άλλαξες γνώμη δεν με πειράζει, αλήθεια, δεν μ’ ενδιαφέρουν τα ακίνητα, είναι όλο φροντίδες στις οποίες δεν μπορώ ν’ ανταποκριθώ. Όχι, δεν είναι αυτό ή τέλος πάντων δεν είναι αυτό το σημαντικό, μετά θάνατον όλο και κάπου πάνε τα ακίνητα, έτσι κι αλλιώς. Τότε τι; Για μια στιγμή βρέθηκα πολύ κοντά στον θάνατο… δεν πρόκειται να καταλάβεις υπήρχε πάντως κάτι μεταφυσικό σ’ όλο αυτό. Μα… δεν λιποθύμησες καν, ένιωσες κάπως περίεργα… ήσουν άρρωστος αλλά είναι φανερό, είσαι απολύτως καλά. Δεν σκέφτηκα κάτι. Αλλά ήταν… πώς να στο πω; Σαν προαναγγελία… το μούδιασμα… η ανάγκη να αφήσω πίσω μου κάτι, να μην αφήσω εκκρεμότητες. Αν είναι να νιώθεις έτσι άσχημα να φωνάξω την κυρία Μαρία. Όχι την κυρία Μαρία γιατί θα έπρεπε ν’ αφήσω και σ’ αυτήν κάτι. Και θα ήθελα να το σκεφτώ. Και το μεταφυσικό; Είναι μια περίεργη αίσθηση… ύστερα από ένα σοκ. Σαν να ανοίγει ξαφνικά μια πόρτα… μια πόρτα που ήταν απίστευτα κοντά. Σαν ν’ ανακαλύπτεις ότι τίποτα δεν ήταν σημαντικό. Επομένως δεν είχες κάποιο όραμα ή κάτι τέτοιο. Όχι. Μόνον μια περίεργη αίσθηση, μια βεβαιότητα.

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Τα γουρούνια κι ο Pirandello

Τι έλεγες; Σκεφτόμουν, δεν έλεγα. Τι πράγμα; Ότι τα γουρούνια είναι μια χαρά. Το πρόσεξα. Πορτοκαλάδα; Ναι, ευχαριστώ. Φοβερή μυρουδιά όμως ε; Φριχτή. Θα γινόμουν φυτοφάγος αν έπρεπε να συναναστρέφομαι αυτά τα πλάσματα. Ο κόσμος τα βλέπει με συμπάθεια. Και την εκφράζει με θεσπέσιο τρόπο. Είναι θέμα επιβίωσης. Κανένας οίκτος για τα γουρούνια ε; Αν αντιδρούσαν αυτά τα ζώα δεν θ’ άφηναν τίποτα όρθιο. Εκατομμύρια ζώα νεκρά κάθε μέρα. Κι ύστερα κάθεσαι ήσυχος και τρως τη μπριζόλα σου… δεν ξέρω τι είναι πιο φοβερό. Δεν αλλάζεις θέμα; Υποτίθεται πως παίρνουμε πρωινό. Ναι, με συγχωρείς. Αλλά με το που είδα αυτά τα γουρούνια… Καφέ; Ναι, ευχαριστώ. Φρυγανιά; Ναι, ευχαριστώ. Αυγά; Μπέικον; Ναι, ευχαριστώ.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Οι δουλειές κι ο Pirandello

