Ο Erich von Daniken, ο Λιακόπουλος, ο Χαρδαβέλας κι ο pirandello

Η συζήτηση περιστρεφόταν αρχικά γύρω από τις θεωρίες του Έριχ φον Νταίνικεν, για το αν έχουν επισκεφθεί τη Γη εξωγήινοι. Μετά ενεπλάκησαν τα ιδεογράμματα και τα υπόγεια περάσματα του Χαρδαβέλα και καταλήξαμε να μιλάμε για τον Λιακόπουλο, το Δελφικό Έψιλον και τους Ελ.

Προσωπικά έχω τουλάχιστον μια εμπειρία με εξωγήινους, είπε ο Pirandello κι όλοι γυρίσαμε και τον κοιτάξαμε.

Ήταν το καλοκαίρι του 75 νομίζω, όταν βρέθηκα πολύ αργά τη νύχτα με δυο φίλους σε μια παραλία.

Σηκώθηκε απ’ το τραπέζι κι απομάκρυνε τις καρέκλες που τον εμπόδιζαν.

Εμείς ήμασταν εδώ, είπε παριστάνοντας με τα χέρια του το μέρος, και μπροστά μας ήταν η θάλασσα, σκοτάδι πυκνό, τόσο πυκνό που δεν έβλεπες τη μύτη σου.

Δεν υπήρχε τίποτα γύρω, δεν υπήρχε ψυχή εκείνο το βράδυ, Σχινιάς μετά τη μεταπολίτευση να φανταστείτε… και το να βγεις απ’ το αυτοκίνητο έπρεπε να το σκεφτείς λίγο.

Καθόμασταν για ώρα εκεί, που και που ανάβαμε τους προβολείς και βλέπαμε που κατάπινε τα φώτα η θάλασσα… παιδιά ήμασταν, ό,τι θέλαμε κάναμε.

Κάποια στιγμή μας ήρθε να κάνουμε την ανάγκη μας κι αφού του ήρθε του ενός, ήρθε σε όλους όπως ήταν φυσικό। Βγήκαμε λοιπόν και πήγαμε μερικά μέτρα απ’ το αυτοκίνητο, ξελαφρώσαμε και μετά αρχίσαμε τις χαζομάρες με τα αστέρια, ώσπου ξαφνικά ένα αγνώστου ταυτότητος ιπτάμενο αντικείμενο εμφανίστηκε πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Φανταστείτε κάτι σαν ένα τεράστιο άστρο.

Σταμάτησε την αφήγηση και κοίταξε να δει τι θα λέγαμε εμείς οι άλλοι. Εμείς δεν είπαμε τίποτα, περιμέναμε ν’ ακούσουμε τι έγινε στη συνέχεια.

Ε, αυτό ήταν, είπε ο pirandello και δεν έδωσε καμιά άλλη εξήγηση.

http://www.youtube.com/watch?v=maKP9ZuC8i8
youtube “piles tou anexigitou” – to telos tou कोस्मोऊ

http://www.greektube.org/content/view/15207/2/
Greektube Hardavelas “fige”

Τα μαύρα διαμάντια κι ο Pirandello

-Οι επενδύσεις είναι το μέλλον και ειδικά τα ιχθυοτροφεία.
-Τα ιχθυοτροφεία;
-Επίσης η καλλιέργεια τρούφας.
-Τρούφας;
-Ναι, τρούφας.
-Τρούφα δεν είναι αυτό το πανάκριβο που στο τρίβουν πάνω απ’ το πιάτο σαν παρμεζάνα;
-Ναι, αυτό.
-Και τι διάολο είναι αυτό που κοστίζει μια περιουσία; Γιατί να το φάει κάποιος; Και σε ποιους απευθύνεται τέλος πάντων αυτή η χλιδή; Σιχαίνομαι τη χλιδή πρέπει να σου πω.
-Σε ποιόν απευθύνεται; Εντάξει, δεν απευθύνεται σε όποιον κι όποιον, απευθύνεται σ’ αυτούς που μπορούν να τα διαθέσουν.
-Και τι ακριβώς χρειάζεται;
-Γουρούνια, εκπαιδευμένα γουρούνια που βρίσκουν την τρούφα και την ξεθάβουν.
-Γουρούνια; Κανονικά γουρούνια;
-Ναι, η τρούφα είναι σαν την πατάτα, τα γουρούνια τρελαίνονται για τρούφα, την ανακαλύπτουν και ‘μείς μετά τη μαζεύουμε.
-Κι αυτό είναι καλή επένδυση;
-Ναι, νομίζω η καλύτερη, τα γουρούνια κάνουν όλη τη δουλειά, τεράστιο κέρδος.

Ο pirandello έμεινε για λίγο αμίλητος.
Μετά είπε: «Όχι, δεν πρόκειται να βάλω ούτε ένα ευρώ σ’ αυτή τη δουλειά».

-Γιατί;
-Γιατί δεν θέλω να ρίξω τα λεφτά μου στα γουρούνια, γι’ αυτό.


http://www.truffle.gr/

Η ανακύκλωση κι ο pirandello

«Απαπαπα» έκανε ο pirandello, βλέποντας όλη εκείνη τη χαρτούρα που ‘χε ρίξει ο ταχυδρόμος κάτω απ’ την πόρτα, «δεν είναι να λείψει λίγο κανείς και γεμίζει ο τόπος χαρτιά».
«Καλά» είπε μετά πετώντας όλα εκείνα τα διαφημιστικά στα σκουπίδια, «ήθελα να ‘ξερα, δεν λυπούνται τα δέντρα;»

«Γιατί δεν τα πετάς τουλάχιστον στην ανακύκλωση;» ρώτησα.

Ο Pirandello γύρισε ξαφνιασμένος και με κοίταξε, «ποια ανακύκλωση; Νομίζεις πως πηγαίνει τίποτα απ’ αυτή τη χαρτούρα στην ανακύκλωση;»

Δεν είπα τίποτα, τι να πω;

«Μόνο τις μπαταρίες ανακυκλώνουν απ’ ό,τι ξέρω… κι ούτε κι αυτό θα ‘καναν αν δεν είχαν κέρδος, αυτό ξέρω εγώ» είπε και πέταξε και τα υπόλοιπα.

“Αυτός δεν είναι λόγος να μην συμβάλουμε όπως μπορούμε για να σώσουμε το περιβάλλον” είπα εγώ.

«Ναι, ξέρω» έκανε ο Pirandello, “ανακύκλωση, αναδάσωση, αιολική ενέργεια, υβριδικά αυτοκίνητα, μεθάνιο από τα απόβλητα των χοίρων, εξευγενισμένο καύσιμο… τα ξέρω αυτά. Πριν απ’ αυτά όμως φροντίσαμε να κάνουμε την τρύπα του όζοντος, το θερμοκήπιο, κάναμε το κλίμα άνω – κάτω, κάψαμε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε και τώρα φροντίζουμε να πετάξουμε τα σκουπίδια μας χωριστά, αλλού τα γυαλιά, αλλού τα χαρτιά, αλλού τα πλαστικά… αξιόλογη προσπάθεια, δεν λέω αλλά νομίζεις πώς υπάρχει επιστροφή;»

Πριν σκεφτώ κάτι να απαντήσω, εκείνος είχε πάει μπροστά στον υπολογιστή, «να, αυτός ο υπολογιστής» είπε, «πες πως τον πετάω στην ανακύκλωση, ξέρεις τι ακριβώς γίνεται;»

Δεν ήξερα.

«Τον παίρνουν λοιπόν, μαζί μ’ αυτόν που θα πετάξεις εσύ κι όλοι οι άλλοι και τους λιώνουν σε μεγάλα καζάνια για ν’ αποσπάσουν τα ευγενή μέταλλα, αυτό γίνεται. Κι αυτή η δουλειά γίνεται από μικρά παιδιά, κάπου στην Κίνα, την κατά τα άλλα πολιτισμένη που έκανε κι Ολυμπιακούς αγώνες και πιστεύει στο αθλητικό ιδεώδες, στο πνεύμα και τον άνθρωπο. Το τι γίνονται τα παιδιά αυτά που εισπνέουν όλες αυτές τις αναθυμιάσεις δεν χρειάζεται να στο πω εγώ, καταλαβαίνεις, ή μήπως δεν καταλαβαίνεις;»

Δεν είπα τίποτα, δεν ήξερα τι να του πω.

«Αν κάποτε πεθάνει αυτός ο υπολογιστής θα τον πετάξω στη θάλασσα» είπε ο Pirandello, “αυτό θα κάνω, να ‘σαι σίγουρος».

Η σούπα του Pirandello

Ο pirandello αλατοπιπέρωσε κι ανακάτεψε άλλη μια φορά τη σούπα με την κουτάλα. Η μυρουδιά σου ‘σπαγε που λένε τη μύτη.

Θα χρειαστούμε σερβίτσιο για δώδεκα άτομα, είπε, έχουμε;
Τι θα χρειαστούμε, ρώτησα εγώ έκπληκτος.
Δώδεκα βαθιά, δώδεκα ρηχά και δώδεκα του φρούτου, είπε ο Pirandello, και ποτήρια νερού και κρασιού για δώδεκα άτομα, άρα εικοσιτέσσερα… με τα ανάλογα μαχαιροπήρουνα βέβαια.
Μα είμαστε μόνο τρία άτομα, είπα, τι τα θέλουμε τόσο πολλά πιάτα;

Ο Pirandello έκανε μια στροφή γύρω απ’ τον εαυτό του και με μια κίνηση που θεώρησε χαριτωμένη μου παρέδωσε την κουτάλα.

Ορίστε, είπε, ανέλαβε εσύ.
Μα, είπα, εγώ δεν ξέρω να μαγειρεύω.

Ούτε εγώ ξέρω φίλε μου, έκανε ο Pirandello, είναι όπως τα πιάτα, ούτε δώδεκα πιάτα χρειαζόμαστε… αλλά, άμα δεν υπερβάλουμε πώς θα κάνουμε όμορφα αυτά τα ασήμαντα;

Η βία κι ο pirandello

-Τι είναι η βία;
-Η ΒΙΑ; Συμπεριφορά δεν είναι;
-Ναι, νομίζω πως είναι και συμπεριφορά. Νομίζω πως είναι και θέση, είναι εξουσία, είναι απειλή, είναι φόβος, είναι εκδίκηση, είναι δύναμη, είναι αδυναμία, είναι μίσος, είναι κατωτερότητα, είναι σύμπλεγμα, είναι αντίδραση, είναι απελπισία, είναι αναγκαιότητα, είναι πολλά πράγματα.
-Κι η συναισθηματική βία;
-Ναι, είναι κι αυτή.

-Και το να θέλει κάποιος ν’ αλλάξει τον εαυτό του, δεν είναι μια βίαιη πράξη;
-Το να κάνεις κάτι τέτοιο χρειάζεται κότσια, δεν φτάνει μόνο να το λες. Κότσια χρειάζονται όλα. Το ν’ αλλάξεις τι ζωή σου δεν είναι μια φυσική πράξη, δεν είναι ρίχνω νερό στα μούτρα μου το πρωί.
Βάζεις τον εαυτό σου απέναντι και τον πυροβολείς.

Η χαρά της ζωής κι οι κουταμάρες του Pirandello

Ας ξεχάσουμε λοιπόν πως υπάρχουν άλλοι, είπε ο pirandello, ας υποθέσουμε πως τώρα δεν μας ακούει κανείς.

«Μα δεν μας ακούει κανείς» σκέφτηκα να του πω αλλά τον άφησα να ολοκληρώσει τη σκέψη του γιατί γίνεται θηρίο άμα τον διακόπτω.

Ξέρω τι σκέφτεσαι, μου είπε, ναι όντως υπάρχουν δυο – τρεις που μπαίνουν και διαβάζουν εδώ αλλά δεν εννοώ αυτό, πρότεινα μια υπόθεση εργασίας, τι μπορεί να πει κάποιος, τι σκέφτεται όταν ξέρει πως δεν τον ακούει κανείς.

Εγώ δακτυλογραφούσα τι έλεγε.

Σκέφτομαι λοιπόν, συνέχισε, πως ακόμα κι έτσι, αν υποθέσουμε πως ό,τι λέω εδώ το λέω για να το ακούσω εγώ, πάλι δεν θα έλεγα τίποτα

Γύρισε να δει αν τον ακούω. Εγώ του έκανα νόημα ότι τον παρακολουθώ.

Δεν θα έλεγα τίποτα γιατί αν δεν απευθύνεις τις σκέψεις σου σε κάποιον άλλον, δεν έχει κανένα νόημα το να τις λες.

Ωραία, είπα, και πού καταλήγουμε;

Καταλήγουμε πως θα ήταν υποκρισία να ισχυριζόμασταν κάτι τέτοιο.

Δεν μπορούσα να καταλάβω τι νόημα είχε μια τέτοια κουβέντα.

Ο Pirandello κατάλαβε, εννοώ, είπε, πως δεν γράφει κανένας για τον εαυτό του, πως υπάρχει πάντα κάποια σκοπιμότητα, ασυνείδητα ίσως αλλά υπάρχει, βασικά γνωστοποιώντας τις θέσεις μας αποβλέπουμε στο να μας παραδεχθεί κάποιος, να τον εντυπωσιάσουμε, να τον γοητεύσουμε αν θες.

Εγώ είχα σταματήσει να δακτυλογραφώ και τον κοίταζα.

Ναι, έκανε ο Pirandello, αν σκέφτεσαι πως δεν έχει κανένα νόημα αυτή η κουβέντα έχεις απόλυτο δίκιο.

Πήρε μετά το λουρί του σκύλου και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Το σκυλί έτρεξε κοντά του κουνώντας χαρούμενα την ουρά του.

Αυτή είναι η χαρά της ζωής, είπε ο Pirandello κι έσκυψε και χάιδεψε το σκυλί.
Θα βγω, είπε μετά, δεν υπάρχει κανένας λόγος να κάθομαι εδώ μέσα και να λέω όλες αυτές τις κουταμάρες.

Η πολιτική κι ο pirandello

Καταλαβαίνω ότι η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε κρίση, είπε ο Pirandello, και προσωπικά δεν περιμένω τίποτα απ’ τον Obama. Να πω την αλήθεια δεν περιμένω τίποτα από κανέναν, δεν είμαι ηλίθιος.

Έσβησε το τσιγάρο του νευρικά στο τασάκι, πήρε ένα άλλο απ’ τη γαλάζια γαβάθα και το άναψε.
Για λίγη ώρα έμεινε αμίλητος, «ή το ξέχασε ή του πέρασε» σκέφτηκα.

Αν είναι δυνατόν, είπε, ν’ ασχολείται όλος ο κόσμος για το κόκκινο φουστάνι της πρώτης κυρίας, αυτό μας ενδιαφέρει; Ή αν η κόρη του Προέδρου είναι αλλεργική στα σκυλιά; Και τι ευφυολόγημα κι αυτό με το ημίαιμο, θα υιοθετήσει, λέει, σκυλάκι ο Πρόεδρος αλλά πρέπει να είναι ημίαιμο σαν κι αυτόν… ή ότι η κυρία Προέδρου πηγαίνει μόνη τα παιδιά της σχολείο… τι γελοιότητες.

«Αυτό ήταν « σκέφτηκα, «ξεθύμανε».

Κι όχι τίποτα, συνέχισε ο Pirandello, συνέχεια ακούς πως θ’ αλλάξουν τα πράγματα, για ποιόν θ’ αλλάξουν τα πράγματα; Θα ‘ρθει μήπως ο Obama εδώ; Τι τον νοιάζει τον εκάστοτε Αμερικανό Πρόεδρο το τι γίνεται εδώ; Είμαστε τελικά τόσο ηλίθιοι;

Την έχω χεσμένη την πολιτική, είπε στο τέλος, εντελώς όμως.

http://www.youtube.com/watch?v=8-SAb_-bIEQ
YouTube - glory अल्लेलुइअ

Το τίποτα του pirandello

Ο Pirandello δεν είχε να γράψει τίποτα σήμερα. Είχε πολλά στο μυαλό του, είπε.

Πηγαινοερχόταν σαν το θηρίο στο κλουβί, μέχρι που ήρθε και στάθηκε από πάνω μου να δει τι έγραφα.
Αυτά τα δυο είναι οξύμωρα, είπε μετά.

Ο φόβος του Pirandello

Ο pirandello άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε για ώρα τον ουρανό του κρεβατιού.
Εκείνος παρέμενε ασάλευτος.
Ονειρεύομαι ακόμα, είπε και έτριψε τα μάτια του. Ο ουρανός εξαφανίστηκε κι απ’ το άλλο δωμάτιο ακούστηκε η τηλεόραση που έπαιζε.
Ο Pirandello σηκώθηκε φροντίζοντας να μην κάνει θόρυβο. Μετά έκανε ό,τι έκανε κάθε μέρα, έφτιαξε καφέ, κάθισε στο τραπέζι του, άνοιξε τον υπολογιστή και διάβασε τα e-mail του.
Κοίταξε για λίγο την τηλεόραση. Είχε μείνει ανοιχτή απ’ τη νύχτα, ανακυκλώνοντας την αηδία της.
Φοβάμαι πως στην ουσία το ίδιο κάνουμε όλοι, είπε και την άφησε να παίζει.

Το ηλεκτρονικό τριαντάφυλλο του Pirandello

Γιατί δεν σου γράφει ο φίλος σου το fractal πια, ρώτησα

Δεν ξέρω, είπε ο Pirandello, προφανώς διαπίστωσε ότι έχουμε διαφορετικές απόψεις για μερικά θέματα, μπορεί να ‘χει και πολύ δουλειά, δεν ξέρω.
Όλοι έχουν διαφορετικές απόψεις, είπα εγώ, κι όλοι κάτι έχουν να κάνουν, δεν είναι λόγος αυτός.

Ο Pirandello βγήκε στον κήπο. Δυο λεπτά μετά γύρισε κρατώντας ένα όμορφο, δροσερό τριαντάφυλλο.

Πήρε ύστερα ένα ψηλό ποτήρι απ’ την κουζίνα, το γέμισε μέχρι πάνω με κρύο νερό, έβαλε το τριαντάφυλλο και το ακούμπησε δίπλα στη γαλάζια γαβάθα στο τραπέζι.
Για ποιον είναι αυτό το τριαντάφυλλο, ρώτησα.

Μα για το fractal, είπε, για ποιόν άλλον;

Η εφημερίδα του Pirandello

Ο pirandello γύρισε απ’ την πρωινή βόλτα του, έχοντας τους Times παραμάσχαλα. Μ’ έπιασαν γέλια που τον είδα.
Γιατί παίρνεις τους Times, τον ρώτησα, αφού δεν μιλάς καν Αγγλικά;

Εκείνος κάθισε στην πολυθρόνα του, άνοιξε την εφημερίδα, την κοίταξε λίγο και μετά κάλυψε μ’ αυτήν το πρόσωπό του.

Θέλω να ‘χω την αίσθηση ότι είμαι μέσα στα πράγματα, είπε, μ’ αρέσει να ονειρεύομαι.


http://www.nytimes.com/2005/02/12/national/12wage.html?_r=1&oref=slogin

http://www.youtube.com/watch?v=jEOkxRLzBf0
YouTube - Imagine

Οι Beatles κι ο pirandello

Ο Pirandello κοίταξε για πολύ ώρα το εσωτερικό της ράχης του δίσκου, την
ξεφτισμένη απ' τα άνοιξε – κλείσε γραμμή.

Τι στο διάολο, έκανε, πώς χώρεσε μια τόσο μεγάλη αλλαγή σε μια τόση δα
γραμμή;


Θυμάμαι, είπε μετά, πόσο γρήγορα γίνανε μερικές αλλαγές.

Στη μια πλευρά του δίσκου οι Beatles με τα κουστουμάκια και τις αφέλειες σαν
σούργελα… κι απ' την άλλη, στο ίδιο μπαλκόνι με τα μαλλιά και τα γένια, τρία
μόλις χρόνια μετά.

Υπήρξαν σίγουρα καλύτεροι ίσως και σημαντικότεροι απ' την άλλη μεριά του
ωκεανού αλλά αυτοί κατάφεραν να κάνουν την αλλαγή, είπε, να δώσουν ένα χρώμα
στον κόσμο, μια κλωτσιά στον πισινό του συντηρητισμού μέχρι τότε.


Αλλά πρέπει να 'σαι νέος για να τα κάνεις αυτά… και να 'χεις κι έναν Brian
Epstein από κοντά.


http://www.youtube.com/watch?v=JlWFpdPX45g
YouTube - The Beatles, Get Back

http://www.youtube.com/watch?v=vEf42C_M9IA
Τζων Λένον (John Lennon)