ΕΓΩ Δεν μπορούμε να οργανώσουμε κάτι; PIRANDELLO Τι δηλαδή; Σεμινάρια; ΕΓΩ Όχι, κάτι πιο μόνιμο. PIRANDELLO Είχα σκεφτεί ένα κοινόβιο. Το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά μάλιστα. ΕΓΩ Και γιατί δεν το κάνουμε; PIRANDELLO Γιατί θα μας μπαστακωθούν τίποτα μαλάκες και δεν θα ξέρουμε τι να τους κάνουμε. ΕΓΩ Να βάλουμε ψηλά κριτήρια. PIRANDELLO Δεν θέλω να κάνω την Άρια φυλή. ΕΓΩ Δεν θα το θέσουμε πολιτικά, θα είναι ας πούμε για λογοτέχνες. PIRANDELLO Θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον με στριπτιζέζ. ΕΓΩ Έλα καημένε, μιλάω σοβαρά. PIRANDELLO Κι εγώ σοβαρά μιλάω, σκέφτεσαι μια τραπεζαρία γεμάτη λογοτέχνες; Τι πλήξη; ΕΓΩ Τότε πανεπιστημιακούς… ερευνητές. Ή ένα τουρλού, όποιος θέλει έρχεται. PIRANDELLO Πρώτα πρέπει να βρούμε το που θα έρχονται. ΕΓΩ Αυτό θα εξαρτηθεί απ’ το ποιοι θα έρχονται. Αν είναι για παράδειγμα ορειβάτες δεν μπορείς να τους βάλεις στη θάλασσα. PIRANDELLO Ναι, μάλλον. Αλλά δεν μπορώ να κάνω φόκους… πρέπει να είναι κάτι ευρείας κλίμακας. ΕΓΩ Όπως οι δικηγόροι; PIRANDELLO Οι δικηγόροι κοιτάνε μόνον την τσέπη τους, δεν πάνε σε κοινόβια. ΕΓΩ Να κάνουμε ένα κοινόβιο γι’ αποτυχημένους, αυτοί είναι ευρείας κλίμακας. PIRANDELLO Ναι, ο κάθε πικραμένος, δεν θα ’σαι καλά. ΕΓΩ Σωστά. Γυναίκες χωρισμένες μήπως; PIRANDELLO Αυτές ψάχνουν για άντρα, δεν πάνε σε κοινόβια. ΕΓΩ Ένα κοινόβιο για μοναχικούς; PIRANDELLO Οι μοναχικοί κάθονται μόνοι τους. Και το μοναχικοί παραπέμπει αλλού. ΕΓΩ Συνταξιούχους θέλουμε; PIRANDELLO Αυτοί δεν έχουν να φάνε. ΕΓΩ Σωστά. Δεν μένουν και πολλοί ε; PIRANDELLO Εμ αν ήταν έτσι απλό θα το ’χα κάνει. ΕΓΩ Τι θέλουμε; Διασκέδαση ή λεφτά; PIRANDELLO Λεφτά μάλλον. Άμα έχουμε τα λεφτά διασκεδάζουμε αλλού. ΕΓΩ Να το δέσουμε μήπως με το παραθρησκευτικό; PIRANDELLO Α, δεν θέλω πολυθεϊστές στα πόδια μου, ξυπνάνε νωρίς και προσεύχονται στον Ήλιο και τέτοια. Και θα μας βάλουν και καμιά φωτιά. ΕΓΩ Να νοικιάσουμε τροχόσπιτα τότε και να κάνουμε περιοδείες; Πότε δω - πότε κει, ξέρεις, σε στυλ Αληθινός δεσμός και τέτοια. PIRANDELLO Πάλι χρειάζεται κεφάλαιο. ΕΓΩ Όλα χρειάζονται κεφάλαιο, δεν γίνονται δουλειές χωρίς να χώσεις λεφτά. PIRANDELLO Άρα πρώτα πρέπει να βγάλουμε φράγκα. ΕΓΩ Ευρώ θες να πεις. PIRANDELLO Λεφτά. Ας είναι και γιεν. ΕΓΩ Να κάνουμε στάσεις για κινέζους; Αυτοί πάνε παντού. Και να νοικιάζουμε και κούλιδες να τους μεταφέρουν. Αλλά πρέπει να ’ναι ωραίο το μέρος. PIRANDELLO Αυτοί θέλουν θάλασσα. Και θέλουν και μνημεία να φωτογραφίζονται. ΕΓΩ Περισσότερο έρχονται και παντρεύονται. PIRANDELLO Ναι αλλά αυτό ήδη γίνεται, πάνε Μύκονο… Σαντορίνη… εμείς που θα τους πάμε; ΕΓΩ Το θέμα είναι πως δεν ξέρουμε κινέζικα. PIRANDELLO Θα πάρουμε μεταφραστές. ΕΓΩ Με τι λεφτά θα τα κάνουμε αυτά; PIRANDELLO Σωστά, πρέπει να βρούμε πρώτα λεφτά. ΕΓΩ Το παν τελικά είναι τα λεφτά. PIRANDELLO Ύστερα είναι κι η εφορία. ΕΓΩ Ναι, αυτό δεν το είχα σκεφτεί, ό,τι βγάζουμε θα μας το παίρνει η εφορία. PIRANDELLO Εμ γιατί νομίζεις ότι δεν έκανα τη δουλειά;

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Η θάλασσα κι ο Pirandello

Η θάλασσα ξερνάει συνήθως πράγματα που έχουν με τον τρόπο τους πεθάνει. Σαν να τα πετάει έξω από τον οικογενειακό τάφο, να μην τα θέλει στα πόδια της. Έγινες οικολόγος; Κάνω μια διαπίστωση. Μακάρι να κάναμε κι εμείς το ίδιο είπα. Να ξεφορτωνόμασταν ό,τι μας ενοχλεί, όλα αυτά τα άχρηστα. Ο Pirandello έδειξε ένα παιδάκι που ’χε σηκώσει από κάτω ένα ξύλο απ’ τα σκουπίδια που είχαν ξεβραστεί στην παραλία. Το κοίταξε για λίγο κι ύστερα το πέταξε πίσω στην θάλασσα. Είναι μάταιο είπε ο Pirandello, εντελώς μάταιο. Και συνέχισε να περπατάει.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Η πραγματικότητα κι ο Pirandello