Ο Pirandello, το JUNKY κι ο William S. Burroughs

http://www।youtube.com/watch?v=6NU3dIdqIBw

http://www.youtube.com/watch?v=T2Fy8caIJ80


Ό Μπίλ Μπάροουζ κι εγώ γνωριζόμασταν από τα Χριστούγεννα του 1944 καί στίς αρχές της δεκαετίας του 50 είχαμε μια ουσιαστική σχέση. Τον σεβόμουν πάντα σαν μεγαλύτερο καί σοφότερο από μένα καί στα πρώτα χρόνια της γνωριμίας μου προκαλούσε κατάπληξη το γεγονός δτι μου φερόταν, από κάθε άποψη, με σεβασμό. Καθώς ό καιρός περνούσε κι οι τύχες μας ακολουθούσαν διαφορετικούς δρόμους - εγώ στο μοναχικό τρελάδικο για λίγο, κι αυτός στα ταξίδια καί τίς τραγωδίες του - άρχισα να παίρνω θάρρος καί να εκμεταλλεύομαι την ντροπαλοσύνη του, πού την είχα διαισθανθεί, καί να τον ενθαρρύνω να γράφει περισσότερη πρόζα. Μέχρι τότε ό Κέρουακ καί εγώ θεωρούσαμε πώς ήμασταν προορισμένοι από τη Μοίρα για ποιητές/συγγραφείς κι ό Μπίλ ήταν, πολύ ξεχωριστός για να παίζει τέτοιο εξωφρενικό θέατρο στον εαυτό του. Εν πάση περιπτώσει, απαντούσε στα γράμματα μου με κεφάλαια από το Junky• στην αρχή, σκέφτομαι, έμοιαζαν με περίεργο σκαρίφημα αλλά σύντομα κατάλαβα τί σκόπευε να κάνει -πράγμα πού με συνάρπασε - τα χειρόγραφα ήταν αποσπάσματα από ένα καλοδουλεμένο βιβλίο, «Αυτά σνμβαίνανε ένα τέταρτο του αιώνα πριν καί παραπάνω καί δε θυμάμαι την υφή της αλληλογραφίας μας – πού κράτησε χρόνια από ήπειρο σε ήπειρο καί από ακτή σε ακτή κι ήταν ή μέθοδος πού μονταρίστηκαν βιβλία, όχι μόνο το Junky αλλά καί το Yage Letters, To Queer (αδημοσίευτο μέχρι σήμερα) καί το Naked Lunch σε μεγάλο βαθμό. Γεμάτος ντροπή ό Μπάροουζ κατάστρεψε στα μέσα της δεκαετίας του 50 πολλές από τις προσωπικές -του επιστολές πού είχα εμπιστευθεί στην αρχειακή του φροντίδα - γράμματα με έναν περισσότερο έκδηλο τρυφερό τόνο απ' ότι συνήθιζε να παρουσιάζει στο κοινό - έτσι φευ, αύτη ή γοητευτική πλευρά του κατά τα άλλα Αόρατου Επιθεωρητή Λί έχει κρυφτεί για πάντα πίσω από το όμορφο Λετριστικό Παραπέτασμα.
Άφοϋ το χειρόγραφο είχε πια ολοκληρωθεί άρχισα να το δείχνω στους συμφοιτητές μου στο κολλέγιο καί στο ψυχιατρείο πού βάλθηκαν να το δημοσιεύουν πράγμα πού ήταν καί δικιά μου ματαιωμένη φιλοδοξία. Κι έτσι, άμαθος καθώς ήμουν από τις υποθέσεις του κόσμοι-, φαντάστηκα τον έαυτό μου σαν μυστικό λγοοτεχνικό Ατζέντη. Ό Jason Epstein διάβασε τα χειρόγραφα του Junky του Μπάροουζ (ήξερε βέβαια τον Μπάροουζ σαν θρύλο από την εποχή του Κολούμπια) κι αποφάνθηκε πώς αν είχαν γραφτεί απ' τον Ούίνστον Τσόρτσιλ θα είχαν ενδιαφέρον αλλά επειδή ή πρόζα του Μπάροουζ δεν ήταν «ευδιάκριτη» (ένα σημείο πάνω στο όποιο επιχειρηματολόγησα όσο μπορούσα στο γραφείο Doitbledav αλλά ένιωθα τόσο αποπνιχτικά περιτριγυρισμένος από τόσο πολλή Πραγματικότητα... άσφνξιογόνα αέρια προερχόμενα από ευφυείς αριστερούς καί απαίσιους εκδότες.... την παράνοια μου ή την απειρία μου με την Μεγάλη Μουγγαμάρα στα Μεγάλα Κτήρια τώς Επιχειρήσεων της Νέας Υόρκης) το βιβλίο δεν είχε ενδιαφέρον ώστε να εκδοθεί.
Αυτή την εποχή κουβαλούσα εδώ κι εκεί καί τα Προυστικά κεφάλαια από το έργο του Κέ-οουακ Όράματα του Cody πού αργότερα πήρε τη μορφή του On the Road. Καί πήγαινα το On the Road από τον ίναν εκδοτικό οίκο στον άλλο. Ό Louis Simpson, πού συνερχόταν κι αυτός στο Bobbs-Merrill υστέρα από μια νευρική κατάπτωση, δεν βρήκε καμιά καλλιτεχνική αξία ούτε στο ένα ούτε στο άλλο χειρόγραφο.
Κατά φοβερή σύμπτωση, ό Υπεύθυνος για μένα από το Ψυχιατρικό Ινστιτούτο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, ό Carl Solomon βρήκε δουλειά στο θείο του τον κύριο A.A.Wyn στην επιχείρηση Ace Books. Ο Solomon είχε καί φιλολογικό γούστο καί κέφι για τέτοια πράγματα αν καί, μη έχοντας προλάβει να συνέλθει από τους δικούς του Ντανταϊστικούς, Αετριστικούς καί Παρανοϊκο-Κριτικούς έξωφρενισμούς, δεν έτρεφε καί μεγάλη εκτίμηση, όπως καί ό Simpson για τον ρομαντισμό του ποινικού ή του μικροαπατεώνα πού διέθεταν ό Μπάροουζ κι ό Κέρονακ. (Ούτε κι εγώ πού ήμονν ένα θαυμάσιο Έβραιόπουλο με το ένα πόδι στη μεσαία τάξη πού μια απ' τίς ασχολίες του ήταν να γράφει μέτριους, καλοδουλεμένους, μεταφυσικούς στίχους με ρίμα). Βέβαια, αυτά τα βιβλία έδειχναν πώς βρισκόμασταν στον επίκεντρο μιας κρίσης ταυτότητας πού προανάγ^/ελνε νευρικό κλονισμό για ολόκληρο το έθνος των ΗΠΑ. Από την άλλη μεριά πάλι, ή σειρά χαρτόδετων βιβλίων της Ace Books ήταν κατά κύριο λόγο, μια τελείως μπανάλ σειρά κι έβγαζε που και ποι~ καί κανένα γαλλικό Μυθιστόρημα ή καμιά νουβέλα γεμάτη κυνισμό που ό Κάολ την έχωνε επιτήδεια στον κατάλογο εκδόσεων ενώ ό Θείος έκανε τα στραβά μάτια.
Ό εκδότης Solomon πίστευε πώς εμάς (άτομα σαν τον Μπίλ, το Τζάκ καί την Αφεντιά μου) δεν μας καιγόταν καρφί, ενώ γι' αυτόν ίσχυε τελείως το αντίθετο, όσον άφορα την πραγματική Παράνοια μιας τέτοιας έκδοσης - δεν μπορούσαμε καθόλου να μπούμε στη θέση του - να καταλάβουμε το οικογενειακό περιβάλλον του Κάρλ καί τους ψυχίατρους, τα ενδιαφέροντα του εκδοτικού οίκου, το άγχος του μήπως θεωρηθεί βλαμμένος από το θεϊο του - έτσι ήταν γενναιότητα από μέρους του να προωθήσει την έκδοση ενός «τέτοιου πράγματος» ενός βιβλίου με θέμα την Πρέζα, καί να δώσει στον Κέ-ρουακ 250 δολάρια προκαταβολή για μια νουβέλα. «Αύτη καταραμένη υπόθεση μου προκάλεσε νευρικό κλινισμό - είναι φόβος καί τρόμος ν' ασχολείσαι μ' ένα τέτοιο υλικό».
ΎΗταν τότε ή εποχή - γνωστή καί στίς μέρες μας με τον απόηχο της παράνοιας του αστυνομικού κράτους πού καλλιεργείται από τα Γραφεία Ναρκωτικών - ενός αυστηρά υπαγορευόμενου τρόπου σκέψης ή προσποίησης : αν μιλούσες δυνατά για «μαύρη» (πολύ λιγότερο όσον άφορα την Πρέζα) στο λεωφορείο ή τον υπόγειο υπήρχε πιθανότητα να σε συλλάβουν - ακόμη κι αν συζητούσες μόνο για κάποια τροποποίηση στο νόμο. "Ήταν περίπου παράνομο να μιλάς για ναρκωτικά. Μια δεκαετία αργότερα δεν μπορούσε να γίνει ούτε μια δημόσια συζήτηση από την κρατική TV σχετική με τη νομοθεσία χωρίς να 6γεϊ το Γραφείο Ναρκωτικών καί το FCC (αρχικά της Επιτροπής 'Ομοσπονδιακών Επικοινωνιών ΣτΜ) και να την καταδικάζει ολόκληρες εβδομάδες αργότερα χρησιμοποιώντας κομμάτια από την μαγνητοσκόπιση. Αυτά για την ιστορία. "Ομως ό φόβος καί ο τρόμος πού αναφέρει ό Solomon ήταν τόσο πραγματικός πού είχε έσωτερικευτεΐ από την επιχείρηση των μπανάλ εκδόσεων κι έτσι, προτού μπορέσει το βιβλίο να πάει στο τυπογραφείο έπρεπε να παρεμβληθούν στο κείμενο δηλώσεις αποκήρυξης κάθε μορφής - μη τυχόν καί ενοχοποιηθεί κι ό εκδότης μαζί με τον συγγραφέα, μη τυχόν καί το κοινό γίνει έρμαιο των αυθαίρετων απόψεων του συγγραφέα πού βρίσκονταν σε διάσταση με την «αναγνωρισμένη ιατρική αυθεντία» - την εποχή πού οι απόψεις της κατευθύνονταν δια της βίας από το Γραφείο Ναρκωτικών (20.000 γιατροί παραπέμφθηκαν σε δίκη γιατί προσπάθησαν να θεραπεύσουν πρεζάκηδες, εκατοντάδες καταδικάστηκαν σε χρηματικές ποινές καί φυλακίστηκαν στα χρόνια ανάμεσα στο 1935 καί το 1953 σε μια επιχείρηση' πού ό Ιατρικός Σύνδεσμος της Περιφέρειας της Νέας Υόρκης ονόμασε «πόλεμο ενάντια στους γιατρούς».).
Το απλούστατο καί το πιο ουσιώδες στην υπόθεση είναι
πώς, κάνοντας τα πλακάκια με το οργανωμένο έγκλημα, το Γραφείο Ναρκωτικών άναμίχτηκε στην παράνομη διακίνηση των ναρκωτικών κι έτσι δημιούργησε τους μύθους πού ενίσχυσαν την «ποινικοποίηση» των ναρκομανών αντί για την θεραπεία τους. Τα κίνητρα ήταν απλά καί προφανή: απληστία για χρήματα, μισθούς, εκβιαστικά καί παράνομα κέρδη σε βάρος μιας τάξης πολιτών πού είχαν χαρακτηριστεί από τον τύπο καί την αστυνομία σαν «Ναρκομανείς». Αύτη ή σχέση ανάμεσα στην Αστυνομία καί το Συνδικάτο πέρασε στην ιστορία κι είχε από τίς αρχές της δεκαετίας του '70 πιστοποιηθεί από ποικίλες δημόσιες ανακοινώσεις καί βιβλία (αξίζει να αναφερθεί ή Ανακοίνωση της Επιτροπής Knapp της Νέας Υόρκης στα 1972 καί Ή Πολιτική του 'Οπίου στην Ινδοκίνα του ΑΙ McCoy).
Επειδή το θέμα - in medias res (εν τω μέσω των πραγμάτων) - θεωρήθηκε πολύ εξεζητημένο ζητήθηκε απ' τον Μπά-ροουζ να δώσει κι ίνα πρόλογο δπου θα εξηγούσε ότι καταγόταν από διακεκριμένη οικογένεια - διατηρώντας την ανωνυμία του Ούίλιαμ Λί - κι δπου θα υπήρχαν κάποιοι υπαινιγμοί για το πώς ίνας θεωρούμενος κανονικός πολίτης κατάντησε ναρκομανής έτσι ώστε να απαλυνθεί ή προσβολή για τους αναγνώστες, τους λογοκριτές, τους βιβλιοκρίτες, την αστυνομία, τίς εντός των τοίχων επικρίσεις, τους καυγάδες των εκδοτών κι ένας θεός ξέρει τί άλλο. Ό Κάρλ έγραψε με πολύ κόπο μια εισαγωγή προσπαθώντας να είναι ή φωνή της σύνεσης παρουσιάζοντας το βιβλίο από την πλευρά του εκδότη. "Ισως να τα κατάφερε. Κάποια λογοτεχνική περιγραφή της αγροτικής κοινωνίας του Τέξας αφαιρέθηκε γιατί δεν είχε σχέση με το τρομακτικά βίαιο, μη καλλιτεχνικό κυρίως θέμα. Καί επαναλαμβάνω, οι ουσιαστικές πολιτικο-ϊατρικές διαπιστώσεις είτε πήγαζαν από τα γεγονότα είτε ήταν απόψεις του Ού.Λί ήταν εμφανώς (μέσα σε παρενθέσεις) αποκηρυγμένες (απ' τον Έκδοτη).
Σάν ατζέντης διαπραγματεύτηκα, Ινα συμβόλαιο αποδεχόμενος δλες αυτές τίς παραποιήσεις, Ινα συμβόλαιο πού παρά- χωρούσε μια προκαταβολή 800 δολαρίων στον Μπάροουζ για μια έκδοση 100.000 αντιτύπων τυπωμένων ράχη με ράχη - σε στάση 69, για να το πούμε κι έτσι - με ένα άλλο βιβλίο για ναρκωτικά γραμμένο από ΐναν τέως πράκτορα, της Υπηρεσίας Διώξεως. Μια αθλία βιβλιοδεσία δπως καί να το κάνουμε• απ' την άλλη όμως, αν ληφθεί υπόψη κι ή απειρία μας, ήταν Ινα είδος θαύματος γενναιότητας το δτι το βιβλίο τυπώθηκε καί διαβάστηκε την επόμενη δεκαετία από ίνα εκατομμύριο cognoscenti (επαϊόντων) - πού πραγματικά εκτίμησαν το ευφυές του πράγματος, την ξεκάθαρη αντίληψη, την ακριβόλογο λιτή γλώσσα, την κοφτή σύνταξη καί τίς νοητικές εικόνες -κι ακόμα την εξαιρετική κοινωνιολογική αντιμετώπιση, την καλλιεργημένη-έπαναυτατική στάση απέναντι στη γραφειοκρατία καί το νόμο καί τη στωική καί γεμάτη ψυχρό χιούμορ ενατένιση του εγκλήματος
"Αλεν Γκίνσμπεργκ
19 Σεπτεβρίου 1976
Πόλη της Νέας Υόρκης.

Αχ αυτή η Νέα Υόρκη, έκανε ο Pirandello. Μετά έβαλε ένα ακόμα ποτό και κάθισε και διάβασε άλλη μια φορά την εισαγωγή.

Η σκέψη του Pirandello

Ο pirandello κάθισε στην πολυθρόνα του, εκείνη που κάθεται όταν νοιώθει πως κάτι τον γυροφέρνει για να σκεφτεί.
Αφουγκράστηκε την ησυχία της νύχτας.
Τα παγωμένα βήματα εκείνου του άγνωστου στο όνειρο, ο εφιάλτης τον ακολουθούσε και στο ξύπνιο του τώρα.
Έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να θυμηθεί τις εικόνες που τον είχαν ταράξει τόσο πολύ… εκείνες είχαν φύγει όμως.
Θα ξανάρθουν, είπε. Θα έρχονται μέχρι να γίνουν αληθινές.

Το “δώρο” του pirandello

Ένα δώρο, από μια φίλη, είπε ο Pirandello.
Ήρθε το πρωί με το outlook.
Γιατί να μην το έχετε κι εσείς;

YouTube - LA MER (Charles Trenet)
http://www.youtube.com/watch?v=ksiFrib7vh0

πόσο απλά μπορεί να είναι τα πράγματα, είπε μετά.
Να είσαι ευχαριστημένος με το τίποτα.

Οι παρατηρήσεις του Pirandello

Ο pirandello παρατήρησε πως κάθε μέρα πριν το ξημέρωμα όλα τα σκυλιά της γειτονιάς ξεσηκώνονται κι έχουν έναν ζωηρό διάλογο, σαν να καλημερίζονται, αυτό συμβαίνει κάθε πρωί δε.
Λίγο μετά το χάραμα το ίδιο συμβαίνει με τα πουλιά, κελαηδάνε κι αυτά με μια συγκεκριμένη σειρά που για κάποιο λόγο είναι πάντα η ίδια.
Μετά, ένας – ένας ξυπνάνε οι γείτονες και που και που κάποιο αυτοκίνητο περνάει απ’ τον δρόμο.
Ύστερα από λίγο πάλι τα σκυλιά, πάλι με την ίδια σειρά, πρώτα εκείνο στην ταράτσα απέναντι, μετά ένα άλλο σε κάποιο μπαλκόνι, μετά ένα άλλο σ’ έναν κήπο.
Τις Κυριακές ακούγονται μακριά οι καμπάνες.
Ο αέρας φέρνει τον ήχο της θάλασσας κι αν τύχει να περνάει στ’ ανοιχτά κάποιο ψαράδικο, φέρνει κι αυτόν.
Κατά κύματα φέρνει και κάποιες κουβέντες απ’ την παραλία, συνήθως σε κάποια άλλη γλώσσα.
Ακούγεται κάθε τόσο το τακ που κάνει η καφετιέρα κι ένα ελαφρύ βουητό που κάνει το ψυγείο.
Όλα αυτά μεταφράζονται σε απόλυτη ησυχία, είπε. Τι λάθος.

Η διάγνωση του Pirandello

Ο pirandello αποφάσισε πως αυτές τις μέρες είναι στα τελευταία του, θα ξαπλώσω εδώ, είπε, κι αν είναι να πεθάνω θα πεθάνω εδώ.

Ήταν ξαπλωμένος όταν ήρθε ο γιατρός. Είμαι χάλια, είπε, το στομάχι μου.

Ο γιατρός του είπε να βγάλει τη γλώσσα.

Μα δεν θέλω να κοροϊδέψω κανέναν, έκανε ο Pirandello, είμαι απλώς άρρωστος.

Έχετε πυρετό;

Πυρετό όχι.

Πονάτε εδώ;

Όχι.

Εδώ;

Όχι, δεν πονάω, πηγαίνω συνέχεια στην τουαλέτα.

Τι φάγατε;

Είμαι έτσι από προχθές. Θέλετε να σας πω τι έφαγα από προχθές;

Τρώτε κανονικά δηλαδή;

Τι εννοείτε; Αν τρώω όλο το φαγητό μου;

Εννοώ, έχετε όρεξη;

Όρεξη; Πώς να 'χω όρεξη αφού είμαι χάλια;

Μάλιστα, έκανε ο γιατρός.

Μάλιστα; Τι εννοείτε μάλιστα; Πώς είμαι καλά;

Όχι, δεν είπα αυτό.

Δεν είπατε αυτό, τι είπατε δηλαδή; Πως είμαι άρρωστος; Τι έχω;

Ίσως… κάποια ίωση.

Ίωση; Από πού να 'χω ίωση;

Πολλές ιώσεις έχουν τα ίδια συμπτώματα.

Αυτό το γνωρίζω, τι ίωση νομίζετε ότι έχω;

Δεν μπορώ να το ξέρω αυτό, θα πρέπει να κάνετε εξετάσεις.

Δηλαδή δεν ξέρετε τι ακριβώς έχω;

Σας είπα, μια ίωση, το πιθανότερο.

Αποκλείεται, είπε ο Pirandello, δεν έχω ίωση.

Και πώς το ξέρετε, ρώτησε ο γιατρός.

Εσείς πώς ξέρετε ότι έχω;

Εγώ είμαι γιατρός.

Κι εγώ ασθενής. Και ξέρω τι ακριβώς έχω.

Και τι έχετε;

Σας είπα, πονάει το στομάχι μου.

Πονάτε εδώ;

Όχι.

Εδώ;

Σας είπα δεν πονάω πουθενά, πηγαίνω συνέχεια στην τουαλέτα από προχθές.

Ίωση έχετε.

Πριν είπατε ότι δεν ξέρετε, τώρα πώς ξέρετε;

Σας παρακαλώ, δεν θα μου μάθετε τη δουλειά μου, έχετε ίωση.

Ο Pirandello σηκώθηκε και πήγε και πήρε το πορτοφόλι του, πόσα σας χρωστάω; Ρώτησε.

Να σας γράψω μια συνταγή, είπε ο γιατρός.

Δεν χρειάζεται, είμαι καλά.

Μα πώς είστε καλά, πριν είπατε πως είσαστε χάλια.

Κοιτάξτε, δεν θα μου πείτε εσείς αν είμαι καλά, νοιώθω καλά, πάει και τέλειωσε.

Όπως νομίζετε είπε ο γιατρός, τι να σας πω;

Να μου πείτε τι σας οφείλω.

50 ευρώ.

Ο Pirandello πλήρωσε κι ο γιατρός έφυγε. Μετά ο Pirandello ξάπλωσε ξανά στο
κρεβάτι, είμαι χάλια, δήλωσε.

Ανησύχησα και τον ρώτησα: Χειρότερα από πριν;

Ναι είπε ο pirandello. Και δεν χρειαζόταν να πληρώσω 50 ευρώ για να το μάθω αυτό.

Η χαμένη ώρα του pirandello

Όλο το βράδυ ο Pirandello ήταν κάπως σκεπτικός, τον απασχολούσαν είπε αυτά τα ζητήματα με τον χρόνο. Κάποια στιγμή ζήτησε συγγνώμη, πήγε και τσέκαρε τις κλειδαριές, έβαλε καφέ για το πρωί και πήγε για ύπνο νωρίς.
Όταν ξύπνησε ήταν πάλι νύχτα και αναρωτήθηκε αν ήταν η νύχτα της προηγούμενης μέρας.
Κοίταξε το ρολόι του και μετά την ώρα στον υπολογιστή. Είχαν διαφορά μια ώρα.
Και τώρα, είπε, ποιος θα μου πει πού πήγε μια ολόκληρη ώρα;

Ο ουρανός του pirandello

Το τηλέφωνο χτυπούσε για ώρα. Μετά έκλεινε κι ύστερα από λίγο χτυπούσε ξανά.
Ο pirandello αποφάσισε κάποτε ν’ απαντήσει και σήκωσε το ακουστικό.
Ναι, είπε.
Πώς είναι ο καιρός εκεί; Ρώτησε η φωνή στο τηλέφωνο.
Ο Pirandello κοίταξε άλλη μια φορά τον συννεφιασμένο ουρανό απ’ το παράθυρο, σκεφτικός είπε, είναι σαν να λέει να βρέξω – να μην βρέξω;

Το απόγευμα ο καιρός συνέχισε στο ίδιο μοτίβο.
Όταν νύχτωσε πια και δεν είχε βρέξει καθόλου, ο Pirandello άκουσε τον καιρό στις ειδήσεις.
Ό,τι θέλουν λένε είπε. Δεν είναι να εμπιστεύεσαι κανέναν, να δεις που θα ξαστερώσει κιόλας.
Μετά έσβησε τα φώτα, πήρε την πολυθρόνα και κάθισε κοντά στο παράθυρο.
Δεν θα κοιμηθώ απόψε είπε, θα περιμένω να δω αν θα βρέξει.

Το “τι είναι” και το “τι δεν είναι” του pirandello

Ο pirandello έκανε το σπίτι άνω κάτω, δεν έλεγε σε κανέναν δε τι ακριβώς γύρευε.
Κάποια στιγμή εμφανίστηκε στο σαλόνι, με τα χέρια απλωμένα μπροστά, σαν υπνοβάτης. Είχε δέσει τα μάτια του μ’ ένα μαντήλι.
Οι άλλοι κοίταζαν.
Ο Pirandello έκανε δυο τρία βήματα, σκόνταψε σ’ ένα έπιπλο και κόντεψε να πέσει. Οι άλλοι έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει, δεν συμβαίνει τίποτα είπε, κάνω ένα πείραμα.
Τι πείραμα; Τον ρώτησαν οι υπόλοιποι.
Κοιτάζω πώς είναι το να μην βλέπεις είπε αυτός.
Πάντα με τα χέρια μπροστά βρήκε την μπαλκονόπορτα, έφτασε στην άκρη και βγήκε στη βεράντα.
Πρόσεξε του είπε κάποιος, θα σκοτωθείς μ’ αυτές τις βλακείες.
Ο Pirandello έπιασε το κάγκελο και πήγε μέχρι την άκρη. Μετά, όταν έφτασε στη μέση περίπου του κήπου σταμάτησε κι έμεινε κάμποση ώρα ακίνητος, με το κεφάλι ψηλά, σαν να οσμίζονταν τον αέρα.
Τον πλησίασα μήπως ήθελε κάτι.
Δεν είναι κάτι καινούργιο είπε, ούτε πρόκειται για άλλη αίσθηση. Είναι σαν αναθεώρηση της ζωής, του ποιος είσαι. Όλα υπάρχουν και δεν υπάρχουν, είναι και δεν είναι. Όλα χρειάζεται να τα ερευνήσεις, να τα ψηλαφίσεις, να τα δεις από κοντά, αλλιώς είναι φαντάσματα, ένας κόσμος γεμάτος φαντάσματα.
Δεν υπάρχει τίποτα από ‘κείνα που ήξερες, δεν υπάρχει ομορφιά, φως, σκιές, είναι αλλιώς, όλα. Είναι άγνωστα, όλα. Είναι χωρίς χαρακτηριστικά, είναι μπερδεμένα, δεν ξέρεις τι είδος πουλί είναι αυτό που ακούς, δεν ξέρεις τι σηκώνει από κάτω ο αέρας, τι χρώμα ήταν το αυτοκίνητο που πέρασε, ποιο κανάλι παρακολουθείς στην τηλεόραση, πόσο οι άλλοι γέρασαν, τι φοράνε, πώς σε κοιτάζουν, έχεις πολλά κενά, είσαι ολόκληρος ένα κενό.
Ίσως είσαι αυτό που πραγματικά είσαι, μια σκέψη που έχει παγιδευτεί κάπου, μέχρι να καταφέρει να φύγει πάλι.
Ξέρεις που είμαστε; Ρώτησε.
Ναι είπα, στη μέση του κήπου.
Όχι φίλε μου είπε ο Pirandello, εσύ είσαι στη μέση του κήπου, εγώ είμαι οπουδήποτε।

Ο Mayakovsky κι ο pirandello

http://www.sansimera.gr/archive/biographies/show.php?id=248&name=Vladimir_Mayakovsky


"Ν' αγαπάς σημαίνει να σπαρταράς σε σεντόνια ξεσκισμένα απ' την αϋπνία.
Γιατί αγάπη δεν ειν' ένας τρυφερός παράδεισος μα η βίαιη επίθεση της
λαίλαπας νερού και φωτιάς".