Αναλογίζεσαι τίποτα έτσι που κάθεσαι μόνος; Σαν τι πράγμα; Δεν ξέρω, εσύ να μου πεις. Μάλλον αποφεύγω να σκέφτομαι. Άλλωστε δεν μου αφήνεις και χρόνο με τις ερωτήσεις σου. Ωραία, να μην ρωτάω. Δεν με πειράζει. Είπα απλώς ότι δεν έχω χρόνο. Ναι. Όταν δεν σε ρωτάω όμως τι κάνεις, τι σκέφτεσαι; Κοινοτυπίες. Τι σκέφτονται οι άνθρωποι; Δεν ξέρω. Εγώ σκέφτομαι τι δουλειά μου. Ή τα προβλήματα που έχω. Ε, αυτό σκέφτονται κι οι άλλοι. Τις αρρώστιες, ότι γέρασαν, τι δεν πήγε καλά… τέτοια πράγματα. Δηλαδή δεν σκέφτεσαι τους φίλους σου; Τους ανθρώπους που γνώρισες; Σκέφτομαι την καθημερινότητα. Τι φαγητό να φάω, τι ρούχα να βάλω… ξεχνάω και πράγματα. Εκτός απ’ αυτά, δεν σκέφτεσαι τις σχέσεις που είχες; Τι έγιναν αυτές οι γυναίκες; Τις σκέφτομαι. Αλλά όχι πολύ. Και τι σκέφτεσαι γι’ αυτές; Τίποτα, τις θυμάμαι σαν νέες. Και δεν θες να τις δεις; Να δεις πώς είναι; Όχι, προτιμώ να τις σκέφτομαι όπως ήταν. Μιλάτε; Όχι. Τι να πούμε; Δεν ξέρω, δεν νοσταλγείς κάτι; Α, όχι, την νοσταλγία την αφήνω στον Ταρκόφσκι. Κανένας μας άλλωστε δεν είναι ίδιος μ’ εκείνον τον άλλο άνθρωπο, τώρα είμαστε όλοι κάτι σαράβαλα με παραξενιές. Ναι. Αλλά σ’ αρέσει να βλέπεις ταινίες, όλο τις ίδιες. Μ’ ευχαριστούν, αυτό είναι όλο. Έτσι πεζά; Ναι. Και δεν θέλεις να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους; Όχι, τι να τους κάνω; Δεν ξέρω, δεν θέλεις να βλέπεις νέα πρόσωπα; Ηλικιακά; Ναι. Θέλω. Αλλά δεν νομίζω εκείνα να θέλουν να βλέπουν εμένα. Γιατί το λες αυτό; Δεν είσαι απωθητικός. Μπορεί. Αλλά θα τους υπενθύμιζα πώς θα γίνουν και αυτό δεν είναι ευχάριστο. Μα δεν φαίνεσαι γέρος. Εσύ νομίζεις ότι φαίνεσαι νέος; Όχι… αλλά… Δεν υπάρχει αλλά. Υπάρχει μόνον η πραγματικότητα. Κι είναι καλύτερα αν δεν τη σκέφτεσαι.

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Οι σκηνές από έναν γάμο κι ο Pirandello

Σαν να ’χουμε κατασκηνώσει είπε ο Pirandello. Εννοείς τα εντομοαπωθητικά; Εννοώ αυτή την προχειρότητα, τίποτα δεν είναι στη θέση του. Α, αυτό εννοείς. Μ’ αναστατώνει, χρειάζομαι ένα μέρος που τα πράγματα να παραμένουν ασάλευτα, να κυλάει ο χρόνος από πάνω τους και να κατακάθεται η σκόνη, ένα ήρεμο μέρος. Μπορώ να μην ξεσκονίσω ξανά, αν αυτό θες. Όχι, δεν εννοώ αυτό είπε ο Pirandello κοιτάζοντας το φωτιστικό που είχε αλλάξει χρώμα απ’ τα χρόνια, δεν μ’ ενοχλούν τα πράγματα, είναι κάτι στην ατμόσφαιρα. Μύρισα για να βεβαιωθώ. Δεν μου μυρίζει τίποτα. Αλλά μπορούμε να πάρουμε ένα αποσμητικό χώρου. Είναι κάτι σαν στατικός ηλεκτρισμός. Κάτι που νομίζεις πως θ’ ανάψει αν κάνεις μια λάθος κίνηση. Πάντως δεν έχω εκρηκτικά είπα νομίζοντας πως αυτό θα τον ηρεμήσει. Αυτό που κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις με τρελαίνει. Αν είναι κάτι που πρέπει να καταλάβω πες το, μην το κρατάς μέσα σου. Υπάρχει κάτι σαν έχθρα. Σαν να μην με πολυπάς. Πολυπάς… πρώτη φορά μιλάς έτσι. Νιώθω σαν να περιμένεις μια ευκαιρία να ξεσπάσεις τα νεύρα σου πάνω μου. Είναι που δεν πάμε ποτέ πουθενά, είναι φυσικό να νιώθουμε ένταση. Το νιώθεις κι εσύ; Φυσικά, δεν είμαι από σίδερο. Δηλαδή δεν έχεις κάτι εναντίον μου; Όχι, δεν μου ’χεις κάνει τίποτα. Ξέρεις ότι κάνουμε μια τυπική συζήτηση ζευγαριού; Μπα, δεν νομίζω ότι τα ζευγάρια μιλάνε μεταξύ τους. Πάντως εμένα αυτό μου θυμίζει, το σκηνές από έναν γάμο. Φαίνεται έτσι επειδή το αναλύεις, όλοι οι άνθρωποι βαριούνται. Βαριούνται κι ύστερα σφάζονται. Να πετάξουμε τα μαχαιροπήρουνα τότε. Δεν είναι αστείο, έτσι ξεκινάνε αυτά τα πράγματα, από συσσωρευμένη ένταση που δεν ξεσπάει πουθενά. Ανησυχείς άδικα, δεν έχω καμιά τέτοια πρόθεση. Αν σου έρθει όμως θα μου το πεις, έτσι δεν είναι; Θα στο γράψω στο ψυγείο. Καλού - κακού θα το γράψω και στον καθρέφτη του μπάνιου. Ωραία είπε ο Pirandello και σηκώθηκε, ηρέμησα τώρα, να φτιάξω ένα τσάι ή να πιούμε μια μπύρα; Ό,τι θες. Ή μάλλον όχι, τι θα ’λεγες να πάρουμε δυο μπυρίτσες και να πάμε μια βόλτα στην παραλία; Έγινε είπε κι έτρεξε στο ψυγείο. Μετά βγήκαμε και κάναμε έναν μεγάλο, άσκοπο περίπατο στο σούρουπο. Είναι πολύ περίεργο πόσο χαλαρώνει ο άνθρωπος στην παραλία… δεν σκέφτεται τίποτα. Ούτε καν τι τον πήγε εκεί.