επειδή το λέει αυτό ο Μαγιακόφσκι είπε ο pirandello, δεν σημαίνει πως όλοι
αγαπάνε το ίδιο. Μπορεί να το αντιλαμβάνονται, να το επιθυμούν αλλά πόσοι το
κάνουν;



Αναρωτήθηκε τι απάντηση θα έπαιρνε αν ανέβαζε ένα τέτοιο σχόλιο.



Κανείς δεν είναι πραγματικά ρομαντικός σήμερα συνέχισε, εκτός αν μας
φτιάχνει για κάποιο λόγο να λέμε έτσι. Είτε γιατί προσπεράσαμε την εποχή,
είτε γιατί είδαμε τον κόσμο να συντρίβεται, είτε γιατί οι ποιητές
αυτοκτόνησαν, τίποτα δεν είναι ίδιο αλλά δεν μπορείς να τα πεις αυτά σε ξένο
σπίτι.

Βγήκε ύστερα στον δρόμο να τον χτυπήσει λίγο ο αέρας. Παχιά λόγια
μονολογούσε, αρεσκόμεθα σε μεγάλες κουβέντες, στην πράξη είναι το θέμα τι
κάνουμε।

Η “παρατήρηση” του pirandello

Ο Pirandello την είδε αλλιώς όταν κάθισε σήμερα μπροστά στον υπολογιστή και αντί να γράψει οτιδήποτε, περίμενε να του γράψει αυτός.
Περίμενε αρκετή ώρα και φυσικά ο υπολογιστής δεν έγραψε τίποτα.
Αυτά τα μηχανήματα είναι εντελώς άχρηστα από μόνα τους είπε.
Όταν πια είδε κι αποείδε σημείωσε την παρατήρησή του και έφυγε.

Η καθημερινότητα κι ο pirandello

Ο pirandelllo δήλωσε ότι η καθημερινότητα είναι κάτι που τον κάνει να νοιώθει δυσάρεστα τουλάχιστον, είναι πολύ ισοπεδωτική είπε.
Επειδή δε είναι και αναπόφευκτη, το μόνο που μένει είναι να τη διασκεδάζεις, αν γίνεται.
Το ερώτημα είναι το πώς, διερωτήθηκε στη συνέχεια.
Το ερώτημα παρέμεινε μετέωρο για μεγάλο διάστημα.
Μετά σκέφτηκε πως ένας καλός τρόπος είναι να θέτεις ερωτήματα. Δεν την κάνεις καλύτερη, την κάνεις ενδιαφέρουσα όμως.
Το άλλο πρωί υπέβαλε σε όλους ένα σωρό ερωτήματα.
Την άλλη μέρα δεν ρώτησε τίποτα.
Δεν έχει σημασία το τι κάνει κάθε μέρα κανείς είπε, αρκεί αυτό να μην επαναλαμβάνεται.

Ο διαλογισμός του Pirandello

Ο pirandello αναρωτήθηκε αν θα μπορούσε ο κόσμος να ήταν αλλιώς.
Του πήρε αρκετή ώρα και δεν έβγαλε άκρη.
Στο τέλος έκατσε με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω, για να ‘χει μια διαφορετική οπτική είπε.
Σκέφτηκε πώς θα ήταν η ζωή αν πήγαινε ας πούμε ανάποδα.
Να γεννιέσαι ας πούμε αδύναμος και σοφός και προς το τέλος να ζούσες την ακμή σου, να πέθαινες δε μες την άγνοια και το χαμόγελο ενός παιδιού.
Αυτό θα ήταν ένας ευτυχισμένος θάνατος είπε.
Δεν θα έπαυε να είναι θάνατος όμως.
Τα παιδιά σου θα γεννιόνταν πριν από ‘σένα σκέφτηκε, θα ήταν δηλαδή και γονείς. Οι δείκτες του ρολογιού θα πήγαιναν ανάποδα, στην ουσία τι θα άλλαζε όμως;
Μετά σηκώθηκε και συνέχισε να κάνει αυτά που έκανε πριν.

Η γνώμη του Pirandello

Λοιπόν είπε ο Pirandello, τι θα γινόταν αν ένας ανώνυμος εδώ ομολογούσε πως έκανε ας πούμε έναν φόνο;
Τίποτα δεν θα γινόταν, γιατί πρώτα απ’ όλα κανείς δεν θα τον πίστευε, ποιος που θα ‘χε κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι του θα ομολογούσε ένα φόνο;
Και ποιος έχει καιρό να ασχοληθεί μ’ αυτά που δημοσιεύονται κάθε τόσο στο internet;
Πρόσεξε πως κανείς δεν τον πρόσεχε.
Λοιπόν, πήγε να ξαναπεί αλλά κάποιος άλλος συνέχισε να λέει ένα ανέκδοτο και μάλλον κανείς δεν ενδιαφερόταν για ‘κείνα που έλεγε.
Περίμενε να τελειώσει το ανέκδοτο.
Λοιπόν είπε μετά, το internet δεν είναι παρά η άλλη πλευρά του εαυτού μας, ένα καταδυναστευμένο εγώ.
Γύρισε και κοίταξε μετά όλους όσους βρίσκονταν στο τραπέζι. Μερικοί τον κοίταζαν, κάποιοι άλλοι ούτε καν που τον άκουσαν και συνέχισαν να τρώνε.
Ο Pirandello χτύπησε επίμονα με το μαχαίρι του το πιάτο, έτσι που όλοι τώρα γύρισαν και τον κοίταξαν.
Μπορεί να μην σας ενδιαφέρει είπε, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου.
Κάποιος αναστέναξε και κάποιος άλλος πήγε να πει κάτι αλλά ο Pirandello ξαναχτύπησε το μαχαίρι του. Το θέμα είναι σοβαρό είπε. Όσο η τιμή του πετρελαίου ή η τρύπα του όζοντος, γιατί αν δεν το έχετε καταλάβει το διαδίκτυο είναι το μέλλον μας.
Μερικοί άφησαν τα πηρούνια τους, η ατμόσφαιρα είχε χαλάσει κάπως.
Ο Pirandello σηκώθηκε απ’ το τραπέζι και πήγε κι έβαλε μουσική. Ας χορέψουμε είπε, δεν χρειάζεται να χαλάμε τις καρδιές μας για το internet.

Η κρίση του Pirandello

Είμαι σαν κροκόδειλος είπε ο pirandello, δείχνοντας τις πληγές του στον ήλιο. Μόνο στα δόντια δεν του μοιάζω.
Κατάλαβα ότι είχε τις κακές του σήμερα και τον άφησα να μιλάει μόνος του. Εκείνος χειρονομούσε επί ώρα και έλεγε ακατανόητα πράγματα.
Που και που ο αέρας έφερνε κάποιες κουβέντες, ιδίου περιεχομένου
Η κρίση κράτησε κανένα μισάωρο. Μετά, σαν να μην συνέβαινε τίποτα ήρθε εκεί που καθόμουν και με ρώτησε τι άλλο θα κάναμε σήμερα. Είχε λέει διάθεση να κάνει πολλά πράγματα σήμερα, οι συνθήκες ήταν τέλειες είπε. .

Οι πόρτες του Pirandello

Ο pirandello άνοιξε μια πόρτα και βγήκε, μετά μια άλλη και μπήκε, μετά βγήκε πάλι από μια άλλη, μπήκε από μια άλλη κι αυτό το ‘χει κάνει ίσως εκατομμύρια φορές. Ανοιγόκλεισε ούτε κι αυτός θυμόταν πόσες φορές για να μπαινοβγούνε τα σκυλιά, για να μπαινοβγούνε οι φίλοι του, να μπαινοβγούν οι γνωστοί και οι άγνωστοι.
Τώρα στεκόταν πάλι μπροστά σε μια κλειστή πόρτα και σκεφτόταν αν θα την άνοιγε. Είχε διαβεί ποιος ξέρει πόσες φορές αυτή την ίδια πόρτα. Ήξερε το κάθε τι που κρυβόταν από πίσω.
Έμεινε για λίγο αναποφάσιστος. Μετά έκανε μεταβολή κι έφυγε.
Δεν θ’ άνοιγε ξανά την ίδια πόρτα, έτσι, για να δει αν κάτι θα άλλαζε.

Η αλήθεια του pirandello

Ο Pirandello έχει φυσικά ελάχιστους φίλους, τι να τους κάνει τους πολλούς λέει.
Σ’ αυτούς τους λίγους που έχει, λέει πάντα ή σχεδόν πάντα την αλήθεια. Στους άλλους δεν λέει τίποτα, τι να πει
Κι επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, μιλάει ελάχιστα.

Τα παιχνίδια του Pirandello

Ο pirandello ανακάλυψε στο
http://mayandoors.blogspot.com/
ένα παιχνίδι και μπήκε απρόσκλητος, γιατί είπε, γιατί όχι; Ένα παιχνίδι είναι απλώς η ζωή.

Πήρε λοιπόν ένα τσιγάρο απ’ τη γαλάζια γαβάθα που έχει στο τραπέζι και αφού το σκέφτηκε ελάχιστααπάντησε ως εξής:

1) Θα ρωτούσε τον φιλόσοφο, τι διάολο έμαθε απ’ αυτή τη ζωή;
2) Θα ρωτούσε έναν παλιό έρωτα, πώς ήταν αυτός πριν.
3) Θα ρωτούσε το μέντιουμ, τι έκανε στην προηγουμένη του ζωή.
4) Θα ρωτούσε ένα παιδί, το όνομά του.
5) Τέλος θα ρωτούσε τον καθρέφτη, ποιος είναι αυτός;

Μετά, όταν θα ‘χε ξεμπερδέψει με τις ερωτήσεις θα καλούσε το
http://fractalx.blogspot.com/
και το
http://www.sottemar.blogspot.com/
που είναι θαμώνες εδώ, να παίξουν αν θέλουν κι αυτοί.
Μετά ανεπίσημα θα καλούσε και άλλους.
Μετά θα ευχαριστούσε ευγενικά την οικοδέσποινα και θα κλεινόταν στον εαυτό του γιατί ο Pirandello κατά βάθος βαριέται πολύ τα παιχνίδια;
Εκείνη βέβαια θα τον ρώταγε αφού βαριέται γιατί συμμετέχει.
Γιατί είναι πολύ περίεργος να δει που οδηγεί κάτι τέτοιο θα έλεγε αυτός κι εκείνη θα του απαντούσε πως η περιέργεια σκότωσε τη γάτα οπότε αυτός θα απαντούσε πως οι γάτες είναι εφτάψυχες, αυτή θα έλεγε κάτι σχετικό και αυτός φυσικά άλλα τέτοια κι αυτή η κουβέντα θα μπορούσε να διαρκέσει ποιος ξέρει πόσο.
Για μια στιγμή σκέφτηκε να μην κάνει τίποτα απ’ αυτάαλλάείχε τις απαντήσεις έτοιμες, γιατί να πάνε χαμένες είπε και έκανε τελικά την ανάρτηση.

Η απογοήτευση του Pirandello

Ο pirandello θέλησε να δει αν μπορεί να πνιγεί και δοκίμασε στη θάλασσα των στεναγμών. Απέτυχε.
Στην συνέχεια επιχείρησε να κρατήσει την ανάσα του. Πάλι απέτυχε.
Μετά προσπάθησε μ’ ένα μεγάλο ψαροκόκαλο. Εκεί κόντεψε.
Μετά μ’ ένα σκοινί απ’ το ταβάνι. Εκεί φοβήθηκε.
Μετά μ’ αυτό που λένε σε μια κουταλιά νερό. Μ’ αυτό δεν έγινε τίποτα.
Μετά με τα κορδόνια των παπουτσιών του αλλά δεν κατάλαβε πώς διάολο γίνεται.
Μετά, για μια ολόκληρη μέρα σχεδόν το κατάφερε, στη θάλασσα του internet. Αλλά κι από ‘κει επέστρεψε.
Απογοητεύτηκε και δεν το επιχείρησε ξανά.

Η βόλτα του pirandello

Ο pirandello είπε να κάνει σήμερα κάτι παράτολμο και δίχως να πει τίποτα, δοκίμασε το πρωί να βγάλει τα σκυλιά βόλτα, τα έδεσε λοιπόν απ’ το λουρί και βγήκε στον δρόμο. Ο καιρός ήταν υγρός κι όλα γύρω χάνονταν στην πρωινή ομίχλη. Το σύννεφο ήταν τόσο χαμηλά που του φαινόταν πως αν άπλωνε το χέρι του, θα χανόταν κι αυτό.
Με πολύ προσεκτικά βήματα έφτασε τελικά στον δρόμο της παραλίας κι αφού η ορατότητα ήταν περιορισμένη αφουγκράστηκε μήπως περνούσε κανείς. Όλα ήταν ήσυχα, δεν ακουγόταν το παραμικρό κι ο Pirandello διέσχισε την άσφαλτο. Έκανε ακόμα μερικά μέτρα μέχρι να χωθούν τα παπούτσια του στην άμμο. Εκεί έσκυψε, έλυσε το λουρί κι αμόλησε τα σκυλιά. Εκείνα έτρεξαν μακριά, μπαινοέβγαιναν στο σύννεφο, τη μια στιγμή ήταν εδώ, την άλλη εκεί.
Ο Pirandello παρακολούθησε για λίγο αυτό το φαινόμενο. Όλα του φαίνονταν κανονικά κι από ‘δω κι από ‘κει… οπότε είπε να τολμήσει το επόμενο βήμα και στο τέλος το έκανε.
Αρκετή ώρα μετά τα σκυλιά επέστρεψαν.
Αυτός, από ‘κείνη την ώρα αγνοείται।

Ο καιρός του Pirandello

Ο pirandello τα έχει βάλει με τον καιρό, αυτό που δεν ξέρει τι να φορέσει πολύ τον χαλάει, δεν ξέρει τι να κατεβάσει ή να φυλάξει στις ντουλάπες και καταλήγει πάντα να είναι λάθος.
ξεκινάει να πάει κάπου κι έξω βρέχει, φοράει λοιπόν μια νιτσεράδα, γαλότσες και παίρνει μαζί και μια ομπρέλα, καλού κακού.
Όταν φτάνει όμως εκεί για όπου ξεκίνησε βρίσκει έναν ωραιότατο ήλιο να τον περιμένει ή αντίστροφα, αν βάλει ένα ωραιότατο ζευγάρι παπούτσια και κάτι ελαφρύ, φτάνει σ’ ένα μέρος που βρέχει ή φυσάει ένας αέρας που τον παγώνει μέχρι το κόκαλο.
Σήμερα δεν είχε να πάει πουθενά βέβαια, οπότε δεν τον ένοιαζε τι καιρό θα ‘κανε.
Δεν με νοιάζει τόσο για τον καιρό είπε, με νοιάζειπου και με τους ανθρώπους το ίδιο συμβαίνει, αλλιώς σου παρουσιάζονται κι αλλιώς βλέπεις πως είναι στη συνέχεια. Και με τον καιρό το πολύ πολύ να βραχείς, με τους ανθρώπους όμως έχεις χάσει πραγματικά τον καιρό σου.

Ο νόμος του Pirandello

Ο pirandello κοίταξε το πρωί την άδεια μέρα απ’ το ανοιχτό παράθυρο।
Κοίταξε τη συστάδα των δέντρων, τη θάλασσα, τον ουρανό, τα καλώδια της ΔΕΗ, κάποια πουλιά που πετούσαν ανέμελα. Κοίταξε το σπίτι του γείτονα απέναντι, τον είδε που πότιζε, πριν φύγει για τη δουλειά. Είδε την γειτόνισσα του γείτονα που κοίταζε αυτόν και τον γείτονα και υπέθεσε πως κάποιος που εκείνος δεν έβλεπε παρακολουθούσε τη γειτόνισσα και τον γείτονα, μπορεί κι αυτόν. Σκέφτηκε μια πόλη που παρακολουθεί ο ένας τον άλλον, ποιος θα κάνει τη στραβή, να πέσουν πάνω του να τον ξεσκίσουν. Του φάνηκε απογοητευτική αυτή η εικόνα. Μετά σκέφτηκε πως μάλλον πρόκειται για νόμο της φύσης, κάποιον νόμο που δεν είχε ανακαλύψει κανείς άλλος πριν.

Ο Παράδεισος του pirandello

Ο pirandello άπλωσε το χέρι του απ’ τη βεράντα να πιάσει την πρωινή βροχή. Ήταν κάτι σαν ράντισμα, κάτι δίχως ίχνος, απόλυτα ήσυχο και δροσερό, δεν μπορούσε να το δει μα το ένοιωθε, μπορούσε να το εισπνεύσει στον αέρα που ήταν υγρός και μύριζε γιασεμί.
Ένα πουλί πέταξε χαμηλά και τα σκυλιά γάβγισαν, μια υδρορροή έσταζε κάνοντας εκείνο το χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν οι υδρορροές, σαν ρολόι που ‘χει χάσει τον χρόνο του. Τα κάγκελα ήταν βρεγμένα, οι πολυθρόνες υγρές, το τραπέζι είχε μαζέψει σε κόμπους πάνω του την υγρασία της νύχτας. Σε λίγο θα ξημέρωνε κι όλο αυτό… άλλη μια φορά θα χανόταν.
Κάποιο φως άναψε κάπου απέναντι και του φάνηκε πως άκουσε ομιλίες. Μετά άκουσε μια πόρτα που άνοιξε και αμέσως ύστερα έκλεισε. Περίμενε λίγο και άκουσε μια άλλη πόρτα ν’ ανοιγοκλείνει κι αυτή, μετά τη μηχανή ενός αυτοκινήτου. Το αυτοκίνητο κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση κι ο θόρυβος έπαψε.
Ο Pirandello πήρε μια βαθιά ανάσα, σαν να ήθελε να κρατήσει αυτόν τον Παράδεισο μέσα του. Μετά ξαναμπήκε στο σπίτι, έκλεισε την μπαλκονόπορτα κι άφησε τον Παράδεισο άλλη μια φορά να χαθεί.

Ο άθλος του Pirandello

Ο pirandello ένοιωσε εκείνο το πνίξιμο που τον πιάνει πάντα όταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο, αν κι αυτό είναι πάντα απλώς σχήμα λόγου.
Άνοιξε τις πόρτες και τα παράθυρα μπρος πίσω, έτσι που ο αέρας έμπαινε απ’ τη μια κι έβγαινε απ’ την άλλη, βιαστικός.


Και ω του θαύματος, το σπίτι καθάρισε… όπως οι στάβλοι του Αυγεία.
Αλλά και πάλι, είπε, πόσο καιρό μπορείς ν’ αφήσεις ανοιχτά τα παράθυρα;

Οι διαστάσεις του pirandello

Για κάμποση ώρα ο pirandello παρίστανε ότι άκουγε με προσοχή τη συζήτηση που γινόταν πάνω από τον δίσκο με τα ζεστά κρουασάν και τον καφέ, περί κάποιας αλλότριας εταιρίας που έκλεισε, αλλά πριν βγάλει νόημα, οι συζητητές πέρασαν σε άλλο θέμα, μέσα στην ίδια ας πούμε παράγραφο και πριν την κλείσουν είχαν περάσει σε μια άλλη, για ‘κείνον επίσης αδιάφορη.
Για μια στιγμή ένοιωσε πως το μυαλό του ήθελε να πετάξει, δεν ήταν ευγενικό όμως να τους στείλει όλους στο διάολο και συγκρατήθηκε.
Παρακολούθησε ακόμη λίγο, χωρίς να βγάλει άχνα, οι συζητητές μίλησαν για τον κήπο, για τον καιρό, για την Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, για το ποιος θα είναι ο επόμενος Πρόεδρος, για τη μεταφύτευση βολβών μιας ειδικής ποικιλίας νυχτολούλουδων, για την αναγκαιότητα ή μη της εκπαίδευσης των σκύλων, για την επερχόμενη φτώχια, για τις τιμές των ακινήτων, τα συστήματα και το αδιέξοδο των Τραπεζών, για ένα σωρό δηλαδή άσχετα θέματα, σε χρόνο μηδέν.
Μετά ευτυχώς κάποιος προέτρεψε τους συζητητές να συνεχίσουν αυτή την ασυνάρτητη κουβέντα στον κήπο.
Ο pirandello ζήτησε συγνώμη από τους καλεσμένους του, προφασίστηκε κάποια δουλειά και προς μεγάλη του ευχαρίστηση δεν άκουσε τη συνέχεια.
Ακριβώς γι’ αυτό, πλημμυρισμένος από ένα ανείπωτο συναίσθημα ευδαιμονίας, πήρε ένα τσιγάρο από την γαλάζια γαβάθα και το κάπνισε, προσπαθώντας να βγάλει απ’ το μυαλό του όλα εκείνα τα άσχετα. Χρειάστηκε και δεύτερο κι ύστερα τρίτο και μια ακόμα κούπα καφέ με θέα τη θάλασσα μέχρι που να νοιώσει το μυαλό του ν’ αδειάζει.
Ύστερα έκανε κλικ εκεί που λέει νέα ανάρτηση και χωρίς να καταλάβει πώς, οι φωνές ξαφνικά έπαψαν κι ο pirandello πέρασε σε μια άλλη διάσταση।