Ο συμβιβασμός κι ο Pirandello

Μα δεν είναι δυνατόν να μην κάνεις τίποτα. Και όμως, κωλοβαράω όλη μέρα. Αδυνατώ να το πιστέψω, εσύ ήσουν πάντα ενεργητικός. Πολύ σωστά, ήμουν. Αυτό είναι ένα είδος αυτοκτονίας ξέρεις. Ναι, το καταλαβαίνω δηλαδή. Αυτό έχεις να πεις; Ότι το καταλαβαίνεις; Είναι καλό να παραδέχεσαι τα λάθη σου. Ναι. Μόνον που δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι, δεν είσαι φυτό. Δεν είναι κακό να είσαι φυτό. Μ’ απελπίζεις. Γιατί; Ζουζουνίζουνε γύρω - γύρω οι μελισσούλες, σε πάει το αεράκι από δω κι από κει, δίνεις χρώμα στη φύση… κάτι κάνουν και τα φυτά. Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν χρειάζεται. Μα είμαι φίλος σου, νοιάζομαι. Υποφέρω που σε βλέπω έτσι. Μελοδραματισμοί, μια χαρά είμαι. Να σε πάω σε κανέναν γιατρό; Δεν σκοπεύω να χαλάσω την ησυχία μου, δεν έχω τίποτα. Θες να παίξουμε τάβλι; Όχι. Γιατί πρέπει να κάνω οπωσδήποτε κάτι; Δεν θέλεις να ζωγραφίσεις; Θέλω. Αλλά τα ’χω ξανακάνει όλα αυτά. Να πάμε μια εκδρομή; Κοίτα, κουράστηκα, αυτό είναι. Θέλω να κάτσω κάπου ήσυχα και να μην σκέφτομαι, τόσο δύσκολο σου είναι να καταλάβεις; Καταλαβαίνω. Αλλά η δική μου δουλειά είναι να… Ποια δουλειά; Να καθόμαστε σαν τα μάπετ και να μιλάμε; Καλά, αν νομίζεις ότι είμαι μάπετ… Είπαμε για τον ουρανό, για τη θάλασσα, για τον κόσμο, την τέχνη… τι άλλο πρέπει να πούμε πια; Και θα καθόμαστε έτσι μέχρι που να πεθάνουμε; Πρέπει να πεθάνουμε εν κινήσει; Δεν πρέπει να πεθάνουμε. Θα πεθάνουμε αλλά όχι έτσι, ο άνθρωπος πρέπει να… Τίποτα δεν πρέπει ο άνθρωπος, όλα αυτά είναι νόρμες, κάποιος κάπου κάποτε είπε κάτι, το θέμα είναι με μας. Τι με μας; Με μας. Τι γίνεται; Γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε; Εσύ τι νομίζεις ότι κάνουμε; Αυτή τη στιγμή συζητάμε. Αλλά γενικότερα χαζεύουμε. Χαζεύουμε τον ήλιο που κόβει βόλτες στον ουρανό, τις γκόμενες στην παραλία, την τηλεόραση, τι είπε ο ένας κι ο άλλος… χαζεύουμε, αυτό κάνουμε. Ναι, αλλά τώρα δεν κάνεις τίποτα. Πώς δεν κάνω; Χαζεύω επισήμως. Αυτό είναι συμβιβασμός. Γιατί δεν κάθεσαι; Είναι πιο αναπαυτικά. Αρνούμαι να συμβιβαστώ. Κάτσε, θα σε μάθω εγώ. Μα σε θεωρούσα ασυμβίβαστο. Όλα αυτά είναι φούμαρα, κάτσε και θα σου πω. Δεν θέλω να συμβιβαστώ. Ούτε εγώ. Αλλά όταν χαζεύεις καταλαβαίνεις πως δεν γίνεται αλλιώς. Θες να πεις… Ναι. Στο τέλος υπάρχει πάντα κάποιος συμβιβασμός.