Το πρωινό του pirandello

Άκουγα μες τον ύπνο μου κάποιο θόρυβο και άλλαξα πλευρό προσπαθώντας προφανώς να τον αγνοήσω. Ήταν πολύ αργά πια όμως, είχα ήδη ξυπνήσει. Ένα αεράκι χτυπούσε μια πόρτα μέχρι που έριξε κάτω και το κλειδί, σηκώθηκα να το μαζέψω και να κλείσω την πόρτα, να μην βαράει. Την έκλεισα αλλά ο ύπνος είχε δραπετεύσει ήδη από το παράθυρο.
Άκουσα τότε έναν θόρυβο στην κουζίνα. Ο pirandello είχε ξυπνήσει κι αυτός κι έφτιαχνε καφέ.
Γιατί ξυπνήσατε τόσο νωρίς, ρωτήσαμε και οι δύο ταυτόχρονα.
Εγώ, είπε ο pirandello, απλώς δεν κοιμήθηκα, μπορώ μήπως να σας κάνω μια ερώτηση, ή είναι μήπως πολύ πρωί;
Πήγαμε και καθίσαμε στο σαλόνι, ο pirandello μου πρόσφερε μπισκότα, δεν είναι ακριβώς πρωινό αυτό, είπε, αλλά έχουμε χρόνο γι’ αυτό.
Τι είναι αυτό που σας απασχολεί τόσο, ρώτησα.
Μπορεί κάποιος να μισεί την ανία, ρώτησε εκείνος, το θεωρείτε λογικό;
Εννοείτε το σχόλιο που λάβατε χθες;
Ναι, αυτό ακριβώς εννοώ.
Της απαντήσατε;
Όχι, με προβλημάτισε, όχι σαν σχόλιο αυτό καθαυτό, με προβλημάτισε το ότι δεν μπορεί ενδεχομένως να υπάρξει μια κοινή οπτική.
Μα πώς να υπάρξει κοινή οπτική με έναν άγνωστο, δεν είναι παράλογο;
Το θεωρείτε απίθανο;
Το θεωρώ πιθανότερο.
Ο pirandello πήγε και στάθηκε μπροστά στον υπολογιστή, θέλετε να σας διαβάσω τι
ακριβώς θα της έγραφα;
Ήπια μια γουλιά καφέ και άναψα ένα απ’ τα τσιγάρα που έχει στο τραπέζι του καθιστικού, χύμα σ’ ‘ένα βαθύ γαλάζιο πιάτο της Βερναρδάκη, πήρα μια βαθιά ρουφηξιά και κατένευσα, θα μου το διάβαζε έτσι κι αλλιώς.
Maya, είπε μεγαλόφωνα ο pirandello σαν να απευθυνόταν σε κάποια που ήταν ήδη στο δωμάτιο και του είχε υποβάλλει ένα δευτερόλεπτο πριν μια ερώτηση, το μίσος είναι μεγάλη κουβέντα δεν θα το εννοείτε... αλλά , αν το εννοείτε μισείτε την ανία που πραγματεύεται ή θεωρείτε τον ίδιο τον pirandello ανιαρό; Ποια ζωή δεν είναι κατά τη γνώμη σας ανιαρή; Λέτε πως επιθυμείτε τα ζόρια, τι σας κάνει να νομίζετε πως μια ανιαρή ζωή δεν είναι και ζόρικη;
Εσείς κάνετε μια ζωή τύπου Α, ο pirandello μια τύπου Β, μην είστε τόσο αυστηρή θέλει να πει.
Γύρισε και με κοίταξε, σαν να γύρευε να του πω τη γνώμη μου.
Αυτό ήταν;
Αυτό ήταν.
Ωραία, είπα, και γιατί έχετε όλους αυτούς τους ενδοιασμούς;
Δεν έχω ενδοιασμούς, είπε ο pirandello, απλώς σκέφτομαι τι μπορεί να είναι ανιαρό για τον καθένα.
Μετά αφοσιώθηκε στον υπολογιστή και με αγνόησε εντελώς, σαν να μην υπήρχα

Η ενδοχώρα του pirandello

Ο pirandello βαριέται απίστευτα τον τελευταίο καιρό. Τόσο που τις προάλλες είχε τη φαεινή να χαρτογραφήσει την περιοχή του. Αν υποθέσατε κάτι περί κτηματολογίου, απατάσθε.
Όταν το πρωτοσκέφτηκε του φάνηκε απλό, θα ήταν όπως κάνει κάποιος ένα τοπογραφικό, θα όριζε ένα σημείο κι από ‘κει και πέρα όλα θα ήταν τυφλοσούρτης.
Τα πράγματα βέβαια εξελίχθηκαν διαφορετικά και η χαρτογράφηση εγκαταλείφθηκε, πριν καν αρχίσει. Αν ο λόγος ήταν απλός, ή δεν ήταν, αυτό θα το κρίνουν οι άλλοι, δηλαδή εσείς .
Ας υποθέσουμε, σκέφτηκε, πως θέλουμε να κάνουμε μια συγκεκριμένη κάτοψη, ενός διαμερίσματος λόγου χάρη, κάτι απλό. Τι χρειαζόμαστε; Ένα μέτρο, μια κόλλα χαρτί κι ένα μολύβι. Μετά θα ξεκινήσουμε από την είσοδο και ακολουθώντας μια αριστερόστροφη ή δεξιόστροφη πορεία ανάλογα με τη διαρρύθμιση του σπιτιού, μετράμε και σχεδιάζουμε, με απλές γραμμές τις διαστάσεις του κάθε χώρου στο χαρτί. Αν έχουμε τις γνώσεις ή προσπαθήσουμε αρκετά μπορούν αυτές οι σημειώσεις να προσεγγίζουν την ακρίβεια ή την καθαρότητα ενός αρχιτέκτονα.
Φαίνεται όντως απλό.
Τότε; Γιατί δεν το έκανε ο pirandello;
Το πρόβλημα εντοπίστηκε εξ αρχής, μου εκμυστηρεύτηκε, και επειδή είδε πως δεν καταλάβαινα μου εξήγησε.
Βρήκα το μέτρο, μου είπε και μου το έδειξε, μετά πήρα μια κόλλα χαρτί κι ένα μολύβι και στάθηκα σ’ αυτή την πόρτα εκεί. Μετά, μέτρησα την απόσταση από την πόρτα στον τοίχο και κατέγραψα αυτή τη διάσταση, μετά από τον τοίχο ως τη γωνία, μετά το κενό της ενδιάμεσης πόρτας και είχα υπόψη μου να κάνω έτσι όλο τον γύρο του σπιτιού και να ξαναφτάσω εκεί που ξεκίνησα, δηλαδή εδώ, είπε και πήγε και στάθηκε πάλι στην πόρτα.
Και γιατί δεν το έκανες; Ρώτησα όπως θα ρωτούσε ο καθένας.
Γιατί, είπε ο pirandello, δεν ήθελα να κάνω μια κάτοψη, δεν ήταν αυτή η αρχική μου πρόθεση, ήθελα να χαρτογραφήσω, αν γίνεται αυτό, την περιοχή μου. Θεώρησα πως περιοχή μου δεν ήταν αυτός ο χώρος, γιατί κάλλιστα θα μπορούσα να βρίσκομαι και εδώ, είπε και στη συνέχεια μετακινήθηκε, ή εδώ, είπε και πήγε μετά στο παράθυρο, το άνοιξε κι έδειξε έξω, ή σ’ έναν άλλον χώρο ή σ’ έναν άλλον.
Είδε πως δεν καταλάβαινα και συνέχισε, εννοώ πως υπήρχαν εκατομμύρια, αμέτρητες συντεταγμένες για να καταγράψω αυτό το έξω.
Αυτό το έξω; Ρώτησα.
Μάλιστα, μου είπε, και αυτό το έξω ανήκει ταυτόχρονα και σε ‘σας, ή σ’ όποιον άλλον θα τύχαινε να βρίσκεται επίσης εδώ, ή εκεί.
Υποκρίθηκα πως κατάλαβα και τον ρώτησα αν θα έκανε τέλος πάντων αυτή την χαρτογράφηση.
Φαίνεται πως δεν έγινα αρκετά κατανοητός, είπε ο pirandello, αν όλα αυτά μπορούν να χαρακτηρισθούν απ’ τον καθένα που θα βρισκόταν εδώ ως δική του περιοχή, σημαίνει ότι απλώς ο ίδιος θα έκανε λάθος και πως κι εγώ δεν θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω δική μου, καταλάβατε;
Κούνησα το κεφάλι μου.
Η μόνη περιοχή που είναι δικιά μου είναι αυτή που δεν θα μπορούσε να είναι και δικιά σας την ίδια στιγμή, είπε πολύ σοβαρά.
Μόνο το συγκεκριμένο σημείο, και συγκεκριμένα αυτό που αποτελεί το εγώ μου, μου ανήκει, διευκρίνισε। Και αυτό δεν χρειάζεται να το χαρτογραφήσω, ξέρω ανά πάσα στιγμή που ακριβώς βρίσκεται.

Το πάρτυ του pirandello

Ο pirandello από καιρό σχεδίαζε ένα πάρτυ, ήθελε όμως να το κάνει με τέτοιο τρόπο που να μείνει αξέχαστο.
Ήθελε να το οργανώσει στην παραλία, να νοικιάσει μια παραλία με ομπρέλες και να δεχθεί τους φίλους του εκεί, μια μέρα χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα.
Ήθελε σαν να λέμε να δεξιωθεί όλους του τους γνωστούς κι άρχισε ένα πρωί να τους απαριθμεί, έναν έναν. Στο τέλος εκείνης της μέρας είχε φτιάξει έναν μακροσκελή κατάλογο, όταν όμως έκανε την καταμέτρηση του φάνηκαν απελπιστικά λίγοι, για μια ζωή.
Σκέφτηκε μετά τι είδους δικαιολογίες θα έβρισκαν όλοι για να μην έρθουν.
Σκέφτηκε πόσο πολύ θα είχαν αλλάξει όλοι αυτοί που θα έρχονταν.
Σκέφτηκε πόσο πολύ είχε αλλάξει ο ίδιος.

Θα ήταν ένα πάρτυ που θα έκανε ένας άλλος για άλλους σκέφτηκε στο τέλος και τελικά δεν το έκανε.

Σε τι αρέσκεται και σε τι δεν - ο pirandello

Ο pirandello δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την άσκοπη περιοδικότητα της καθημερινότητας, «η επανάληψη κάνει ένα εξαίσιο έδεσμα άγευστο» λέει.
Προτιμάει τους μακρινούς μοναχικούς περιπάτους, ειδικά τα απογεύματα, όταν ο καιρός είναι μουντός και τα σύννεφα κατεβαίνουν χαμηλά, όταν το μετά υπόσχεται κάθε πιθανότητα.
Όταν τυχαίνει να μην συμβαίνει αυτό, όταν η θάλασσα είναι κάλμα κι η ζωή του μοιάζει απελπιστικά ανιαρή, βολεμένη και συντριπτικά όμορφη, κλείνεται μέσα και περιμένει να περάσει, όπως θα έκανε αν ήταν άρρωστος.
Επίσης του αρέσει να πηγαίνει για ψάρεμα. Δεν ξέρει να ψαρεύει βέβαια, ούτε του αρέσει το ψάρεμα αυτό καθαυτό, το ταρακούνημα με τη βάρκα, ή αυτό το ατέλειωτο περίμενε που εμπεριέχει η διαδικασία. Βρίσκει όμως σ’ αυτό τον χρόνο για να σκεφτεί κι έναν μεγαλειώδη κώδικα της ζωής. «Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» λέει κάθε φορά στο τραπέζι, «Και εγώ το ψάρι». Χαίρεται πάρα πολύ δε όταν ξεστομίζει αυτή την ανοησία.

Τα νοήματα κι ο PIRANDELLO

Ο pirandello κατέληξε τελικά πως η η ζωή είναι μια παρωδία... είπε το πρωί να πιεί έναν καφέ και... άθελά του άκουσε μια πολιτική συζήτηση. Τον συνεπήρε προς στιγμή ο τόνος, έλεγες πως αυτοί οι άνθρωποι ήτανε στα μαχαίρια, πως θα σφάζονταν την άλλη στιγμή.
Πήρε λοιπόν την καρέκλα του και κάθισε ν’ απολαύσει τη σφαγή, δεν είχε σημασία για ‘κείνον η έκβαση, ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο, ποιος νοιάζεται για τέτοια πράγματα για να νοιαστεί κι αυτός;

Και ‘κει, πάνω στο καλύτερο ο καβγάς έπαψε, ματαιώθηκε, διεκόπη, τόσο ξαφνικά όπως άρχισε. Τους άκουσε που αποχαιρετίσθηκαν σαν παλιοί φίλοι, όλο γέλια και χαρά... και του φάνηκε απλώς παράλογο.

Έκατσε λοιπόν μετά μόνος του και το σκέφτηκε, αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα μεταξύ τους που να τους χώριζε κι αυτός ο καβγάς ήταν μια παρωδία, δεν είχε νόημα...
ή μήπως αυτό ήταν το νόημα;

Πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε;

Δεν βαριέσαι, είπε, θα μπορούσε να ‘ναι και χειρότερα, η ίδια η ζωή μας να είναι χωρίς νόημα.
Ή μήπως είναι;
Ή μήπως είναι απλώς παράλογη; Γιατί αυτό θα ‘χε ένα νόημα.