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Η νούλα κι ο Pirandello

Εντάξει, την πάτησα. Κι αυτό δεν μπορείς να το πεις ούτε λογοτεχνία ούτε τίποτα. Είναι απλώς σκέτη νούλα. Είναι αποτυχία εν αιθρία, χωρίς ένα συννεφάκι στον ουρανό. Με μια κανονική, στρογγυλή, υπέροχη θερμοκρασία. Δέχομαι συγχαρητήρια. Συγχαρητήρια. Αλλά μπορεί να ’ναι απλώς μια κακή μέρα που μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα. Μην προσπαθείς να μου χρυσώσεις το χάπι, είναι σκατά και το ξέρεις. Καταλαβαίνω έκανε ο Pirandello, φταίει φαντάζομαι αυτή η ενδοσκόπηση. Ήμουν βέβαιος ότι θα κατέληγε έτσι, ένας άνθρωπος που σκέφτεται δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο ότι όλα ήταν ένα φιάσκο… αλλά αν καθίσεις και το σκεφτείς δεν έχει και πολύ σημασία. Αν δεν έχει σημασία αυτό δεν μπορώ να καταλάβω τι άλλο θα έχει. Θέλω να πω ότι δεν υπάρχει μόνο το μαύρο… και τέλος πάντων, δεν είναι ανάγκη τώρα να τσακωνόμαστε για το ποιος κέρδισε το λούτρινο αρκουδάκι στο πάρκο, αν έχεις δίκιο ή όχι, το θέμα είναι να συμβιβαστείς μ’ αυτή τη νούλα που λες, να τα βρεις μαζί της και να δεις, όλα θα πάνε καλά. Α, να το αποδεχθώ κι από πάνω. Εγώ σου λέω τι θα ήταν προτιμότερο. Αν εσένα σ’ ικανοποιεί κάτι άλλο κάνε το άλλο. Τώρα γιατί νιώθω σαν να με ξεφορτώνεσαι; Γιατί αυτό ακριβώς κάνω. Νόμιζα ότι θα το συζητούσα τουλάχιστον με κάποιον. Το συζήτησες, τι άλλο να κάνω; Δεν ξέρω. Να μου πεις ότι δεν είναι έτσι, να με κανακέψεις… έτσι που κάνουν οι φίλοι. Θες να συζητήσουμε και το ζήτημα της φιλίας τώρα; Γιατί όχι; Γιατί δεν είναι κι η καλύτερη μέρα, μια νούλα τη φορά είναι αρκετή… μου είπε. Ύστερα μου γύρισε την πλάτη κι έφυγε.

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Το εγερτήριο κι ο Pirandello

Σήμερα είχα εγερτήριο στις 3:45 αλλά ξύπνησα πιο νωρίς… ήταν κάποιοι στην παραλία και ξέρεις, κιθάρες και τέτοια. Πολυθεϊστές; Γλεντζέδες, το καράβι απ’ την Περσία, μ’ αεροπλάνα και βαπόρια… τα γνωστά. Θα ήταν ωραία βραδιά. Γιατί δεν πήγες; Δεν μπορώ να κάθομαι με πετσέτες νυχτιάτικα σε παραλίες. Εκτός αυτού τα βαριέμαι τα άσματα. Και τι έκανες; Έφτιαξα καφέ. Δεν είναι και πολύ πρωτότυπο. Δεν ήθελα να πρωτοτυπήσω, όταν ξυπνάω φτιάχνω καφέ. Και τι ώρα έφυγαν; Λίγο μετά παραλίγο να τρακάρουν. Ωραία χρόνια. Καμιά φορά έρχονται κάποιοι και τη βγάζουν στην παραλία, ανάβουν φωτιές… ξέρεις, μπυρίτσα και τραγούδια. Τίποτα το ιδιαίτερο. Αυτή είναι ζωή. Ζωή μέσα στην υγρασία. Αν το γλένταγες κι συ δεν θα ’λεγες τέτοια. Ήταν εντυπωσιακή ύστερα η ησυχία, ακουγόταν αν δεν κάνω λάθος ένας αποροφητήρας. Ωραίο τέλος, σαν σε ταινία. Μετά πέρασε ψηλά ένα αεροπλάνο. Μετά κάποιο αυτοκίνητο. Κι ύστερα πάλι τίποτα. Ούτε καν η θάλασσα στην παραλία.