Το όνειρο του pirandello

Ο pirandello ξενύχτησε κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό απ’ τη βεράντα.
Γύρω στο πρωί, έπιασε ψύχρα κι έριξε κάτι πάνω του. Νυσταγμένος πια είδε την Πούλια, να στεφανώνει όπως λένε το φεγγάρι κι αναρωτήθηκε που διάολο τα βλέπουν όλα αυτά οι άλλοι;
Και γιατί άραγε αυτός δεν έβλεπε τίποτα;

Μετά, ενώ ο ήλιος ξεκίναγε πάλι την βαρετή διαδρομή του εκείνος σφάλισε τα πατζούρια κι αποκοιμήθηκε.

Και στον ύπνο του τι είδε λέτε;

Η ζούγκλα του pirandello

Ο pirandello απόθεσε τα παπούτσια του στην άμμο. Κοίταξε τον ήλιο που ήταν ακόμη ψηλά. Έριξε μια τελευταία ματιά στον ωκεανό απ’ τον οποίο είχε έρθει. Μετά έβγαλε το μαχαίρι του, ένα μαχαίρι από ‘κείνα που έχουν οι δύτες και το κράτησε σφιχτά στη χούφτα του. Διήνυσε μετά τα λίγα μέτρα που τον χώριζαν απ’ τη συστάδα των δέντρων. Την επόμενη στιγμή χάθηκε μέσα στο δάσος.

... γεμίζοντας μας ερωτήματα.

Είναι ο pirandello εξερευνητής; Κι αν είναι, τι εξερευνεί τέλος πάντων; Τι ψάχνει; Τι θέλει να μάθει; Τι τον ενδιαφέρει; Τι ξέρει; Τι δεν ξέρει; Τι τον απασχολεί; Τι τον απωθεί; Τι τον μαγνητίζει; Τι τον αντιπροσωπεύει; Τι παλεύει ν’ αποφύγει; Τι ονειρεύεται ν’ ανακαλύψει;
Κι αν υποθέσουμε πως βρει όσες απαντήσεις του χρειάζονται, τι θα ‘χει μείνει να εξερευνήσει; Μήπως γι’[ αυτό δεν θέλει να βγει απ’ αυτή τη ζούγκλα; Μήπως γι’ αυτό δεν θέλει να γυρίσει στον πολιτισμό;
Αλλά και πάλι, από που βγάλαμε οποιοδήποτε συμπέρασμα; Πώς ξέρουμε πως δεν βγήκε ήδη από την άλλη μεριά; Πώς μπορούμε να ξέρουμε τι σκέφτεται κάποιος άλλος;

Οι συλλογισμοί του pirandello

Ξέρετε φίλοι μου ποιο το νόημα της ζωής μήπως; Γιατί η γη στρέφεται έτσι κι όχι αλλιώς; Μήπως σας περνάει απ’ το μυαλό που βρίσκεται η άκρη του ουράνιου τόξου; Που βρίσκονται τα νησιά του Σολόμωντα; υπήρξε το Άγιο Δισκοπότηρο; Το περίφημο ελιξίριο;

Ναι, αναπάντητα ερωτήματα.
Θα μου πείτε σιγά το συμπέρασμα. Σωστά, ανόητα θέματα και μάλλον αδιάφορα.

Κουκουλοφόροι λήστεψαν τρόφιμα σε σούπερ μάρκετ, το είπαν χθες στις ειδήσεις...
ούτε αυτό σας κάνει εντύπωση, ξέρω.

Καλά, θα επιχειρήσω κάτι άλλο, τι θα λέγατε για λίγο από illuminati;

Σήμερα, 10 Σεπτεμβρίου, στο επιστημονικό κέντρο Cern στη Γενεύη, θα γίνει προσομοίωση του Big Bang, μπορεί ήδη να το ξέρετε.
Ο Μεγάλος Επιταχυντής Συγκρουόμενων Δεσμών Αδρονίων, η μεγαλύτερη
πειραματική μηχανή σωματιδιακής φυσικής που κατασκευάστηκε ποτέ,
τοποθετημένη σε ένα τούνελ μήκους 27 χιλιομέτρων, κάτω από την επιφάνεια της γης, θα τεθεί για
πρώτη φορά σε λειτουργία. Οι ειδικοί λένε πως θα «δούμε» τον κόσμο όπως ήταν
μόλις ένα τρισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου μετά το Big Bang.

Ποιος και τι θα δει άραγε;
Θα απαντηθούν ποτέ ερωτήματα όπως τα παραπάνω;

Punto Fijo

Τα μήκη και τα πλάτη του pirandello, το σταθερό σημείο... δεν είναι πουθενά, έτσι δείχνουν οι χάρτες, έτσι λέει ο εξάντας.

Ο pirandello πλανιέται στη θάλασσα του net. Σαν πλοίο φάντασμα. Άχρονος... και στέλνει σήματα... παύλες – τελείες... άχρονες.

Δεν υπάρχει χρόνος εδώ κι αν υπάρχει δεν είναι πραγματικός। Ούτε πρόσωπα υπάρχουν, ούτε φωνές, μόνο λέξεις, είναι σαν να μιλάμε με νοήματα, με βλέμματα κι ούτε καν μ’ αυτά, μιλάμε με στίγματα, σαν τηλεγραφητές.

Ας παίξουμε λοιπόν με τις λέξεις...

Κι ας μας απασχολήσουν τα δίπολα, άνδρας – γυναίκα, έρωτας – θάνατος, άνθρωποι και ποντίκια... ας πάρουμε το τελευταίο, τα άλλα πιθανώς να έχουν εξαντληθεί, ή είναι ανεξάντλητα;

news in.gr - Ογδόντα νεκροί από τις επιδημίες που «χτύπησαν» τη Βομβάη...
Κυβερνητικοί αξιωματούχοι στο Νέο Δελχί ανέφεραν την Παρασκευή ότι τα περισσότερα θύματα χτυπήθηκαν από λεπτοσπίρωση, η οποία προκαλεί ίκτερο και πυρετό.

Η λεπτοσπίρωση προκαλείται από την έκθεση σε ένα βακτήριο, το οποίο εντοπίζεται σε νερό που έχει μολυνθεί από προσβεβλημένα ζώα και από τα ούρα τρωκτικών।

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=643236

Θυμήθηκα την πανούκλα του ΚΑΜΥ, λέτε να κινδυνεύουμε;
μήπως η βουβωνική πανώλη θα ήταν μια κάποια λύσις; Ν’ απαλλαγούμε έτσι μια και καλή απ’ τους βαρβάρους;
Γιατί οπωσδήποτε υπάρχουν οι βάρβαροι, παντού γύρω μας। Κι η λεπτοσπίρωση λένε αντιμετωπίζεται, οι βάρβαροι όχι.

Ο pirandello μπορεί να περιμένει

Τι πάει να πει νωρίς; Τι πάει να πει αργά; Για ποιον; Για τι;
Έννοιες. Πόσες διαφορετικές συνισταμένες, πόσοι συνδυασμοί, απίστευτο.
Πόσες ενοχές και αιτίες, για οτιδήποτε... κι από πόσα εξαρτάται αυτό;
Πόσες μεταμορφώσεις, πόσες ανατροπές για κάτι τόσο ασήμαντο, θα μου απαντήσει κάποιος γιατί;

Με τα μάτια του Pirandello

Ο τίτλος είναι συνήθως άσχετος... ή μάλλον υποκριτικός. Όπως εμείς, που άλλο είμαστε και άλλο δείχνουμε, άλλο θέλουμε να πιστεύουμε ή να πιστεύουν για ‘μας. Είναι μια σκηνή θεάτρου, αφώτιστη... κι ενώ από πίσω όλο και κάτι συμβαίνει εσύ, βρίσκεις το κάθισμα που σου αναλογεί και κάθεσαι, τι είναι αυτό που περιμένεις να δεις άραγε; Τη ζωή των άλλων; Τι δική σου ζωή μήπως; Και με τίνος τα μάτια;

Οι άλλες

Μπορεί να είναι απλώς σκέψεις, να μην υπάρχουν καν, να υπάρχουν μόνο στο μυαλό μου, ποιος ξέρει τι γίνεται σ’ αυτόν τον κόσμο, ποιος ξέρει ποιες είναι όλες αυτές;

Με βασανίζουν, με βασανίζει η σκέψη τους, το ότι πρέπει να είμαι κάθε φορά κι ένας άλλος... για κάθε μία και άλλος, επειδή έτσι θέλουν αυτές, τι νόημα έχει αυτό όμως;

Και τέλος, αφού κάθε φορά είμαι άλλος, εγώ ποιος είμαι;

Αν δεν έχετε ιδέα για κάποιον, τι ιδέα μπορείτε να έχετε ;

Νομίζετε πως ασχολούμαι αποκλειστικά με τον εαυτό μου; Γελιέστε γιατί συνήθως, ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με τους άλλους. Γιατί, ακόμα κι αν είμαι αυτός που νομίζω, ή που νομίζετε, ποιος μου λέει, ή σας λέει ότι δεν είμαι κάποιος άλλος, που νομίζει ότι είναι αυτό που νομίζω;
Αυτό με βολεύει να το σκέφτομαι βέβαια, δεν βαριέμαι έτσι.

Βαριέμαι όμως. Έτσι, από τότε που διαπίστωσα πως ο χρόνος μου είναι στην ουσία ελάχιστος για να τον ξοδεύω με το τι νομίζω ή τι νομίζετε, , δεν κάνω τίποτα και απλώς κάθομαι και παρατηρώ αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, τους ανθρώπους κυρίως, τις συμπεριφορές, τα λόγια, αυτά που λέγονται και ‘κείνα που δεν ξεστομίζονται, εκείνα που υπονοούν τα βλέμματα, τα αγγίγματα, τα σκιρτήματα, η αμηχανία, τα τρεμουλιάσματα στη φωνή, τα μάτια που ανοίγουν διάπλατα, τις στραμμένες πλάτες, τη χολή των αποκαλύψεων.

Τα παρατηρώ όλα αυτά όπως παρακολουθώ τους κύκλους του καρχαρία Τίγρη στις ανοιχτές θάλασσες, τις καταδύσεις των κορμοράνων, τα νερά που λιμνάζουν, τα σκοτεινά υπόγεια ρεύματα, τους πάγους που λιώνουν, τα πιράνχας του Αμαζονίου, τα ηφαίστεια της προσφιλούς μου Χαβάης κι ό,τι άλλο δείχνει το National Geographic, το CNN ή το BBC.

Επαγγέλλομαι την παρατήρηση, αν και αυτό δεν είναι φαντάζομαι επάγγελμα, το δε παράδοξο είναι πως, παρ’ όλη αυτή την υπερκινητική ακινησία μου, η καθημερινότητα μου δεν δείχνει ν’ επηρεάζεται, στο ελάχιστο.
Φταίει το έτοιμο φαγητό που έχω στο πιάτο μου μήπως;

ποιος είναι ο Λουίτζι;

"Θα μπορούσες να πεις πως τα έργα του είναι μεγαλειώδεις φάρσες, έγραψε ο Μάριος Πλωρίτης, που μετέφρασε τους διαλόγους στο "Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε"...
*Από τα περίπου 324.000 αποτελέσματα για έτσι είναι αν έτσι νομίζετε.

Εκείνος πέθανε βέβαια. Εγώ... προφανώς είμαι ένας άλλος... που μάλλον δεν ξέρω ποιος είμαι. Συγχωρείστε μου αυτό το κενό και προσπαθήστε να το δείτε επίσης σαν φάρσα, η ζωή είναι άλλωστε γεμάτη με τέτοιες αστειότητες. Σιχαίνομαι τη σοβαρότητα πρέπει να σας πω।