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Το καλό ή το κακό κι ο Pirandello

Γιατί έτσι; Τι θα έπρεπε να κάνω; Κάνεις σαν να ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Πώς δηλαδή; Δεν ξέρεις πώς κάνει κάποιος όταν έρχεται η συντέλεια του κόσμου; Μένει ξερός; Είναι σαν μόλις να του έκαναν ηλεκτροσόκ. Αυτή την εντύπωση δίνω; Είσαι σαν να έμαθες μόλις ότι η Γη είναι στρογγυλή. Σαν να σου ’πεσε ο ουρανός στο κεφάλι. Θα είναι επειδή ξέχασα να ξυριστώ. Δεν με ξεγελάς εμένα, τι είναι; Δεν ξέρω τι εννοείς, δεν νιώθω κάτι. Τότε ίσως να ’ναι αυτό. Αυτό μου φαίνεται πιθανό. Αλλά γιατί θα έπρεπε να νιώθω κάτι; Γιατί δεν γίνεται να μην νιώθεις τίποτα, δεν είναι φυσιολογικό. Μα τίποτα δεν είναι φυσιολογικό. Ναι. Αλλά πρέπει να αντιδράσεις. Να φωνάξεις… να γίνεις έξω φρενών… να κάνεις κάτι, οτιδήποτε. Για ποιο λόγο; Για να επαναφέρεις μια τάξη, να νιώσεις καλύτερα. Δεν νιώθω άσχημα, απλώς νιώθω κενός. Άρα νιώθεις κάτι. Ναι. Νιώθω σαν άδεια αίθουσα αεροδρομίου… σαν… Σαν; Σαν να μην είμαι εδώ. Σαν να υπάρχω και ταυτόχρονα να μην είμαι εδώ. Χμμμ… Αυτό έχεις να πεις; Χμμμ; Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό. Θα το σκεφτώ.

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Μία Ρωξάνη για τον Pirandello

Τι μούτρα είναι αυτά; Είναι απ’ την ανασκόπηση. Δηλαδή; Απλώς είχα διαφορετική εντύπωση. Διαφορετική εντύπωση για ποιο πράγμα; Για μας. Κατάλαβα, ενοχές. Αλλά δεν τρέχει τίποτα, όλοι νιώθουμε ενοχές πότε - πότε. Είναι που δεν έχω καταφέρει να σε κάνω έτσι πραγματικό που θα ήθελα. Για την ακρίβεια σε παρουσιάζω εξωπραγματικό. Εγώ δεν έχω πρόβλημα, δεν σε καταλαβαίνω. Να, δεν είσαι ανθρώπινος, πώς να στο πω; Δεν πας ποτέ να πληρώσεις έναν λογαριασμό… είσαι σαν αέρας που μπαίνει απ’ το παράθυρο, όλο μεγάλες ιδέες κι αερολογίες, δεν έχεις τίποτα που να μπορέσει κάποιος να ταυτιστεί. Γιατί, ταυτίζεται κανείς με τον Συρανό ντε Μπερζεράκ; Αν έχει μεγάλη μύτη ναι. Αυτή η δυσμορφία τον κάνει μοναδικό όμως. Κι εξηγεί γιατί είναι καβγατζής, τόσο μοναχικός κι απαρηγόρητος. Ο Συρανό ερωτεύεται τη Ρωξάνη, της γράφει φλογερά γράμματα, της αφιερώνει τη ζωή του ολάκερη. Ενώ εγώ; Ενώ εσύ είσαι υπεράνω. Δεν είναι φυσιολογικό… είναι εκτός πραγματικότητας. Μα οι έρωτες… αυτή η πραγματικότητα που λες… είναι εντελώς πρόσκαιρα πράγματα, όλοι το ξέρουν αυτό. Δεν έχει σημασία. Πώς θ’ αντέξει την πραγματικότητα ο άνθρωπος χωρίς έρωτες; Τέλος πάντων, αν είναι να νιώθεις έτσι άσχημα θα κάνω τη θυσία να ερωτευτώ. Να, βλέπεις; Το λες όπως λες θα κάνω ένα τσιγάρο ή θα πιω στου Απότσου έναν καφέ. Και πώς θα ’πρεπε να το πω; Με κωδωνοκρουσίες; Δεν έχεις αισθήματα. Οι άνθρωποι νιώθουν πράγματα. Μα δεν είναι της ηλικίας μου τα καρδιοχτύπια, θες να με παρουσιάσεις γελοίο; Εγώ λέω εκείνα που βλέπω. Και πες μου, τόσα χρόνια που κάνουμε παρέα, έχεις ποτέ σου ερωτευτεί; Εγώ εδώ υπηρετώ έναν ρόλο, δεν είμαι υπεύθυνος για το τι είδους θα είναι η παράσταση. Μα με προδιαθέτεις. Αυτό είναι μετατόπιση ευθυνών. Κάθε άλλο. Αλλά δεν γίνεται να ’σαι συνέχεια άμοιρος, σου επισημαίνω ότι δεν βοηθάς. Φταίει το παρελθόν, το παρουσιαστικό, ο κόσμος των ιδεών… δεν ξέρω αλλά έχω να κάνω μ’ έναν υπερόπτη κι έναν τσιτατοποιό… Εγώ τσιτατοποιός; Το ’χεις πάρει χαμπάρι ότι ο βλάκας μονίμως είμαι εγώ; Δεν φταίω εγώ, εσύ γράφεις τα σενάρια. Και δεν έχω αντίρρηση, την άλλη φορά να με βάλεις να λέω να ένα μήλο ή να με βάλεις να σκαρφαλώνω στη φασολιά… αν είναι να νιώσεις καλύτερα. Να πάλι αυτή η αναθεματισμένη υπεροψία σου. Πώς να κάνω ερωτικό έναν εγωίσταρο; Το μόνο που σε νοιάζει είναι το γαμημένο σου το εγώ. Τι κακό έχει αυτό; Με τι άλλο ν’ ασχοληθώ; Μ’ αυτό είναι σαν τη μακαριότητα των νεκρών διάβολε, δεν είσαι πεθαμένος. Ποιος το λέει αυτό; Εγώ. Ναι αλλά κι εσύ δεν είσαι Θεός. Μην προσπαθείς να εμπλέξεις στην κουβέντα μας τρίτους, άσε τον Θεό στην ησυχία του. Δεν είχα σκοπό. Μεσολάβησε μια βαριά σιωπή, ολόιδια με κουρτίνα. Ύστερα ο Pirandello πήρε ένα Pall Mall απ’ το πακέτο του όπως ο ήρωας στη μεγάλη κούρσα των κατασκόπων που ’χα διαβάσει μικρός. Δεν θα είχα αντίρρηση να ερωτευτώ αν έβρισκα στον δρόμο μου μία Ρωξάνη είπε και φύσηξε ένα γαλάζιο, αρωματικό συννεφάκι στον ανέφελο μέχρι πρότινος ουρανό.

Το τίποτα κι ο Pirandello

Ψάχνω έναν ορισμό για το τίποτα. Τίποτα ονομάζεται το ουσιαστικό που σημαίνει την απουσία του οτιδήποτε. Σε άλλη χρήση, το τίποτα σημαίνει την έλλειψη σημασίας, ενδιαφέροντος, αξίας, σχέσης, ή σημαντικότητας από κάποιο πράγμα ή μία έννοια. Ανυπαρξία ονομάζεται η κατάσταση κατά την οποία δεν υπάρχει τίποτα, η κατάσταση της μη-ύπαρξης… Δεν εννοούσα τη Βικιπαίδεια, τη Βικιπαίδεια την ξέρω κι εγώ. Τότε μπορείς να πεις πως το τίποτα είναι μεταδοτικό. Είναι επίσης καθαγιασμένο και άκακο. Αλλά είναι και πολύ βαρετό, σαν υποψηφιότητα για θάνατο, σαν να λέμε ολίγον νεκρός. Σαν να πηγαίνεις νωρίτερα σε ραντεβού; Σαν να πέφτεις στις γραμμές του τρένου αλλά δίχως κάτι το αναπάντεχο. Χωρίς σασπένς; Σαν σαμπάνια χωρίς φυσαλίδες. Χωρίς καν αλκοόλ. Αυτός μου φαίνεται καλός ορισμός. Αλλά δεν ξέρω αν σημαίνει τίποτα αυτό. Τι τον θέλεις τον ορισμό; Δεν ξέρω. Δεν έβρισκα τι να γράψω και μου ’ρθε αυτό. Δεν είναι κακό. Το τίποτα δεν είναι τίποτα, είναι ακριβώς αυτό, κανένα ίχνος. Ναι αλλά λέμε δεν τρέχει τίποτα. Ναι, λέμε και τι θες ή τι γίνεται και μετά λέμε τίποτα. Το βάζουμε όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο, το τίποτα είναι μια περιγραφή ας πούμε για το κενό, είναι δηλαδή μια ιδέα. Μπορεί να είναι ιδεαλισμός; Ιδεαλισμός είναι φιλοσοφική θεωρία που στο Βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας, τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και εξωτερικού κόσμου, ή συνείδησης και ύλης, παίρνει θέση υπέρ της πρωταρχικότητας του πνεύματος, της Νόησης και της Συνείδησης. Σοβαρά; Δεν το ήξερα. Ναι, βέβαια. Οι ιδεαλιστές φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι μόνο η συνείδησή μας έχει πραγματική υπόσταση και ότι ο υλικός κόσμος είναι μόνο προϊόν των αισθήσεων, των παραστάσεων μας και των αντιλήψεών μας. Εντάξει, ιδεατό. Ξέρεις τι είναι το ιδεατό; Δεν είναι κάτι δίχως πραγματική υπόσταση, σαν μεταφορά; Το τίποτα είναι κάτι που ο καθένας το αντιλαμβάνεται αλλιώς. Για τον ένα μπορεί να είναι μια πράξη, για έναν άλλον μία σιωπή και για έναν τρίτο ένας ορισμός, μια κατάσταση, αιτία δεινών, ακαματοσύνη, αδυναμία… μια αρνητική έννοια. Δηλαδή τι μου προτείνεις; Να μην γράψεις τίποτα. Είναι συμμαζεμένο και περιεκτικό.

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Το καλοκαίρι του Pirandello

Τι γράφεις; Α, τίποτα, ένα ημερολόγιο. Δεν ήξερα ότι κρατούσες τέτοιο πράγμα. Όλοι κρατάνε. Και πολύ σχολαστικά μάλιστα. Δεν το ήξερα. Και τι γράφεις ακριβώς; Θέλω να πω τι είδους ημερολόγιο είναι αυτό; Παρατηρήσεων. Και τι παρατηρείς; Τις μέρες… τον καιρό… διάφορα πράγματα. Και σήμερα τι έγραψες; Τίποτα. Αλλά παρατήρησα ότι τον τελευταίο καιρό ξεκινάω τη μέρα μου με καφέ και μία μπανάνα. Κι ύστερα; Ύστερα τίποτα, ο κόσμος τελειώνει μ’ αυτή την μπανάνα. Επειδή τις φέρνουν από μακριά ή είναι κάτι συμβολικό; Και τον καφέ τον φέρνουν από μακριά. Λες να σημαίνει κάτι αυτό; Είμαι μήπως σε μια αναζήτηση; Μάλλον είναι γιατί δεν παράγουμε τέτοια προϊόντα εδώ. Τι άλλο παρατήρησες; Παρατηρώ και τα πεύκα. Τι παρατηρείς στα πεύκα; Πρόσεξα ότι το καλοκαίρι μετατρέπονται σε τζιτζικιές. Νομίζω μάλιστα ότι είμαι ο πρώτος που το πρόσεξε αυτό. Αυτό είναι μάλλον λάθος συμπέρασμα. Ναι. Αλλά μου φάνηκε ποιητικό.

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Η βάρκα του Κώστα κι ο Pirandello

Δεν είχες πει ότι θα ’φερνε αυτός ο φίλος σου ο Κώστας μια βάρκα; Ναι. Αλλά ξέρεις πώς γίνονται αυτά τα πράγματα. Αφού το είπε θα έπρεπε να τον πιέσεις, να δείξεις ότι θα σ’ ενδιέφερε και σένα. Δεν είναι δική του η βάρκα, θα τη ζητούσε κι αυτός από κάποιον άλλον. Τι σ’ έπιασε τώρα μ’ αυτή τη βάρκα; Να, έλεγα μην βγαίναμε για κανένα ψαράκι. Από πότε σ’ ενδιαφέρει το ψάρεμα; Δεν μ’ ενδιαφέρει. Αλλά αφού δεν κάνουμε τίποτα άλλο είπα δεν πάμε για ψάρεμα;

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Το τρένο κι ο Pirandello

Τι περιμένεις; Το τρένο. Μα πέρασε. Ναι, δεν το πρόλαβα. Δεν καταλαβαίνω γιατί φτιάχνουν αυτά τα εξελιγμένα τρένα αφού δεν τα προλαβαίνει κανείς. Από κεκτημένη ταχύτητα. Κι ο κόσμος; Τι θ’ απογίνουν οι άνθρωποι; Θα ζήσουν δίχως τρένα. Μα δεν υπάρχει κάποιος να κάνει κάτι; Υπάρχουν. Υπάρχουν ελεγκτές, μηχανοδηγοί… όλοι αυτοί είναι στη θέση τους. Και γιατί δεν υπάρχουν τρένα; Και τρένα υπάρχουν, όλα είναι στη θέση τους. Τότε; Το κάνει η εταιρεία. Μα δεν θέλει η εταιρεία να γίνονται δρομολόγια; Θέλει. Αλλά με τους δικούς της όρους. Μα αν δεν βρίσκει κανείς το τρένο να πάει στη δουλειά του τι να το κάνω; Δεν ξέρω. Και γιατί δεν διαμαρτύρεται κάποιος; Το τρένο είναι δημόσιο μέσο. Είναι οι καινούργιες έννοιες που θέλουν να περάσουν. Άλλο τρένο εννοούσαμε εμείς και άλλο αυτοί. Δεν το καταλαβαίνω. Αν καταστραφούμε εμείς δεν θα καταστραφούνε κι αυτοί; Όχι. Θα γίνει ανακατανομή, λιγότερα εσύ - περισσότερα αυτοί. Ύστερα θα ’ρθει και το τρένο. Και πότε θα γίνει αυτό; Μια μέρα… δεν ξέρω.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Το εκκρεμές κι ο Pirandello

Παρατήρησες μήπως την ταλάντωση στο εκκρεμές; Δεν σου φαίνεται ότι είναι όλο και μικρότερη;

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Οι ελαφρύνσεις κι ο Pirandello

Μπλοκάκι έχεις; Έχω. Να πας να το καταθέσεις. Και ό,τι άλλο έχεις, ταυτότητα, διαβατήριο, πινακίδες, λογαριασμούς Τραπεζών… τα πάντα. Γιατί; Για τις ελαφρύνσεις, να μην σε βαραίνουν.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Οι απορίες μου, οι κάλτσες κι ο Pirandello

Ματαιοπονώ βεβαίως είπα, το ξέρω αλλά δεν καταλαβαίνω πια τι σκατά γίνεται, πώς πράγματα που κοστολογούνται από κάποιους ένα σωρό λεφτά ταυτόχρονα για κάποιους άλλους να μην αξίζουν τίποτα. Σύνδρομο Down έχουμε ή γυρίσαμε στις κάλτσες νάιλον; Δεν έχεις δίκιο είπε ο Pirandello, ήταν πολύ φινετσάτες εκείνες οι κάλτσες.